Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Δεν συμμετέχω σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Ζηλοφθονία: εθνικό πάθος;


Είναι η ζηλοφθονία μία από τις εθνικές μας αδυναμίες; δεν μιλώ για την ερωτική ζήλια, που είναι κάτι πιο ειδικό, αλλά το να φθονούμε το καλό του άλλου. Ζηλοφθονία είναι όταν κακολογούμε εκείνον που προοδεύει. Όταν συκοφαντούμε εκείνον που προκόβει η επιχείρησή του. Όταν κρυφοχαιρόμαστε που κάποιου ο γάμος διαλύεται. Όταν απομονώνουμε εκείνον που κάνει οτιδήποτε καλό. Όταν υπεροπτικά απομακρύνουμε το βλέμμα μας από μια γυναίκα πιο ωραία από εμάς. Όταν προδίδουμε τον ηγέτη που μας βοήθησε ανιδιοτελώς, επειδή δεν μπορούμε να το χωνέψουμε ότι κάποιος μπορεί να είναι αυθεντικά καλός, ενώ εμείς βράζουμε από κακία. Όταν εκδικούμαστε εκείνον που μας βοηθά, γιατί δεν αντέχουμε το φως του άλλου. Αφημένοι στον πειρασμό, γινόμαστε έρμαιο όλων των χαιρέκακων σκέψεων σχετικά με το άλλο άτομο. Ακόμη και οι σκέψεις έχουν τη δύναμή τους. Και σίγουρα αυτή η δύναμη, πρώτα και κύρια θα στραφεί εναντίον εκείνου που τις σκέπτεται. Είναι η ζηλοφθονία εθνικό μας πάθος;

Δυστυχώς, νομίζω ότι μπορούμε να αναγνωρίσουμε αρκετά από αυτά στο λαό μας. Η ζηλοφθονία είναι μια κακιά συνήθεια με αντίκτυπο σε πολλά επίπεδα. Η ζηλοφθονία ήταν ένας από τους κύριους λόγους, που, ξανά και ξανά, οι Έλληνες προδώσαμε με το χειρότερο τρόπο ηγέτες που θυσιάστηκαν για εμάς. Πώς θα έμενε ο Κολοκοτρώνης φυλακή, αν το κοινό αίσθημα, δεν ανεχόταν, κατά κάποιο κρυφό, χαιρέκακο τρόπο, να κόψει το χέρι που το βοήθησε; Και με αυτόν τον τρόπο να επηρεάσει αρνητικά την πορεία ενός ολόκληρου έθνους.  Πώς θα προχωρήσει το έθνος μπροστά, χωρίς φωτεινούς και ειλικρινείς ηγέτες; Και πώς θα επιτρέψει το έθνος σε αυτόν τον ηγέτη να κάνει τη δουλειά του, αν το κατατρώει η ζήλια για αυτόν; Είναι αλήθεια ότι τόσο δεν μπορούμε να δεχτούμε το φως κάποιου άλλου να λάμψει, που προτιμούμε να τον καταστρέψουμε, κι ας καταστραφεί και η χώρα και εμείς μαζί; Είναι αλήθεια ότι προτιμούμε να μείνουμε όλοι στο σκοτάδι από να λάμψει κάποιος, όταν δεν λάμπουμε εμείς;  Όσο κι αν λέμε ότι θέλουμε το καλό, πόσο έτοιμοι είμαστε να το δεχτούμε τελικά;


Η ζήλια είναι από τα πιο επώδυνα ανθρώπινα συναισθήματα. Λέμε ότι πραγματικοί φίλοι είναι εκείνοι που λυπούνται με τη λύπη σου και χαίρονται με τη χαρά σου. Για πολλούς , το δεύτερο είναι πιο δύσκολο από το πρώτο. Έχουμε τη γενναιοδωρία, τη μεγαλοσύνη της ψυχής να χαρούμε πραγματικά, να ευχηθούμε το καλύτερο για τη φίλη μας, η οποία έμεινε έγκυος, όταν εμείς χρόνια προσπαθούμε για παιδί και δεν μπορούμε; Έχουμε την συμπόνια να χαρούμε για την επαγγελματική αναγνώριση του συναδέλφου μας, όταν εμείς αγωνιούμε για την ανεπάρκειά μας; Ή μήπως το μαχαίρι της ζήλιας διαπερνά την καρδιά μας, τη στιγμή που υποκρινόμαστε με χαμόγελο «συγχαρητήρια»;

