Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Δεν συμμετέχω σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Σύγκριση εκπαιδευτικών συστημάτων: μια δημοσιογραφική οπτική και σχολιασμός σχετικά με την περίπτωση της Ελλάδας


Το τελευταίο βιβλίο της Amanda Ripley (“The smartest kids in the world and how they got that way”) σχολιάζει με ιδιαίτερα  ενδιαφέροντα τρόπο τα αποτελέσματα του διεθνούς διαγωνισμού PISA που αξιολογεί τις επιδόσεις εκατοντάδων χιλιάδων 15χρονων μαθητών από όλο τον κόσμο σε δεξιότητες ανάγνωσης, μαθηματικών και θετικών επιστημών. Παρά τις αντιρρήσεις που έχουν εκφραστεί κατά καιρούς σχετικά με την δυνατότητα να ποσοτικοποιηθούν τα αποτελέσματα της μάθησης, ο διαγωνισμός PISA σύμφωνα με τη συγγραφέα, δεν μετρά ξερές, αποστηθισμένες γνώσεις, αλλά την ικανότητα του μαθητή να σκεφτεί, να αναλύσει, να συνθέσει και να χρησιμοποιήσει τη γνώση. Είναι δηλαδή ένα εργαλείο ποσοτικής αποτύπωσης των χρηστικών δεξιοτήτων μάθησης που αποκτούν τα παιδιά φεύγοντας από το Γυμνάσιο. Όσο και να θέλουμε να το υποτιμήσουμε (επειδή ίσως δεν μας αρέσει η εικόνα που προβάλλει)  η αλήθεια είναι ότι δίνει κάποια μια κάποια εικόνα, που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η συγγραφέας έχει πραγματοποιήσει μια εκτενή και καλά στοιχειοθετημένη βιβλιογραφική, αλλά και δημοσιογραφική έρευνα, τα εργαλεία της οποίας παρουσιάζονται στο βιβλίο, και συγκρίνει με άμεσο τρόπο τρεις χαρακτηριστικές χώρες-παραδείγματα: 1)Τη Φιλανδία που έρχεται συνήθως πρώτη ανάμεσα στις Ευρωπαϊκές χώρες και είναι παράδειγμα πρότυπου εκπαιδευτικού συστήματος, το οποίο έχουμε κατά καιρούς προσπαθήσει να μιμηθούμε άκομψα και αποσπασματικά, 2) Τη Νότια Κορέα, που πετυχαίνει υψηλά αποτελέσματα, αλλά με απάνθρωπη πίεση στους μαθητές, 3)Την Πολωνία η οποία πέτυχε σημαντική άνοδο από το 2006 στις επιδόσεις της, παρά τη γενική και παιδική φτώχεια που μαστίζει τη χώρα. Στην τελευταία έκδοση του PISA, η Ελλάδα βρίσκεται στην 40η θέση μεταξύ 65 χωρών στις δεξιότητες ανάγνωσης και ακόμη πιο χαμηλά στα μαθηματικά. Σύμφωνοι, στα αποτελέσματα του 2012 σίγουρα αποτυπώνεται το αντίκτυπο της κρίσης, και υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ παιδικής φτώχειας και επίδοσης. Όμως τα αποτελέσματα ήταν κάτω του μέσου όρου από πριν- παρά τα φροντιστήρια!  Για παράδειγμα στα αποτελέσματα του 2009, η Ελλάδα σημείωσε μικρότερη βαθμολογία από την Εσθονία, παρότι η τελευταία είχε ποσοστό παιδικής φτώχειας γύρω στο 40%. Μήπως θα πρέπει να βάλουμε το εγωισμό στην άκρη και να δούμε τι πραγματικά μπορεί να αλλάξει τώρα (πέρα από το οικονομικό θέμα)…

Κάποια χαρακτηριστικά σημεία από την ανάλυση της Ripley μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

