Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Ο Χριστός στο κέντρο της αγάπης



Πλησιάζουμε το τέλος του 2015, ίσως με ανακούφιση, καθώς η ενέργεια είναι από τις πιο καταθλιπτικές και καταπιεσμένες που έχω δει από την αρχή της κρίσης. Η μόνη ανακούφιση, για μια ακόμη φορά μπορεί να έρθει μόνο από τον Θεό και τον Ιησού Χριστό, του Οποίου τη Γέννηση γιορτάζουμε αυτές τις μέρες. Στις ημέρες του ‘Χρόνια πολλά’, του ‘Καλές γιορτές’ και του ‘Καλή συνέχεια’ (συνέχεια τίνος άραγε;…), η Γέννηση του Χριστού δεν είναι μια παρωχημένη εθιμοτυπία για μικρά παιδιά, αλλά η μόνη πραγματικότητα που μπορεί να ανακουφίσει. Κάθε χρόνος που περνά δεν ξεφτίζει το μήνυμα της Γέννησης του Χριστού, αλλά το δυναμώνει. Γιατί για μια ακόμη φορά, για έναν ακόμη χρόνο βλέπουμε ότι Εκείνος μόνο έχει αποτέλεσμα. Κάθε χρόνο, όσοι επιλέγουμε να ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας, βλέπουμε ότι Εκείνος είναι που αγαπά και δεν ξεχνά την ανθρωπότητα, όσο κι αν το περιγελούμε με εξυπνακίστικες, επιστημονικίζουσες δήθεν αναλύσεις, προσβλητικά πορτραίτα και ‘ιστορικές’ υποθέσεις. Από τότε που η ανθρωπότητα τα θαλάσσωσε, Εκείνος έρχεται ξανά και ξανά, να βοηθήσει, να ανακουφίσει, να συγχωρέσει. Τώρα που η ανθρωπότητα- και ειδικά ο λαός μας- έχει κολλήσει ΑΓΡΙΑ στη λάσπη, τώρα Τον χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Η Ελλάδα είναι δεμένη χειροπόδαρα σε πολλά επίπεδα (η επίθεση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και ηθική και ψυχολογική και πνευματική), τώρα ο λαός της και η ηγεσία της είναι παντελώς ανίκανοι να την λύσουν. Επειδή ακριβώς ο λαός μας έχει αποκοπεί πνευματικά, είναι παντελώς ανήμπορος. Και πραγματικά, εδώ που ήρθαν τα πράγματα, είναι πέραν των ανθρωπίνων δυνάμεων να ελευθερωθούμε. Χρειάζεται οπωσδήποτε να στραφούμε στο Θεό με όλες μας τις δυνάμεις και θα μας οδηγήσει Εκείνος τι πρέπει να πράξουμε και πώς.


Βιώνοντας το τέλος του χρόνου με προσωπικό πένθος για αγαπημένο πρόσωπο, για ακόμη μια φορά μου επιβεβαιώθηκε ότι η μόνη παρηγοριά, η  μόνη αγάπη -αλλά στις μέρες μας και η μόνη ψυχική ισορροπία- μπορεί να βρεθεί μόνο στον πνευματικό δρόμο, δηλαδή στο Χριστό. Η σύνδεσή μας με οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο πλάσμα, για να είναι αληθινή μπορεί να περάσει μόνο μέσα από το Χριστό, ακόμη και αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Γιατί ο Χριστός είναι το κέντρο της αληθινής αγάπης και οποιαδήποτε αληθινή αγάπη νιώσουμε για άλλον άνθρωπο (συνήθως συνειδητοποιούμε το μέγεθός της όταν τον χάσουμε) δεν μπορεί παρά να είναι μέρος της αγάπης του Χριστού- ακόμη και αν αυτός που νιώθει την αγάπη είναι άθεος. Από τη στιγμή που είναι αληθινή η αγάπη, δεν μπορεί παρά να είναι του Χριστού, γιατί Εκείνος είναι η πηγή και η ουσία της. Οποιαδήποτε απόπειρα να αγαπήσουμε άλλον άνθρωπο, παρακάμπτοντας την ουσία του Χριστού, δεν θα περπατήσει. Για αυτό και υπάρχει τόσος διαχωρισμός στις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα, τόσες προδοσίες, τόσες εγκαταλείψεις, απομόνωση και αποχωρισμοί. Γιατί προσπαθήσαμε να μηχανουργήσουμε μια άλλη αγάπη, μια αγάπη βασισμένη στις ‘ανάγκες’ μας και στις θεωρίες μας, επιστρατεύοντας ενίοτε και την κακώς εννοούμενη ψυχολογία, και παρά τις άπειρες αναλύσεις, τελικά αυτή η αγάπη δεν περπατάει. Καταλήγει σε κυνισμό και πικρία.