Η ζήλια μπορεί να είναι πολύ καταστροφική για τον εαυτό μας και για τις σχέσεις μας. Προέρχεται καθαρά από την προσωπική μας ανασφάλεια, δεν έχει καμία σχέση με το άλλο άτομο, απλά είναι η αφορμή για να βγει στην επιφάνεια η καταδίκη που έχουμε εκδώσει εναντίον του εαυτού μας:  «Δεν είσαι αρκετά καλός. Όλα τα κάνεις λάθος. Είσαι λάθος. Είσαι απάτη. Είσαι ένα τίποτα». Η παραμικρή ανασφάλεια μπορεί να ενεργοποιήσει τη ζήλια στη ζωή μας. Tο κλειδί είναι να μην παρασυρθούμε και να μην ασχοληθούμε καθόλου με το άλλο πρόσωπο. Στο πρώτο τσίμπημα της ζήλιας στην καρδιά (και το καταλαβαίνουμε αμέσως, γιατί πειραζόμαστε να πετάξουμε  κακία!), παίρνουμε αμέσως την προσοχή μας από το άλλο άτομο, την επαναφέρουμε στον εαυτό μας και του λέμε: «Ωπα, ΣΤΟΠ. Αυτό έχει να κάνει με εμένα. Τι μου συμβαίνει, γιατί νιώθω έτσι; Πού είναι η δική μου ανασφάλεια;».   Αναγνωρίζουμε αμέσως το σημάδι ότι πρέπει να δουλέψουμε  με την ανασφάλειά μας. Καθησυχάζουμε τον εαυτό μας με θετικές δηλώσεις, ζητάμε νοητικά συγνώμη από το άλλο άτομο και το Θεό, αποσύροντας τη σκέψη μας από το άλλο άτομο, ώστε να μη μπούμε ξανά στον πειρασμό να ζηλέψουμε. Όταν παρασυρόμαστε από τη ζήλια είναι πολύ πολύ καταστροφικό για την αυτό-εκτίμησή μας,. Φέρνει τεράστια ποσά ενοχής, τα οποία δεν καταλαβαίνουμε ότι συσσωρεύονται, καθώς είμαστε πολύ απασχολημένοι με το να σκεφτόμαστε πικάντικες κακίες για τον άλλον. Αυτό όμως που μας φαίνεται πικάντικο εκείνη τη στιγμή, μετατρέπεται σε δηλητήριο αργότερα στην ψυχή μας.

Δεν πρέπει να νιώθουμε «κακοί άνθρωποι», επειδή νιώθουμε ζήλια. Είναι ένα ανθρώπινο και πολύ επώδυνο συναίσθημα. Ας δούμε τον εαυτό μας με συμπόνια, τι μας διδάσκει η ζήλια και πώς να τη θεραπεύσουμε. Δεν υπάρχει κάποιος παγκόσμιος νόμος που να λέει  « η γειτόνισσα δεν πρέπει να έχει καλύτερη τύχη στο γάμο από ότι εγώ, αφού εγώ είμαι καλύτερο άτομο»… Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την απέραντη πολυπλοκότητα με την οποία εκτυλίσσεται η ζωή του καθενός μας και δεν μπορούμε να συγκρίνουμε, ούτε να κρίνουμε τι είναι άδικο και τι δίκαιο. Οι θείοι νόμοι είναι απόλυτοι και, καθώς εκτυλίσσονται οι πολυποίκιλες ζωές μας, δουλεύουν με τέτοιο σοφό συγχρονισμό, που  μόνο ο Θεός και η ψυχή του καθενός γνωρίζουν. Εμείς οι υπόλοιποι, γήινοι θεατές δεν έχουμε ούτε τη γνώση, ούτε το δικαίωμα, να  εκφράζουμε κρίσεις και συγκρίσεις για τις απολαβές των άλλων. Έχουμε την ευκαιρία όμως, να αποδεχτούμε αυτό που μας προσφέρει η δική μας μοίρα, να το αγκαλιάσουμε και, με τη βοήθεια του Θεού, να αποκομίσουμε, να δημιουργήσουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με αυτό που έχουμε. Αυτό είναι το αντίθετο της μοιρολατρίας, αλλά και το αντίθετο της ζήλιας. Είναι όπως στο κυνήγι του θησαυρού: στην αρχή του παιχνιδιού, ο καθένας λαμβάνει ένα φάκελο με το πρόβλημα που πρέπει να επιλύσει. Οι φάκελοι είναι όλοι διαφορετικοί, ο καθένας έχει να αναλάβει το δικό του ‘πακέτο’. Έτσι είναι και με το ‘πακέτο’ της ζωής μας: Δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να μαντέψουμε τι λέει το πακέτο των άλλων και να τα συγκρίνουμε. Η δική μας δουλειά είναι να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με το δικό μας ‘πακέτο’ στο εδώ και τώρα. Αρκετά με αυτήν την κατάρα του πολιτισμού μας, τη σύγκριση! Τώρα, γιατί άλλα πακέτα φαίνονται πιο δύσκολα και άλλα πιο εύκολα, αυτό πάλι, εμείς δεν μπορούμε να το κρίνουμε (τα φαινόμενα μπορεί να απατούν) και σίγουρα θα έχει κάποιο λόγο να υπάρχει. Σε κάποιο άλλο παιχνίδι, μπορεί να έχουμε διαφορετικό πακέτο… Από τη στιγμή που το αποδεχτούμε αυτό και κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με αυτό, ανακουφιζόμαστε από ένα πολύ μεγάλο άγχος, αλλά και από την ψυχοκτόνα ανάγκη της ζήλιας.