1)Η επένδυση σε νέες τεχνολογίες ΔΕΝ έχει βρεθεί να βοηθά ιδιαίτερα στο μαθησιακό αποτέλεσμα. Η συγγραφέας στηλιτεύει ιδιαίτερα τα υπέρογκα ποσά που ξοδεύονται στις ΗΠΑ για διαδραστικούς πίνακες, χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στη βελτίωση της μάθησης. Οι πόροι θα μπορούσαν πολύ πιο αποτελεσματικά να επενδυθούν στο ανθρώπινο δυναμικό και ειδικά στην άριστη εκπαίδευση των εκπαιδευτικών, η οποία έχει βρεθεί ότι είναι κρίσιμης σημασίας για την ποιότητα της εκπαίδευσης μαθητών που παρέχουν. Νομίζω ότι έχουμε πολλά να διδαχθούμε εδώ, καθώς αποδεικνύεται και ποσοτικά, η αίσθηση που έχουν πολλοί εκπαιδευτικοί ότι η τελευταία μόδα με διαδραστικούς πίνακες σε κάθε τάξη (εν μέσω κρίσης) δεν προσφέρει τίποτα-τα χρήματα θα μπορούσαν να απορροφηθούν πολύ πιο αποτελεσματικά σε άλλες οδούς, π.χ. μείωση μαθητών ανά τμήμα, κάλυψη όλων των κενών, καλύτερη επιμόρφωση εκπαιδευτικών. Σε πολλά σχολεία της πρότυπης Φινλανδίας γράφουν ακόμη με κιμωλία σε μαυροπίνακα.

2)Ένας βασικός παράγοντας που σχολιάζει αναλυτικά η Ripley  σε σχέση με την επιτυχία της Φινλανδίας είναι το πολύ υψηλό επίπεδο των εκπαιδευτικών που επιλέγει. Αντί η εκπαίδευση να αποτελεί μια βολική επιλογή επαγγελματικής «τακτοποίησης» για ανθρώπους που κατά τα άλλα δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τα παιδιά, οι πανεπιστημιακές σπουδές των εκπαιδευτικών στη Φινλανδία είναι εξαιρετικά απαιτητικές με 20% των αιτούντων μόνο να γίνονται αποδεκτοί. Όλοι οι εκπαιδευτικοί εκπονούν αναγκαστικά μεταπτυχιακό, κατά τη διάρκεια του οποίου παρακολουθούν διδασκαλίες-σε-τάξη τριών εκπαιδευτικών-μεντόρων και αντίστοιχα παρακολουθούνται στις δοκιμαστικές διδασκαλίες τους. Βεβαίως στη χώρα μας, σε μια εποχή όπου η παραμικρή υπόνοια τέτοιων μεθόδων βελτίωσης του επιπέδου των εκπαιδευτικών αντιμετωπίζεται ως απειλή αξιολόγησης και άρα απόλυσης, είναι δύσκολο να πειστεί κανείς για την αποτελεσματικότητά τους. Όταν οι παρακολουθήσεις διδασκαλίας γίνονται με καθαρά βοηθητικά κι επιμορφωτικά (όχι εκδικητικά) κριτήρια, προσωπικά θεωρώ ότι είναι πολύ αποτελεσματικές. Μπορείς να μάθεις πάρα πολλά πράγματα παρακολουθώντας άλλους να διδάσκουν, αλλά και να βελτιωθείς ο ίδιος από την καλοπροαίρετη κριτική άλλων που σε παρακολουθούν. Όμως αυτή η διαδικασία για να αποσπάσει την εμπιστοσύνη των εκπαιδευτικών σήμερα θα πρέπει να απεξαρτηθεί παντελώς από οποιαδήποτε προσπάθεια «αξιολόγησης»-«απόλυσης» , να πραγματοποιείται από συμβούλους που έχουν μεγάλη εμπειρία από τάξη (όχι μόνο θεωρία), να λειτουργεί ως επιμορφωτικό εργαλείο και εκτός του στενού πλαισίου του σχολείου εργασίας, όπου ευδοκιμεί έδαφος για συναδελφικούς ανταγωνισμούς. Νομίζω ότι αν οι συνάδελφοι νιώσουν ότι δεν απειλούνται, με μεγάλη όρεξη θα συνεργαστούν στη βελτίωση της διδακτικής τους, καθώς βελτιωμένη διδακτική σημαίνει πιο ευχάριστο μάθημα και για τα παιδιά, αλλά και για εμάς. Όσον αφορά στην επιμόρφωση, πολλοί νέοι συνάδελφοι έχουν μεταπτυχιακά ούτως ή άλλως και θα είχε ενδιαφέρον κάποια στιγμή να διαπιστωθεί κατά πόσον αυτά έχουν αποδώσει στην ποιότητα του μαθήματος. Πολύ περισσότερο όμως, η υποχρεωτική διαρκής επιμόρφωση των εκπαιδευτικών από άξιους κι ενδιαφέροντες επιμορφωτές είναι από τα σημαντικότερα κεφάλαια επένδυσης στην εκπαίδευση.

