Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Δεν συμμετέχω σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία



Θα επιμείνω στη διάκριση μεταξύ της υγιούς αυτό-εκτίμησης ως έθνος και της παρεξηγημένης εθνικής υπερηφάνειας, όταν εκείνη φτάνει στα όρια του εθνικισμού, καθώς πιστεύω ότι το μοτίβο της κακώς εννοούμενης υπερηφάνειας έχει βαθύτερες ρίζες στο λαό μας και μας κρατά δέσμιους, αντί να μας ελευθερώνει. Η υπερηφάνεια, όταν προσεγγίζει την υπεροψία, μπορεί να γίνει πολύ πιο επικίνδυνη από όσο νομίζουμε, γιατί μας δια-χωρίζει από το Θεό. Το Θεό (και συνεπώς όλη τη δημιουργία Του) μπορούμε να Τον προσεγγίσουμε μόνο μέσω της ταπεινότητας. Για το Θεό, είμαστε όλοι ίσοι. Αν λοιπόν θεωρούμε τους εαυτούς μας ανώτερους (ως έθνος, θρησκεία, ιστορία κλπ.), στην πραγματικότητα βάζουμε όρους και διαχωριστικά φράγματα μεταξύ ημών και του Θεού και Εκείνος, εφόσον Τον έχουμε διαχωρίσει, δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Χάνουμε επίσης τη δύναμή μας, γιατί η μόνη πραγματική πηγή δύναμης (και η μόνη δεξαμενή ψυχικών αποθεμάτων και λύσεων), για να βγούμε από τον απίστευτο βούρκο που έχουμε κολλήσει είναι ο Θεός. Αν δεν ρίξουμε τον (από αρχαιοτάτων χρόνων) εγωισμό μας και δεν πάμε σε Εκείνον με ταπεινότητα και μετάνοια, δεν πρόκειται να καταφέρουμε να ξεκολλήσουμε.


Είναι κακό λοιπόν να είναι κανείς υπερήφανος; Υπάρχουν κάποιες λεπτές διαχωριστικές γραμμές. Η σωστή υπερηφάνεια: α) δεν χρειάζεται να διαλαλείται, μένει ως εσωτερική υπόθεση, β) δεν σχετίζεται με την ανωτερότητα-υπεροψία, διότι είμαστε ίσοι με τους άλλους, γ) δεν θεωρεί τον εαυτό της μοναδικό και εκλεκτό (‘είμαστε οι καλύτεροι, γιατί εφηύραμε τον πολιτισμό και τη δημοκρατία, ακόμη και τις πυραμίδες οι Αιγύπτιοι από εμάς τις πήραν!’), δ) βασίζεται στην έμπρακτη απόδειξη των πραγματικών επιτευγμάτων, που δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι. Δεν δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι, για αυτά που έκαναν άλλοι, στην προκειμένη περίπτωση οι πρόγονοί μας, όταν εμείς δεν έχουμε κάνει τίποτα και μάλιστα ξεπουλάμε τη γη τους και τις ιδέες τους και τα ιδανικά τους. Η σωστή υπερηφάνεια πρέπει να έχει αποδεικτικά στοιχεία της δικής μας εργασίας, κι όχι να βασίζεται απλώς σε ένα όνομα. Όλα τα άλλα είναι τζάμπα μαγκιές, που μάλιστα αποπροσανατολίζουν την ενέργειά μας και μας καθηλώνουν στο παρελθόν. Όπως η γυναίκα που ζει με τη φαντασίωση του πρώην συντρόφου είναι αδύνατον να βρει καινούργιο σύντροφο (γιατί η ενέργειά της είναι δεσμευμένη, έστω και σε μια αφηρημένη ιδέα), έτσι κι εμείς, πρέπει να συγκεντρώσουμε την ενέργειά μας στο εδώ και τώρα. ε) Η σωστή υπερηφάνεια  έχει περιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Να νιώσεις μέσα σου υπερήφανος, που πέρασες τις εξετάσεις, έχει καλώς, αλλά για δυο-τρεις εβδομάδες! Μετά η υπερηφάνεια πρέπει να απορροφηθεί από τη γενικότερη αυτοεκτίμηση και να κοιτάξεις μπροστά στις νέες προκλήσεις της ζωής. Αν προσκολληθείς να είσαι υπερήφανος για κάτι που έγινε στο παρελθόν (και στην περίπτωση της εθνικής υπεροψίας, στο πολύ απώτερο παρελθόν, όταν δεν είχαμε γεννηθεί καν), τότε δίνεις μήνυμα στον υποσυνείδητο νου ότι αυτό που έκανες τότε ήταν κάτι τόσο εξαιρετικά σπάνιο, τόσο ασυνήθιστο, που είναι αδύνατον να ξανασυμβεί, δηλαδή αδύνατον να το ξανακάνεις (Η Sanaya Roman στο βιβλίο της Living with Joy, περιγράφει ακριβώς αυτό το παράδοξο πολύ καθαρά) . Έτσι λοιπόν η παρεξηγημένη υπερηφάνεια του παρελθόντος καταλήγει να μειώνει την αυτοεκτίμηση του παρόντος. Εκεί έχουμε κολλήσει ως έθνος.