Αν δεν στραφούμε στο Χριστό άμεσα, αυτό θα γίνεται όλο και χειρότερο: έτσι όπως σφίγγουν οι ενέργειες της κατάθλιψης και της αποδυνάμωσης σφιχτά γύρω από το λαιμό μας, θα μας είναι όλο και πιο δύσκολο να βρούμε αγάπη από τους άλλους, δηλαδή την εγωιστική αγάπη που πασχίζουμε να την κάνουμε να μας δώσει αυτό που θέλουμε. Μου κάνει εντύπωση, γιατί παρατηρώ ανθρώπους που ήταν άλλοτε δοτικοί και ανοιχτοί, να έχουν κλειστεί κι εκείνοι στο καβούκι τους και να επικοινωνούν μόνον όταν είναι να πάρουν κάτι. Το είχαμε αυτό το κουσούρι από πριν, αλλά τώρα έχει παραγίνει. Νομίζω ότι θα μπορούσαμε εύκολα να διεκδικήσουμε τον τίτλο του πιο εγωκεντρικού λαού στον κόσμο...


Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στον Ιησού, Εκείνον που έδωσε το ακριβώς αντίθετο μήνυμα του εγωκεντρισμού- εκείνο της ατελείωτης αγάπης σε σημείο ακραίας αυτοθυσίας. Όταν ο θάνατος και η απώλεια χτυπούν, Εκείνος είναι η μόνη παρηγοριά, γιατί η δική Του αγάπη συμπεριλαμβάνει όλη την αγάπη που μπορεί ποτέ να υπάρξει. Στο πρόσωπό Του, μπορούμε να γαληνέψουμε ότι βλέπουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο για πάντα. Και στην αιώνια καρδιά Του, μπορούμε να αναπαυτούμε ότι η αγάπη που μοιραστήκαμε με κάποιον άλλο δεν θα πεθάνει ποτέ. Και στο φως Του, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η σπίθα της σύνδεσής μας με ένα άλλο άτομο θα είναι πάντα ζωντανή. Όσο πιο ειλικρινής η αγάπη μας για το άλλο άτομο, τόσο πιο πολύ θα προσομοιάζει τη δική Του αγάπη.

Όταν λοιπόν χτυπά το πένθος, τρέχουμε προς Εκείνον για να βρούμε το αγαπημένο μας πρόσωπο-και το βρίσκουμε! Όταν η καρδιά μας πονά από το ανελέητο σπαθί του θανάτου, μόνο σε Εκείνον μπορούμε να βρούμε ανακούφιση, γιατί μόνο Εκείνος κρατεί ασφαλή στην μνήμη Του όλη την αγάπη που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει-πάντα καταλήγουμε σε Εκείνον. Και μέσα από Εκείνον, το αγαπημένο πρόσωπο που έφυγε, μπορεί να μας επιστρέψει την αγάπη. Οι διαφορετικοί κόσμοι στους οποίους βρισκόμαστε εμείς και το αγαπημένο πρόσωπο δεν είναι εμπόδιο για Εκείνον- τον ανεμπόδιστο μεσάζοντα της αγάπης.Ότι κι ότι μας απομένει όταν αφήνουμε το υλικό σώμα και τον υλικό κόσμο είναι Εκείνος. Ποιος θα μας οδηγήσει με ασφάλεια στην άλλη πλευρά; Και πώς θα βοηθήσουμε το άτομο που έφυγε προς την άλλη πλευρά; Μόνο μέσα από Εκείνον.