Σε ένα ακόμη πιο αμφιλεγόμενο συμπέρασμα, η Ripley επισημαίνει ότι οι αμοιβές των εκπαιδευτικών ΔΕΝ σχετίζονται απαραίτητα με την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται (σχολιάζει το παράδειγμα της Ισπανίας, προ κρίσης). Μέχρι κάποιο επίπεδο, το συμπέρασμα ακούγεται λογικό: η αλήθεια είναι ότι το ότι δίνεις περισσότερα λεφτά σε έναν εκπαιδευτικό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα φιλοτιμηθεί να δώσει τον καλύτερο εαυτό του στην τάξη. Από την άλλη πλευρά γνωρίζουμε ότι όταν τον κατακλύζουν προβλήματα βασικής επιβίωσης, όπως σε πολλές ελληνικές οικογένειες σήμερα, ίσως να μην μπορεί να αποδώσει ακόμη κι αν το θέλει. Σύμφωνα με την έρευνα πάντως, η αμοιβή των εκπαιδευτικών δεν είναι ο πιο βασικός παράγοντας- τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που συχνά παρουσιάζεται από συνδικαλιστικούς κύκλους στη χώρα μας, οι οποίοι με την εγωκεντρική ρητορική τους, πολλές φορές στρέφουν την κοινωνία εναντίον μας.  

3)Ένας τρίτος σημαντικός παράγοντας που επισημαίνει η Ripley είναι η έμφαση που δίνει μια κοινωνία στην εκπαίδευση: Δίνουν οι γονείς αξία στη μάθηση των παιδιών τους; Αποτελεί ευρεία κοινωνική φιλοδοξία να αριστεύσει κάποιος στην παιδεία; Θυμάμαι όταν ήμουν έφηβη, η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων στις διακοπές ήταν από τα κεντρικά ζητούμενα του καλοκαιριού και η επιλογή τους θέμα έντονης συζήτησης μεταξύ εφήβων. Σήμερα πια, ποιοι έφηβοι στην Ελλάδα διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία; Σιγά σιγά χάνουμε ως κοινωνία την αίγλη και την αγάπη που είχαμε κάποτε για τη μάθηση- όχι μόνο ως μηχανισμό επαγγελματικής προόδου, αλλά ως αξία για τη δια βίου εξέλιξη και προσωπική ικανοποίηση. Όσο απογοητευμένοι κι αν είμαστε από την αναντιστοιχία εκπαιδευτικής επένδυσης κι επαγγελματικής απόδοσης, μην ξεχνάμε ότι η παιδεία είναι αδιαπράγματευτη αξία από μόνη της. Αν κάποτε κάτι μας ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους λαούς, θα πρέπει να είναι αυτό.