Θα θεωρούσα τα παραπάνω αυτονόητα και δεν θα έμπαινα στον κόπο να τα γράψω, αν δεν έβλεπα τόσο εκτεταμένη  την κακώς εννοούμενη υπερηφάνεια σε πολλούς συμπολίτες μας, εθνική, αλλά και θρησκευτική: ‘Aπό όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης, από όλους τους αιώνες των αιώνων, μόνο στη μικρή γωνιά που λέγεται Ελλάδα, έχουν τελευταία ανακαλύψει την μοναδική πνευματική αλήθεια... Όλοι οι υπόλοιποι, σε χώρο και χρόνο, είναι πλανεμένοι, αιρετικοί ή ακόμη χειρότερα, εκφραστές του κακού’. Τώρα, αν αυτός δεν είναι ο ορισμός της υπεροψίας, δεν ξέρω ποιος είναι! Αυτό καταλάβαμε εμείς από τα μηνύματα του Ιησού;!  Ο δε ρατσισμός, για τον οποίο έχω γράψει εκτενώς σε άλλα άρθρα, δείχνει ότι δεν έχουμε κατανοήσει καθόλου ούτε μηνύματα του χριστιανισμού, ούτε τα μηνύματα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, για τα οποία, κατά τα άλλα καυχιόμαστε. Για άλλη μια φορά, θέλουμε την υπερηφάνεια, χωρίς να έχουμε κάνει τη δουλειά που πρέπει για να την κερδίσουμε. Θέλουμε να λέμε ότι σεβόμαστε τους άλλους (για να είμαστε επιφανειακά πολιτικά ορθοί), αλλά ο λόγος μας είναι αντιφατικός, σε σημείο να γίνεται παιδαριώδης: ‘ Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά οι δολοφόνοι έρχονται και μας σκοτώνουν’. ‘Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά με όλους αυτούς η χώρα μου θα γίνει χαβούζα’. ‘Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά η χώρα μας δοκιμάζεται από τους  πρόσφυγες’. (Αν έτσι είναι οι μη-ρατσιστές, τότε αλήθεια, ποιος χρειάζεται τους ρατσιστές;) Οι πνευματικές δοκιμασίες της κρίσης είναι πολλές, όπως υπομονή, δύναμη, δικαιοσύνη, υπέρβαση του φόβου, αλληλεγγύη, επιμονή, απελευθέρωση από τη διαφθορά (σε εσωτερικό κι εξωτερικό επίπεδο), αλλά η υπέρβαση της υπεροψίας και του ρατσισμού θεωρώ ότι είναι τα σημαντικότερα μαθήματα, που έχουν δοθεί από το Θεό στο λαό μας σε αυτήν την κρίση. Την κρίση την ίδια θα τη λύσει ο Θεός, με το δικό Του μοναδικό Σχέδιο. Το θέμα είναι αν εμείς κάνουμε τη δουλειά που μας αναλογεί. Πώς φερθήκαμε στους πιο ευάλωτους στον καιρό της κρίσης; Μιλήσαμε όταν έπρεπε;;;;