Η εικόνα που έρχεται  είναι σαν εκείνη του τροχού με τις ακτίνες. Το κέντρο του τροχού κρατά όλες τις ακτίνες σταθερές και ο κόσμος γυρίζει. Το κέντρο του τροχού είναι ο Χριστός και οι ακτίνες όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Συνδεόμαστε με όλα τα ανθρώπινα πλάσματα γιατί συνδεόμαστε με το κέντρο και μέσω Εκείνου, συνδεόμαστε με κάθε άλλη ακτίνα, είτε το θέλουμε είτε όχι. Οποιαδήποτε προσπάθεια να συνδεθούμε με άλλο άτομο παρακάπτοντας το κέντρο δεν θα αποδώσει. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι εκείνοι που δεν πιστεύουν στο Χριστό δεν μπορούν αγαπήσουν. Απλά, αγαπούν μέσα από Εκείνον χωρίς να το αναγνωρίζουν. Μόνο όταν σπάσει ο εγωισμός, συνήθως μετά από κάποιο γερό στραπάτσο στη ζωή, επιτρέπουμε να αναδυθεί στη συνείδησή μας εκείνο που γνωρίζαμε κατά βάθος από την αρχή. Η σύνδεσή μας ως ακτίνα του τροχού με όλη την ανθρωπότητα, είναι που μας δίνει  ευθύνη μας προς όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Ο λαός μας πεισματικά αρνείται να το δεχτεί αυτό, έχοντας ανάγει το ‘για την πάρτη μου και για τους ΔΙΚΟΥΣ μου ανθρώπους’ σε θρησκεία. Όσο πιο πολύ ανάγουμε ένα είδωλο σε θρησκεία, έστω και αν αυτό είναι οι ΔΙΚΟΙ μας άνθρωποι, τόσο πιο πολύ θα χάνουμε τα πάντα. Επίσης, ως ακτίνα του τροχού της αγάπης με κέντρο το Χριστό, είμαστε αμετάκλητα δεμένοι και μαζί Του και με τους αδερφούς μας.  Μπορεί να επιμηκύνουμε την ‘ακτίνα’ μας και την απόστασή μας από το κέντρο. Μπορούμε να απομακρυνθούμε, όπως έχει γίνει της μόδας με τη 'ρεαλιστική', κουλτουρέ αθεϊα, αλλά δεν μπορούμε να αποκοπούμε πλήρως (όσο κι αν στην παράνοιά μας το προσπαθούμε μανιωδώς). Ευτυχώς.

 

Υ.Γ. Έχω αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα ότι δε χρειαζόμαστε  μεσάζοντες για να συνδεθούμε με το Θεό. Εξακολουθώ να το πιστεύω, όμως θα ήθελα εδώ να διευκρινίσω ότι δε χρειαζόμαστε συγκεκριμένους μεσάζοντες. Ούτως ή άλλως τη δουλειά εμείς πρέπει να την κάνουμε-δεν μπορεί να την κάνει κανείς άλλος για εμάς. Αυτό όμως δεν αποκλείει ότι σε κάποιες στιγμές, μπορούμε να βοηθηθούμε από κάποιους, σωστά επιλεγμένους, ανθρώπους να πλησιάσουμε το Θεό. Θα ήταν υπεροπτικό να ισχυριστεί κανείς ότι πάντα και απόλυτα δεν έχει ανάγκη κανένα. Η αγάπη του Θεού περνά ΚΑΙ μέσα από τους ανθρώπους- απορρίπτοντάς τους, απορρίπτουμε κι Εκείνον. Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν μπορεί ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα να έχει θεϊκή εξουσία επάνω μας ή  να κατέχει το αλάνθαστο στο οποίο θα πρέπει να υπακούωμε αδιακρίτως. Αυτού του είδους η απόλυτη υποταγή έχει δημιουργήσει πάμπολλα προβλήματα κατάχρησης εξουσίας και ειδικά όταν πρόκειται για πνευματικά θέματα, η προδοσία της εμπιστοσύνης μπορεί να δημιουργήσει ανεπανόρθωτα τραύματα. Το άτομο τότε απορρίπτει και το Θεό μαζί με τους αυτοαποκαλούμενους εκπροσώπους του και εκεί είναι η μεγαλύτερη ζημιά.