Κάθε περίσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι, προσφέρεται να μετασχηματιστεί σε διαμάντι. Δεν μπορούμε με τίποτα να κάνουμε παιδί; ας δούμε πώς μπορούμε να προσφέρουμε την αγάπη μας διαφορετικά- αυτή είναι η δουλειά μας, όχι να ζηλεύουμε εκείνους που έχουν παιδιά. Δεν έχουμε χρήματα; ας δούμε πώς μπορούμε να αγωνιστούμε να βελτιώσουμε τον τρόπο ζωής μας αλλιώς, όχι να ζηλεύουμε εκείνους που έχουν. Δεν έχουμε σύντροφο; ας δούμε πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε το χρόνο μας δημιουργικά και να γίνουμε πιο δυνατές, αυτό είναι το δικό μας ‘πακέτο’, όχι να ζηλεύουμε εκείνες που έχουν.  Όσο κι αν δεν μας αρέσει το ‘πακέτο’ μας, είναι δικό μας! Η άρνηση δεν πρόκειται να το διώξει. Θα πρέπει να το δουλέψουμε. Είναι προσωπική μου πεποίθηση ότι ο κύριος λόγος που ήρθαμε στη Γη δεν είναι για να περάσουμε καλά. Ήρθαμε για να μάθουμε. Ας κάνουμε τη δουλειά μας όσο καλύτερα μπορούμε τώρα και η καλοπέραση θα έρθει όταν είναι ο καιρός της.

Λόγω ηλικίας, αντιμετωπίζω συχνά σε συνομίληκες, το γνωστό σενάριο της γυναίκας που είναι μόνη στα 40,ενώ όλες οι φίλες και γνωστές παντρεύτηκαν ή έμειναν έγκυες.  Ενώ στην Αγγλία δεν είναι τόσο μεγάλο θέμα, πολλές γυναίκες εδώ νιώθουν πολύ έντονη απομόνωση, ματαίωση και συχνά ζήλια.  Προσπαθώ να τους πω να μην αφήσουν τη ζήλια να μπει εμπόδιο ανάμεσα σε εκείνες και τις φίλες τους. Αν τους είναι επώδυνο να ‘λούζονται’ όλο το θέαμα με τα μωρά, τα μπιμπερό, τα ‘αγκού’ και την ευτυχία των άλλων, μπορούν να ζητήσουν από τις φίλες να βρίσκονται για λίγο  μόνες,  οι δυο τους. Να δουλέψουν με την ανασφάλεια του ερωτήματος «με αφήνει η ζωή πίσω;»…  Ο σημερινός πολιτισμός μας έχει βάλει σε έναν αγώνα δρόμου, όπου αντί αν κοιτάμε μπροστά μας μη τυχόν και σκοντάψουμε, κοιτάμε συνεχώς δεξιά κι αριστερά πού βρίσκονται οι άλλοι (έτσι όπως κάνουν στους σύγχρονους Ολυμπιακούς, την απώτατη έκφραση του ανταγωνισμού). Κι έτσι, πέφτουμε και τρώμε τα μούτρα μας. Όπως οι φίλες  έχουν το δικό τους δρόμο, έτσι και εμείς έχουμε το δικό μας. Είναι μοναδικός και υποχρέωσή μας είναι να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με αυτόν, όχι με τον δρόμο των άλλων! Όσο δύσκολο κι αν είναι κατά καιρούς, το γεγονός ότι πολλές γυναίκες είναι ελεύθερες από σχέση για μεγάλο χρονικό διάστημα, τους δίνει το χώρο και το χρόνο για πνευματική και προσωπική εξέλιξη, για προσφορά προς τους άλλους, για ανεξαρτησία, για προσωπική δύναμη και αυτάρκεια, που δεν θα ήταν δυνατόν να αναπτυχθούν αν ήταν κρυμμένες πίσω από μία σχέση. Όταν το βλέπουμε έτσι, ότι ο καθένας έχει το δικό του μοναδικό μονοπάτι στη ζωή κι η ευθύνη του είναι να το κάνει όσο πιο όμορφο και περιποιημένο μπορεί, τότε η ζήλια εξαφανίζεται, όπως και η αυτό-κατάκριση. Κι όταν θυμίζουμε στον εαυτό μας ότι εκείνος τον οποίο ζηλεύουμε έχει τις δικές του αγωνίες, ανασφάλειες και πόνους, (ίσως σε άλλα θέματα, που εμείς δεν γνωρίζουμε), τότε αντί για ζήλια, πλημμυρίζουμε από συμπόνια και πραγματική ευχή για το καλύτερο για εκείνον.   Τότε γινόμαστε πραγματικά πλούσιοι.