Η λάθος υπερηφάνεια εντέλει προκαλεί την πτώση (ούτε το μάθημα του Ίκαρου μάθαμε!). Τα δώρα που λάβαμε στην ιστορία μας, ήρθαν όλα από το Θεό. Μπορούμε να τα ευχαριστηθούμε, αναγνωρίζοντας όμως την πραγματική πηγή. Τότε, δεν θα θέλουμε να τα κρατήσουμε δικά μας, αλλά τα μοιραζόμαστε με γενναιοδωρία. Όταν το δώρο (έστω κι αν είναι η πνευματική εξέλιξη ενός έθνους), το κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας και μάλιστα το χρησιμοποιούμε για να αποδείξουμε πόσο ξεχωριστοί είμαστε, τότε, όχι μόνο το χάνουμε, αλλά προσκολλούμαστε στην πάση θυσία διατήρηση της ψευδαίσθησης της ανωτερότητας  και χάνουμε άλλες ευκαιρίες να προχωρήσουμε μπροστά. Όλα τα δώρα, ακόμη και οι πνευματικές αρετές, έρχονται από το Θεό. Από τη στιγμή που καυχηθούμε ότι κάτι έρχεται από εμάς, αυτόματα το χάνουμε.


Αυτού του είδους η υπερηφάνεια, που έχει παγιωθεί στο υποσυνείδητο των Ελλήνων από αρχαιοτάτων χρόνων, μας κρατά δέσμιους. Η κρίση είναι βαθιά πνευματική. Είναι η πνευματική υπεροψία που μας ταλανίζει χιλιάδες χρόνια τώρα. Επειδή ακριβώς η Ελλάδα υπήρξε τόπος υψηλής πνευματικότητας και φωτός, για πολλές χιλιετίες, και πριν ακόμη εμφανιστεί ο χριστιανισμός, η ιδιαιτερότητα αυτή παρεξηγήθηκε σε ψυχολογικό επίπεδο και εντυπώθηκε βαθιά στο υποσυνείδητο του ελληνικού έθνους: ότι εμείς, είμαστε ανώτεροι πνευματικά από τους άλλους λαούς, κατά κάποιο τρόπο εκλεκτοί των θεών, και μάλιστα, ίσοι με τους θεούς και, μάλιστα- γιατί όχι;- καλύτεροι! Η υπεροψία προς τους άλλους ανθρώπους και η υπεροψία απέναντι στο Θεό είναι συγκοινωνούντα δοχεία, αργά ή γρήγορα το δεύτερο θα ακολουθήσει το πρώτο. Η μυθολογία μας αναφέρει αρκετά τέτοια παραδείγματα αυθάδειας προς τους (τότε) θεούς. Το ενδιαφέρον είναι ότι, παρά την έλευση του χριστιανισμού και όλα τα μηνύματα που διδάσκει για ταπεινοφροσύνη και σεβασμό, το συλλογικό μας υποσυνείδητο δεν άλλαξε ως προς την αυθάδεια και την υπεροψία απέναντι στο πνευματικό στοιχείο – ακόμη κι αν άλλαξε η θρησκεία μας! Την υπεροψία αυτή την έχουμε ακόμη και σήμερα. Πάμε στην εκκλησία στην Ανάσταση (συνήθως ντυμένες σαν σε πασαρέλα), δακρύζουμε στα ακούσματα του Ευαγγελίου (αυθεντικό το συναίσθημα, δε λέω) και μετά πίσω σπίτι, με το ίδιο πείσμα της ανωτερότητας και ξεροκεφαλιάς, σαν αν μην καταλάβαμε τίποτα. Αν δεν εγκαταλείψουμε αυτήν την υπεροψία, ότι είμαστε ανώτεροι απέναντι στα αδέρφια μας και συνεπώς απέναντι στο Θεό, δεν θα συλλέξουμε ποτέ τη δύναμη για να αντισταθούμε στη συστημική κακοποίηση που υφιστάμεθα ως έθνος. Εκείνοι που μας κακοποιούν είναι επίσης αγωγοί της υπεροψίας και για αυτό το κάνουν. Η δική μας υπεροψία  έρχεται και κολλάει, έλκεται από τη δική τους, και οι δύο υπεροψίες δημιουργούν σχεδόν ένα μαγνητικό δεσμό, από τον οποίον είναι αδύνατον να ξεφύγουμε. Χρειαζόμαστε άλλες ποιότητες, διαφορετικές από τις δικές τους, για να ελευθερωθούμε. Μόνο μέσω της ταπεινότητας, της μετάνοιας, μπορούμε να ελευθερωθούμε. Να ξαναγυρίσουμε στο Θεό αναγνωρίζοντας  ότι ήταν ανθρώπινο λάθος να θεωρούμε τον εαυτό μας ανώτερο από τους άλλους, να συνεργαστούμε μαζί Του, σύμφωνα με το δικό Του θέλημα, να πάρουμε το μέρος του Θεού, όχι της υπεροψίας. Να σταματήσουμε να αντιστεκόμαστε στον πνευματικό προορισμό μας ως έθνος, να σταματήσουμε να παραμυθιαζόμαστε από τους δήθεν σωτήρες και μέσω της ταπεινοφροσύνης, να φτάσουμε παραδόξως στην αληθινή λαμπρότητα και δόξα.  Είναι θέμα απόφασης και θα μπορούσε να συμβεί σε μια στιγμή.