Ο Θεός υπάρχει και μέσα μας και μπορούμε να Του ζητήσουμε καθοδήγηση: από ποιο άτομο να ζητήσουμε βοήθεια, πότε και με ποιο τρόπο. Δεν αποκλείουμε την βοήθεια, αλλά την αναζητούμε με προσοχή και διάκριση. Σε κάποιο πρόσφατο περιστατικό μου έκανε εντύπωση όταν μιάμιση μέρα πριν τα Χριστούγεννα μου δημιουργήθηκε ξαφνικά μια πολύ έντονη ανάγκη να εξομολογηθώ για κάτι που είχε γίνει πριν πολλά χρόνια. Δεν είχα ζημιώσει άλλο άνθρωπο, και  κάπως το είχα καταλαγιάσει στην συνείδησή μου, ως δυσάρεστο, αλλά όχι τόσο τραγικό. Ξαφνικά όμως με βάρυνε ανυπόφορα και ήθελα οπωσδήποτε να φύγει από πάνω μου πριν τα Χριστούγεννα. Δεν το περίμενα, ότι θα μου προέκυπτε μια τέτοια ξαφνική επείγουσα ανάγκη για εξομολόγηση! Η καθοδήγησή μου με παρότρυνε να το ψάξω κι ευτυχώς, την ίδια μέρα βρήκα, μέσα από το Διαδίκτυο, κάποιον διαθέσιμο ιερέα. Δεν τον γνώριζα, ήταν ρίσκο, όμως η καρδιά μου έλεγε να πάω. Ήταν η σωστή καθοδήγηση και πράγματι η ανακούφιση ήταν άμεση. Εδώ όμως πρέπει να πω πόσο εκτίμησα ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν εκεί. Στην επείγουσα ανάγκη μου, ήταν διαθέσιμος. Αντί να περνά τις γιορτές με τους ΔΙΚΟΥΣ του ανθρώπους, ήταν εκεί να ακούσει, χωρίς χρήματα, ανιδιοτελώς και χωρίς κατάκριση τον πόνο κάποιου αγνώστου. Αυτή είναι για μένα η αγάπη του Χριστού στην πράξη και στην προκειμένη περίπτωση ήταν απόλυτα εκφρασμένη μέσα από τον συγκεκριμένο ιερέα. Αναρωτιέμαι πόσο διαθέσιμοι είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι για εκείνον που ξαφνικά καίγεται για μια ανθρώπινη παρουσία, μια κουβέντα ανακούφισης, έναν λόγο παρηγοριάς- ακόμη και μέσα στις γιορτές… Ή είμαστε μόνο για τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια και μόνο για τους ΔΙΚΟΥΣ μας ανθρώπους… Αν είμαστε εκεί, αν είμαστε διαθέσιμοι, μόνο για τον άλλον, όπως ακριβώς ήταν ο ιερέας την παραμονή Χριστουγέννων, τότε αυτό είναι που θα μας σώσει, αυτό είναι που μπορεί να μας κάνει να ελπίζουμε ότι υπάρχει ηλιαχτίδα μέλλοντος σε αυτόν τον ρημαγμένο τόπο…

Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 28/12/2015

Όταν ένα οικονομικό πρόγραμμα γίνεται θρησκευτική καταδίκη


Σε προηγούμενη ανάρτηση έγραψα για την  «αλοιφή» που έχουν γίνει οι κυβερνώντες όσον αφορά την ικανότητα τους να αντισταθούν στις απαιτήσεις των δανειστών. Ίσως ο όρος είναι λίγο σκληρός, σε αυτήν όμως την ανάρτηση θα ήθελα να σχολιάσω την «αλοιφή» που έχουμε γίνει εμείς! Αν το κοιτάξει κανείς από απόσταση, χωρίς να παπαγαλίζει τα χιλιοειπωμένα που λέγονται από τα κανάλια, αναρωτήθηκα το εξής: Ωραία, έχουμε λοιπόν οικονομικά προβλήματα. Θα μπορούσαμε να μην έχουμε αν βγαίναμε από το ευρωζουρλομανδύα, αλλά ΕΣΤΩ, έστω, -υπόθεση εργασίας- ότι με κάποιο τρόπο σε αυτή τη φάση, λέμε τώρα, δεν θα μπορούσαμε να αποφύγουμε την οικονομική δυσχέρεια. Έστω λοιπόν ότι ξεκινούμε με την –μη ισχύουσα- υπόθεση εργασίας ότι σε αυτή τη φάση θα έχουμε οικονομικά προβλήματα. Και λοιπόν; Είναι αυτό δικαιολογία για την βαριά κατάθλιψη που έχει πέσει όλος ο λαός; Άμα τον δεις, μοιάζει και μιλάει, λες και μόλις έχει λάβει την τελική απόφαση δικαστηρίου ότι θα πάει στην κόλαση, αντί για τον παράδεισο εις τους αιώνας των αιώνων.  Αυτό δεν είναι οικονομικό πρόγραμμα, αυτό φαίνεται σα θρησκευτική καταδίκη την ημέρα της κρίσης! Δεν πιστεύω σε αιώνιες κολάσεις, γιατί δεν θα μπορούσε ποτέ να δοθεί κάτι τέτοιο από έναν Θεό Αγάπης, που δίνει πάντα δεύτερη ευκαιρία, αλλά το καταπληκτικό είναι ότι ακόμη και οι άθεοι έχουν τώρα πιστέψει την αιώνια θανάτια καταδίκη, που αποφάσισε για αυτούς ο άλλος «θεός» που λέγεται ευρωιερατείο. Πώς είναι δυνατόν κάποια οικονομικά προβλήματα, όσο τεχνηέντως και αν είναι δημιουργημένα, όσο σοβαρά κι αν είναι, να μας έχουν οδηγήσει α) αν χάσουμε το ηθικό μας, β) να πέσουμε σε κατάθλιψη, γ)να αυτομαστιγωνόμαστε στην ενοχή ότι εμείς φταίμε, δ)να νιώθουμε ανάξιοι, ε)να νιώθουμε κατώτεροι, στ)να νιώθουμε ανήμποροι, ζ)να νιώθουμε ακινητοποιημένοι και παγωμένοι, η)να νιώθουμε απελπισμένοι και να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα, θ)να γίνουμε τόσο εσωστρεφείς και υποτονικοί, ένας από τους πιο ‘έξω καρδιά’ λαούς στον κόσμο και τέλος, να αναπτύξουμε αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν betrayal bond, δηλαδή δεσμός προδοσίας με εκείνον που μας κακοποιεί, λες και είναι η μόνη πηγή σανίδα σωτηρίας. Αυτή δεν είναι οικονομική ύφεση, αυτό είναι ηθική, συναισθηματική και πνευματική ισοπέδωση! Και δεν χρειάζεται να υπάρχει, ακόμη κι αν υπάρχουν τα σοβαρότερα οικονομικά προβλήματα.