Η ζηλοφθονία μπορεί να εκφραστεί και σε άλλες πτυχές της ζωής μας, όπως στην επαγγελματική: όσο επιτυχημένος και αν είναι κάποιος, αν σιγοβράζει μέσα του η ανασφάλεια, θα επιτεθεί εναντίον οποιασδήποτε επιτυχίας  συναδέλφου του. Η προβολή της επαγγελματικής ζήλιας, είναι πολύ συχνή πάλι μεταξύ γυναικών:Όσο και αν έχουν χειραφετηθεί πολλές ελληνίδες επαγγελματικά, εξακολουθούν σε πολλά άλλα επίπεδα να είναι καταπιεσμένες, να μην τους έχει δοθεί η ευκαιρία, η ελευθερία να αναπτύξουν συναισθηματικά τον εαυτό τους, να πάρουν ρίσκα, να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν, να δοκιμάσουν τον εαυτό τους. Αν συνυπολογιστεί η ρητή ή άρρητη υποτίμηση της γυναίκας, ως πλάσματος δεύτερης κατηγορίας, η οποία έχει περάσει από γενιά σε γενιά, μέσα από άνδρες και γυναίκες, δεν εκπλήσσει ότι πολλές γυναίκες νιώθουν το μαχαίρι της ζήλιας (και άρα της αυτό-υποτίμησης) να τους διαπερνά, όταν βλέπουν μια άλλη γυναίκα  να διαπρέπει. Μη γνωρίζοντας τη δυναμική της ζήλιας, περιπλέκουν και δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα, γιατί δρουν πάνω στη ζήλια: Μιλάνε με άσχημα, υποτιμητικά λόγια, υποδαυλίζοντας τις επιτυχίες της άλλης γυναίκας, ή αμφισβητώντας τη σπουδαιότητα και την εντιμότητά της. Δεν γνωρίζουν πως ό,τι στέλνουμε, γυρνά πίσω σε εμάς.

Όταν βρισκόμαστε στο στόχαστρο της ζήλιας των άλλων, η εμπειρία μπορεί να είναι από επώδυνη ως αδιάφορη, ανάλογα με τον τρόπο που έχουμε μάθει να τη διαχειριζόμαστε. Κατά κανόνα, οι άνθρωποι που ζηλεύουν είτε θα προσπαθήσουν να μας υπομονεύσουν είτε θα απομακρυνθούν. Νομίζουν ότι με το να εξαφανίσουν ή να μην είναι μάρτυρες της επιτυχίας του άλλου, οι ίδιοι θα νιώσουν καλύτερα. Όμως, όπως έχουμε ξαναπεί, «καμία ιδέα δεν εγκαταλείπει την πηγή της». Έτσι, ακόμη κι αν εξαφανιστεί ο «απειλητικός» ανταγωνιστής, η ανασφάλεια παραμένει και θα ξεπροβάλλει το άσχημο κεφάλι της στην επόμενη ευκαιρία. Όταν η ανασφάλεια γίνεται πιο σημαντική από το άλλο άτομο, καταστρέφει τις ανθρώπινες σχέσεις. Ακόμη κι όταν είμαστε αρκετά δυνατοί, ώστε να μην επηρεαζόμαστε από τη ζήλια των άλλων, στις φιλίες είναι σημαντικό να επιλέγουμε άτομα που θα χαρούν με τη χαρά μας. Αν προσπαθούν να μας υπονομεύσουν, δεν θα το επιτρέψουμε και αν χρειάζεται,  θα απομακρυνθούμε. Δεν χρειαζόμαστε φίλους που μας θέλουν μικρούς!  Αν απομακρυνθούν εκείνοι, όσο και αν μας στεναχωρεί, ας το επιτρέψουμε,  ας το δούμε με συμπόνια: αυτό από το οποίο τρέχουν μακριά είναι ο εαυτός τους. Και πόσο μπορεί να φύγει κανείς από τον εαυτό του;