4)Ένας τέταρτος βασικός παράγοντας στις αποδόσεις μαθητών που αναφέρει η Ripley (και κατά τη γνώμη μου ο πιο επείγων παράγοντας για την Ελλάδα σήμερα) είναι οι υψηλές προσδοκίες από τους μαθητές. Σε μια παράδοξη δήλωση ένας Φινλανδός δάσκαλος σε σχολείο με σχετικά μεγάλη παιδική φτώχεια, αλλά υψηλές επιδόσεις, ανέφερε ότι προσπαθεί να ΜΗΝ διαχωρίζει τα παιδιά ανάλογα με το να έχουν οικογενειακά προβλήματα, δύσκολες συνθήκες διαβίωσης κλπ., αλλά να προσδοκεί από ΟΛΑ τα παιδιά να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους. Ίσως για εμάς, που έχουμε περάσει στην άλλη άκρη να μετατρέπουμε το 02 σε 12, να ακούγεται σκληρό, στην πράξη όμως η υπερβολική επιείκεια και η προαγωγή αναλφάβητων ποιον τελικά εξυπηρετεί; Σίγουρα όχι το παιδί.  Γονείς κι εκπαιδευτικοί έχουμε ισοπεδώσει τις προσδοκίες μας στο μηδέν, δημιουργώντας μια εξίσου μαλθακή γενιά, η οποία βρίσκει συνεχώς δικαιολογίες για να μην καταβάλλει προσπάθεια. Ανεβάζουμε τεχνητά τους βαθμούς γιατί πραγματικά το παιδί δεν μπορεί ή γιατί απλά το διευκολύνουμε ώστε να μην προσπαθήσει το μέγιστο; Η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και χρειάζεται μεγάλη διάκριση αλλά και ανθρωπιά.

Η αριστεία, το να ωθείς συνεχώς τον εαυτό σου να εκπληρώσει το υψηλότερο δυναμικό του, είναι επίσης αξία από μόνη της, αξία ζωής. Υψηλές προσδοκίες δεν σημαίνει  εκδίκηση ή ταπείνωση του μαθητή αν δεν τις πετύχει. Σημαίνει όμως να σταματήσουμε να βλέπουμε τους μαθητές μας ως ανάπηρους! Να σταματήσουμε να ενδίδουμε στις πιέσεις των γονιών, που θέλουν βαθμούς χωρίς δουλειά για να ικανοποιηθεί το δικό τους εγώ. Να σταματήσουμε να αδιαφορούμε για το αν ο μαθητής προσπαθεί ‘εφόσον το σύστημα είναι έτσι’.  Το γνωστό δίλημμα αν θα μείνουν ή όχι στην ίδια τάξη βασανίζει κάθε χρόνο κάθε σύλλογο και καταλήγουμε κάθε φορά να τραβάμε βαθμούς από τα μαλλιά. Νομίζω ότι αυτό θα πρέπει να σταματήσει. Μια πρόταση θα ήταν να θεσπίσει το δημόσιο σχολείο υποχρεωτική καλοκαιρινή ενισχυτική διδασκαλία για όσους έχουν ‘κοπεί’ και οι βαθμοί των εξετάσεων Ιουνίου και Σεπτεμβρίου να είναι ρεαλιστικοί. Δεν θα λιώσουν τα παιδιά να κάνουν μάθημα το καλοκαίρι! Απεναντίας, αυτό θα αποτελέσει ισχυρότερο κίνητρο για να εργαστούν πιο σκληρά από πριν. Τουλάχιστον, θα σταματήσει αυτή η απόλυτη απαξίωση του ελληνικού σχολείου και θα μάθουν τα παιδιά να έχουν μια στοιχειώδη συνέπεια.