Άρα λοιπόν, σίγουρα κάνουν και κάτι άλλο εκτός από την οικονομική εξόντωση κι αυτό μπορεί να το ανακαλύψει κανείς κοιτώντας τα κανάλια. Από την άλλη πλευρά εμείς δεν χρειάζεται αυτό το κάτι  να το αποδεχτούμε. Σε αυτό το κάτι έχουμε πολύ μεγαλύτερο έλεγχο από ότι στα οικονομικά. Μπορούμε να ξαναβρούμε το ηθικό, την ελπίδα και τη μαχητικότητά μας, μπορούμε να ξανα-αρχίσουμε την αλληλεγγύη που παρατήσαμε πίσω στο 2012, μπορούμε να αρχίσουμε να χαιρόμαστε ξανά και να περνάμε χρόνο με τους άλλους,  ακόμη κι αν δεν μπορούμε να αποβάλλουμε άμεσα τα οικονομικά προβλήματα (ο τρόπος υπάρχει, αλλά ακόμη κι έτσι αν ήταν, δεν χρειάζεται η οικονομική σφαίρα να εξουδετερώνει όλες τις άλλες). Η οικονομική ζωή είναι ένα μόνο τμήμα της ζωής μας και –όχι, δεν χρειάζεται το χρήμα να καθορίζει τα πάντα, και κυρίως όχι το ηθικό μας. Υπάρχει η οικογένεια, οι φίλοι, η φύση και τα ζώα, η δημιουργικότητα, η μάθηση, η πνευματική ζωή, η δουλειά μας-έστω και να δεν την ασκούμε με τον τρόπο που θα θέλαμε,   υπάρχουν πολλές όψεις της ζωής που όχι, δεν χρειάζονται πάντα χρήματα για να λειτουργήσουν.  Ας αρχίσουμε να μαζεύουμε τα κομμάτια μας ένα ένα κι ας ξεκινήσουμε να ενισχύουμε τους εαυτούς μας εκεί που μπορούμε. Ακόμη κι αν φαίνεται ότι δεν μπορούμε άμεσα να αποτινάξουμε την οικονομική δικτατορία των παγκόσμιων τραπεζιτών (οι παρόντες πολιτικοί σίγουρα δεν μπορούν να το κάνουν!), μπορούμε να μην τους επιτρέψουμε να μας κάνουν ‘αλοιφή’. Συγνώμη, αλλά για χιλιετίες, αυτό το έθνος επέζησε οικονομική δυσπραγία πολλή χειρότερη από τη σημερινή. Όμως αρνήθηκαν τον ηθικό θάνατο και δεν σταμάτησαν να δημιουργούν και να αντιστέκονται. Δεν έγιναν "αλοιφή"!Τίποτε δεν πάει χαμένο και δεν είμαστε μόνοι μας. Ο Θεός βλέπει και προστατεύει.  Ποιοι είναι εκείνοι που αποφάσισαν για εμάς την αιώνια καταδίκη; Με ποια δύναμη και με ποιο δικαίωμα αποφασίζουν για το θάνατο ενός αρχαίου έθνους; Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα, εμείς όμως τους δίνουμε τη δύναμη, γιατί τους βλέπουμε σα θεούς, επειδή ακριβώς έχουμε εγκαταλείψει τον αληθινό Θεό. Εγκαταλείψαμε τον αληθινό Θεό από εγωισμό και τώρα ανακαλύπτουμε τώρα ότι είμαστε ανίσχυροι να κάνουμε οτιδήποτε χωρίς τη βοήθειά Του. Προτιμούμε να κακοποιούμαστε παρά να παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος και να ζητήσουμε βοήθεια. Και η βοήθεια θα έρθει, έστω και στην παραμικρή παράκληση που γίνεται μέσα από την καρδιά, ακόμη κι αν κάποιος δεν πιστεύει και δεν πηγαίνει στην εκκλησία. Αρκεί να νοιαστεί  ειλικρινά για αυτόν τον τόπο και για τους συμπολίτες του. Τότε θα έρθει η βοήθεια μέσα από την καρδιά του. Κι ας μην θέλει να παραδεχτεί την πηγή της. Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει να μας πείσει με αποδείξεις. Τον ενδιαφέρει να Τον νιώσουμε και να αγαπήσουμε. Αυτή τη στιγμή νιώθω ότι καλούμαστε να αγαπήσουμε και να υπερασπιστούμε την πανάρχαια εκείνη οντότητα που λέγεται Ελλάδα κι ελληνικό έθνος. Και δεν το λέω με εθνικιστική άποψη, αλλά γιατί τώρα πραγματικά νιώθω ότι κινδυνεύει. Κινδυνεύει, όχι επειδή κάποιοι θα την καταλύσουν με τη βία, αλλά  επειδή κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι «και να καταλυθεί δεν τρέχει τίποτα», "και να χαθεί δεν πειράζει, γιατί δεν αξίζει", «έχουν αλλάξει τα πράγματα σήμερα, στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη δεν έχουν θέση αυτά». Αυτή τη φορά κινδυνεύει από τη λήθη και την πνευματική ισοπέδωση στα εθνικά θέματα, η οποία σχεδιάζεται να ακολουθήσει την πνευματική και ηθική ισοπέδωση του ελληνικού λαού σε όλα τα άλλα επίπεδα. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε ούτε το  ένα ούτε το άλλο. Αυτό είναι στο χέρι μας άμεσα.