Υ.Γ. Ο διαχωρισμός μας από το Θεό, μας καθιστά ευάλωτους στο φόβο. Διάβασα ένα εξαιρετικό άρθρο πρόσφατα, σχετικά με το φόβο των δημοσίων υπαλλήλων (ή των επίδοξων δημοσίων υπαλλήλων) να μιλήσουν, να αντιδράσουν, μην τυχόν και χάσουν τη δουλειά τους. Τα επιχειρήματα για τη σημασία της ηθικής ακεραιότητας δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν πιο εύγλωττα από ό,τι στο άρθρο. Θα ήθελα εδώ όμως να προσθέσω και την πνευματική διάσταση: Όταν κάνεις το σωστό, αυτό που σε καθοδηγεί ο Θεός μέσα από την καρδιά σου ότι είναι το σωστό και ηθικό και ακέραιο, τότε -ακόμη κι αν υπάρξουν πρόσκαιρες απώλειες- ο Θεός εν καιρώ θα σε ανταμείψει. Όταν δεν κάνεις το σωστό, από το φόβο των συνεπειών (π.χ. θα χάσω τη δουλειά μου), τότε όχι μόνο θα νιώθεις τόσο χάλια, που μακροπρόθεσμα δεν θα αξίζει τον κόπο, αλλά την κατάλληλη στιγμή, αυτό το οποίο ειδωλοποίησες (π.χ. θεσούλα στο δημόσιο), θα έρθει ο Θεός και θα στο πάρει, ακριβώς για να μάθεις να μην φτιάχνεις είδωλα. Ούτως ή άλλως όλα τα καλά από Εκείνον προέρχονται, όχι από το δημόσιο!  Αυτή η τρομερή εξάρτηση που έχει ο λαός μας απέναντι στους μηχανισμούς εξουσίας (που θρέφει το πελατειακό κράτος, τα ρουσφέτια, τη διαφθορά κλπ), σε σημείο ειδωλοποίησης, δείχνει ακριβώς την έλλειψη πίστης στο Θεό και το διαχωρισμό μας από Εκείνον. Όσο πιο πολύ αγκιστρωνόμαστε στα επίγεια είδωλα (ξανά, θεσούλα στο δημόσιο), τόσο πιο πολύ υποσυνείδητα προκαλούμε το Θεό να μας τα αφαιρέσει βίαια-όχι από εκδίκηση, αλλά γιατί κάποια στιγμή πρέπει να αναγνωρίζουμε ποια είναι η πραγματική δύναμη στη ζωή μας! Και είναι Εκείνος, όχι το κράτος. Την ειδωλική αυτή εξάρτηση τη συντηρήσαμε για δεκαετίες από απληστία κι εγωκεντρισμό. Ήταν τότε πιο εύκολο να αντισταθούμε, αλλά δεν το μάθαμε το μάθημα με τον εύκολο τρόπο. Τώρα, έχουμε δει πού οδηγεί αυτή η αλληλοδιαφθορά μεταξύ κράτους και λαού, έχουμε καταλάβει ότι δεν είναι σωστό, ότι οδηγεί στην καταστροφή, αλλά τώρα το μάθημα έχει γίνει πιο δύσκολο! Τώρα, δεν είναι η απληστία ή ο εγωκεντρισμός που οδηγούν στην εξαγορά ψήφων, αλλά ο φόβος της επιβίωσης. Το