5)Μια διαφορετική όψη στον εκπαιδευτικό ανταγωνισμό αποτελεί η περίπτωση της Ν. Κορέας, μίας από τις πρώτες χώρες στις επιδόσεις PISA, αλλά με ποιο κόστος; Παιδιά που είναι από τις 8 το πρωί στο σχολείο μέχρι τις 8 το βράδυ και κατόπιν στο φροντιστήριο μέχρι τις 10 (μετά η αστυνομία κάνει ελέγχους για τους παραβάτες που συνεχίζουν και διαβάζουν!). Παιδιά που κατά κανόνα φέρνουν ειδικό μαξιλάρι στο σχολείο και κοιμούνται (χωρίς παρεξήγηση) λόγω εξάντλησης. Παιδιά που το μόνο που τα απασχολεί είναι ο τελικός βαθμός, ο οποίος καθορίζει το μέλλον τους και την κοινωνική τους εξέλιξη, παρότι μισούν το σχολείο. Παιδιά που δεν έχουν καμία επικοινωνία μεταξύ τους, καθώς δεν φτάνει ο χρόνος. Η αποτυχία δεν συγχωρείται και σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι δε δούλεψες αρκετά σκληρά (αμάρτημα στις συνθήκες άκρατου ανταγωνισμού). Παρότι το σύστημα αποδίδει μετρήσιμο αποτέλεσμα, έχει επίσης πολλές άλλες αρνητικές συνέπειες, κάποιες άμεσες, κάποιες έμμεσες. Καθώς, η εξοντωτική μελέτη γίνεται για τη χάρη του ανταγωνισμού και μόνο, όταν τα παιδιά περνούν στο πανεπιστήμιο, τα κίνητρα για αριστεία χάνονται, ενώ δε λείπουν οι προσπάθειες για αντιγραφή ή χειρισμό των βαθμών με πλάγιους τρόπους, ενώ δύσκολα μπορεί να εκτιμηθεί το μακροπρόθεσμο ψυχολογικό αντίκτυπο μιας τόσο πιεσμένης εφηβικής ηλικίας. Η μάθηση δεν αποτελεί αξία από μόνη της, ούτε εσωτερικό ζητούμενο. Είναι απλά ένα μέσο για υψηλότερο βαθμό, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τη συγκεκριμένη κοινωνία. Παρόλα αυτά, σύμφωνα με τη συγγραφέα, επειδή το σύστημα είναι σχετικά αξιοκρατικό, τα παιδιά μαθαίνουν ότι η πρόοδος και η ανταμοιβή έρχονται ως αποτέλεσμα σκληρής δουλειά κι όχι απαραίτητα ταλέντου,  απαίτησης των γονιών ή άλλων ‘εκπτώσεων’.

6)Η Ripley κατακρίνει αρκετά καυστικά το κίνημα «αυτό-εκτίμησης» που άνθισε κατά τη δεκαετία του 90 και κατά τη γνώμη της, η υπερβολική επιβράβευση αναστέλλει τα κίνητρα για μάθηση στα παιδιά. Προσωπικά διαφωνώ πλήρως κι ένα μεγάλο τμήμα της δικής μου δραστηριοποίησης στην εκπαιδευτική κοινότητα σχετίζεται με την ενίσχυση της αυτό-εκτίμησης στην οποία πιστεύω ακράδαντα. Όμως οφείλω να διαπιστώσω κάποιες παρεξηγήσεις, που συνδέονται κυρίως με το ανασφαλές ‘εγώ’ του τυπικού Έλληνα γονιού: Η επιβράβευση δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο του χρόνου που αφιερώνουμε σε ένα παιδί. Αν είναι να 'λούζουμε' το παιδί στα κοπλιμέντα επειδή δεν μπαίνουμε στον κόπο να ασχοληθούμε μαζί του, εξαπατούμε το παιδί. Ούτε μπορεί να είναι ο μοχλός για την προσωπική μας δικαίωση στην κοινωνία. Και δεν μπορεί φυσικά να υπάρχει επιβράβευση για την τεμπελιά και την αρνητική συμπεριφορά. Δυστυχώς, παρατηρώ πολύ συχνά όλες τις παραπάνω στάσεις σε Έλληνες γονείς, οι οποίοι απαιτούν βαθμούς χωρίς δουλειά, έπαινο χωρίς προσπάθεια και επιβράβευση χωρίς σεβασμό. Η ζημιά που γίνεται στη νεολαία είναι τεράστια, καθώς ενθαρρύνει την αίσθηση του «entitlement», δηλαδή «δικαιούμαι χωρίς να προσφέρω». Η επιμονή για σκληρή δουλειά, η ανθεκτικότητα και η αυτό-πειθαρχία είναι σημαντικές αρετές, που χρειάζεται να καλλιεργηθούν σε κάθε οικογένεια,  χωρίς να ευνουχίζονται τα παιδιά από την υπερπροστασία, την έλλειψη προσδοκιών και τον υπερβολικό φόβο «μη πάθει τίποτα το παιδί». Η αυτό-εκτίμηση του παιδιού λοιπόν αυξάνεται ουσιαστικά, όταν μαζί με την επιβράβευση, ο γονιός αφιερώνει χρόνο καθημερινά να διαβάζει μαζί με το παιδί, αλλά και όταν ωθεί με θετικό τρόπο το παιδί να γίνει το μέγιστο που μπορεί- όχι το ελάχιστο.