Ένας από τους παράγοντες που καλλιεργούν τη ζηλοφθονία στο λαό μας είναι το σχολικό μας σύστημα. Δίνοντας μία μονοδιάστατη εκπαίδευση που επαινεί μόνο την αναλυτική ικανότητα, δίνοντας αξία στο παιδί, βάσει μίας γραμμικής ακαδημαϊκής βαθμολογίας, αφήνει ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών κάθε τάξης να υιοθετούν εσωτερικά την ταυτότητα του «αποτυχημένου», του «άχρηστου». Αντί για γνώσεις, το μοναδικό τελικά προσόν με το οποίο αποφοιτούν είναι μια εσωτερική ταμπέλα που λέει «είμαι άχρηστος». Μια πεποίθηση που δυστυχώς δεν θα φύγει από μόνη της. Όταν αργότερα, λόγω της ανασφάλειας, δεν τολμούν να δοκιμάσουν τον εαυτό τους, να τεστάρουν τις ικανότητές τους, να δώσουν στον εαυτό τους την άδεια να κυνηγήσουν πραγματικά αυτό που θέλουν να κάνουν, το αποτέλεσμα είναι να ζηλοφθονούν τους άλλους. Ένα από τα συμπτώματα διαφθοράς και κοινωνικής αδικίας στη χώρα μας είναι η χρήση του «μέσου» για να διοριστεί  ή να «αποκατασταθεί» επαγγελματικά κάποιος. Παραδόξως όμως, πολλοί από εκείνους που έχουν καταφύγει σε αυτήν την άδικη μέθοδο, αργά ή γρήγορα,  μαζεύουν πικρία από την επαγγελματική τους εξέλιξη και φθόνο. Γιατί, δεν μπήκαν στη διαδικασία να δοκιμάσουν τον εαυτό τους και να κερδίσουν κάτι με την αξία τους. Δηλαδή, εντέλει οι ίδιοι πληρώνουν την αδικία. Φθονούν τους άλλους που πέτυχαν αυτοδημιούργητοι και προβάλλοντας την πλευρά του εαυτού τους για την οποία νιώθουν ένοχοι, κατηγορούν όλους όσους έχουν πετύχει άξια, όταν εκείνοι χρησιμοποίησαν πλάγια μέσα.

Δεν είναι όμως ποτέ αργά να δοκιμάσει κανείς τον εαυτό του και να ξεκινήσει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Θα πρέπει να οπλιστεί με πίστη και αυταξία και  να μην ακούει τις αποθαρρυντικά σχόλια των άλλων που προσπαθούν να τον αποτρέψουν. Συχνά, όταν πάμε να κάνουμε ένα σημαντικό νέο βήμα στη ζωή μας, π.χ. να αλλάξουμε εργασία, κατοικία, κοινωνικό κύκλο ή τρόπο ζωής, οι γύρω μας αντιλαμβάνονται την αλλαγή αυτή. Αυτό τους ταράζει για δύο λόγους. Πρώτον, μπορεί να φοβούνται ότι θα χάσουν οφέλη από εμάς, π.χ. χρόνο, χρήματα, προσοχή. Δεύτερον, ενεργοποιεί μέσα τους την αντίσταση που εκείνοι έχουν για να αλλάξουν τη δική τους ζωή και δεν αντέχουν να βλέπουν κάποιον άλλο να το πετυχαίνει-η ζήλια από την ανάποδη. Συνήθως ο δεύτερος λόγος, τους ωθεί να μας ειρωνεύονται για την αλλαγή που πάμε να κάνουμε και να μας τρομάζουν με διάφορα φοβικά σενάρια. Πρέπει να πιστέψουμε στην καρδιά μας και να την ακολουθήσουμε, βήμα βήμα. Και μόνο η προσπάθεια, λειτουργεί ως βάλσαμο για την ανασφάλεια. Και μόνο η διάθεση να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με το ‘δικό μας πακέτο’, εξουδετερώνει τη ζήλια. Μας δίνει ένα νέο επίπεδο αυτοπεποίθησης, που λειτουργεί ως φωτεινό παράδειγμα για τους άλλους, κάνοντάς μας ταυτόχρονα αλώβητους στην πιθανή ζήλια από εκείνους.


Πρεκατέ Βικτωρία, 23/8/2012, www.brightplanet.blogspot.gr

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org