μάθημα έχει δυσκολέψει, γιατί αρνηθήκαμε να το μάθουμε με τον εύκολο τρόπο. Όμως έχουμε πάντα την ευκαιρία και ο Θεός πάντα βοηθά, αρκεί να έχουμε πίστη. Μπορούμε ακόμη και τώρα να κάνουμε το σωστό και έχει ο Θεός… Η ευθύνη τώρα είναι πολύ μεγαλύτερη, γιατί βλέπουμε ότι η συνεχιζόμενη λιτότητα οδηγεί στην καταστροφή (παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις για την οσονούπω ανάπτυξη, που ποτέ δεν έρχεται). Όπως ανέφερε πρόσφατα ο Καζάκης, έχουμε φτάσει στο σημείο να μην αντιδρούμε, φοβούμενοι ότι θα χάσουμε αυτό το ένα ψίχουλο την  ημέρα, αλλά δεν καταλαβαίνουμε ότι με την υποταγή, πολύ απλά θα μας το πάρουν και αυτό το ένα τελευταίο ψίχουλο την ημέρα, θα τα χάσουμε όλα, συν την αξιοπρέπειά μας.   Κι έτσι συνεχίζουμε την αυταπάτη, την πλάνη, το παραμύθιασμα της σωτηρίας, ξεχνώντας ότι μόνο ο Θεός σώζει. Ας αφήσουμε λοιπόν την πλάνη των σωτήρων, την αποπροσανατολιστική μεγαλομανία του παρελθόντος κι ας ζητήσουμε από το Θεό βοήθεια, ώστε να κάνουμε τη δουλειά μας στη Γη, στο εδώ και τώρα, στα απλά και καθημερινά πράγματα, με ακεραιότητα και αξιοπρέπεια. Μπορεί να φαίνεται η δική μας συμβολή μικρή, όμως όταν ο Θεός βλέπει ότι κάνουμε σωστά τα μικρά πράγματα, πολλαπλασιάζει το καλό αντίκτυπο και το χρησιμοποιεί για το δικό Του Σχέδιο. Αν δεν γυρίσουμε να ζητήσουμε βοήθεια από το Θεό στα μικρά και καθημερινά, ώστε μέσα από τις μικρές και καθημερινές προκλήσεις να καθαριστούμε εσωτερικά, τότε δεν θα έχουμε ποτέ τους φωτεινούς ηγέτες που θα θέλαμε για να μας ξελασπώσουν, γιατί το πείσμα και η υπεροψία μας, θα μας εμποδίσει να τους δούμε, να τους αναγνωρίσουμε και να τους δεχτούμε. Αναρωτιέμαι πόσο ακόμη πρέπει να υποφέρει η ελληνική κοινωνία, μέχρι η πλειοψηφία να το καταλάβει αυτό. Γιατί μέχρι τώρα δεν φαίνεται να το έχει καταλάβει.

Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 5/5/2013

Υ.Γ. Μια πολύ ενδιαφέρουσα και ξεκάθαρη ανάλυση κι επιχειρηματολογία του μεταναστευτικού και του τρόπου που το χειρίζονται  για άλλες σκοπιμότητες, εδώ ...

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org