7)Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα που αναφέρει η Ripley είναι η περίπτωση της Πολωνίας, οι επιδόσεις της οποίας ανέβηκαν θεαματικά από το 2000 ως το 2006, παρά τα μεγάλα ποσοστά παιδικής φτώχειας. Τα αίτια είναι περίπλοκα, αλλά κάποια βασικά σημεία είναι, σύμφωνα με τη συγγραφέα, η επανεκπαίδευση του ¼ των εκπαιδευτικών, οι τακτικές αξιολογήσεις σε εθνικό επίπεδο, ώστε να στηριχτούν τα  παιδιά και τα σχολεία που έδειχναν ότι έχουν μείνει πίσω, και –κυρίως- η εισαγωγή ενός επιπλέον έτους γενικής παιδείας στο γυμνάσιο ΠΡΙΝ διαχωριστούν οι μαθητές σε επαγγελματικό ή γενικό λύκειο. Ο επιπλέον αυτός χρόνος φαίνεται να είναι κρίσιμης σημασίας και σε αυτό το έτος δίνεται πολύ μεγάλη έμφαση στη στήριξη των αδύναμων μαθητών. Το δεδομένο αυτό διαπραγματεύεται αναλυτικά η συγγραφέας και αναρωτιέμαι κατά πόσον θα ήταν χρήσιμο να εισαχθεί και στη χώρα μας, λαμβάνοντας υπόψιν ότι τη δραματική πτώση της προσπάθειας πολλών μαθητών στα  λύκεια και ειδικά στα επαγγελματικά λύκεια. Σίγουρα αποδεικνύει την αξία της γενικής παιδείας, ειδικά στην κρίσιμη αυτή εφηβική ηλικία.

Τέλος, ο κοινός παρονομαστής που προκύπτει από την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη της Ripley  είναι η επιμονή στην πραγματική αριστεία, οι υψηλές προσδοκίες και η πρωταρχική αξία που δίνεται από την κάθε κοινωνία στην υψηλής ποιότητας εκπαίδευση. Οι επιδόσεις των μαθητών, μέρος της οποίας αποτυπώνεται στο διαγωνισμό PISA, είναι ο αδυσώπητος καθρέφτης της αποδοτικότητας ενός εκπαιδευτικού συστήματος. Σίγουρα δεν είναι ο μόνος και σίγουρα υπάρχουν πολλές αόρατες διαστάσεις που δεν μπορούν να μετρηθούν. Δεν μπορούμε να στηριχθούμε όμως μόνο στις αόρατες, για να ακυρώσουμε κάποιες δυσάρεστες ορατές αποδείξεις. Είναι κρίμα να σπαταλιέται το διανοητικό δυναμικού ενός ιδιαίτερα ευφυούς και ευρηματικού λαού όπως ο δικός μας, για χάρη κάποιας παρωχημένης ιδεοληψίας σχετικά με την υποτιθέμενη ευφορία της ελάχιστης προσπάθειας.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 7/8/2015

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org