 

Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 11/11/2015

 

Όταν ο φοβισμένος έλκει το φόβο του...



Τις τελευταίες ημέρες όλα τα συστημικά μέσα επαναλαμβάνουν με χειραγωγικό τρόπο τις δηλώσεις βουλευτή της ΝΔ ότι άτομα με διακριτικά του ΕΠΑΜ τον ‘εμπόδισαν με λεκτική επίθεση’ και στη συνέχεια ότι ‘κάποια άτομα’ του έριξαν νερά και ξύλα (έξω από το αυτοκίνητο) στη γνωστή  πρόσφατη πορεία των ποντιακών σωματείων. Ο τρόπος που επαναλαμβάνουν τα ΜΜΕ συνέχεια αυτές τις δηλώσεις (λες και είναι αυταπόδεικτη αλήθεια) αφήνει να εννοηθεί ότι τα άτομα με διακριτικά ΕΠΑΜ ήταν που έκαναν τη σωματική επίθεση, κάτι που δεν ισχύει, ενώ στις λεκτικές τους διατυπώσεις αναφέρονται νεφελωδώς σε ‘φασιστοειδή’ αφού έχουν ήδη αναφερθεί στο ΕΠΑΜ. Βεβαίως κανένα μέσο δε βγήκε να προβάλλει τη διάψευση του ΕΠΑΜ, γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η συκοφάντισή του, βασιζόμενοι ότι κάποιος είπε κάτι-που δεν ξέρουμε όσο αλήθεια είναι και πόσο όχι. Η συκοφάντιση είναι πανάρχαια μέθοδος προσπάθειας εξουδετέρωσης του αντιπάλου-ιδιαίτερα όταν ο αντίπαλος έχει κάνει τόσες ‘άβολες’ για το σύστημά τους αποκαλύψεις, όπως ο Καζάκης. Δεν ήμουν στη συγκεκριμένη διαδήλωση, αλλά έχοντας κατέβει αρκετές φορές στις διαμαρτυρίες του ΕΠΑΜ και γνωρίζοντας το χώρο, είμαι σίγουρη ότι πρόκειται για προβοκάτσια και συκοφαντίες. Κατ’ αρχάς, το ΕΠΑΜ είναι ενεργό από το 2011 και κατεβαίνει συνέχεια σε διαμαρτυρίες στο Σύνταγμα (δεν διαμαρτύρεται από τον καναπέ!) και ποτέ δεν έχει συμβεί το παραμικρό. Είναι αντίθετο στην ιδεολογία του και στις αρχές του. Οι Επαμίτες, οι οποίοι ως επί το πλείστον είναι άνθρωποι μέσης ηλικίας, επαγγελματίες, οργανωμένοι, σοβαροί (όχι τίποτα πιτσιρικάδες που νομίζουν ότι κάνουν επανάσταση με το να πετάνε νερά και ξύλα), φέρνουν τα συνθήματά τους με τα πλακάτ και τις ελληνικές τους σημαίες και προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τον κόσμο-αυτή είναι η μέθοδος που χρησιμοποιεί το ΕΠΑΜ. Δεν άλλαξε κάτι ξαφνικά. Όμως τώρα πια που όλες οι φωνές στη Βουλή είναι μνημονιακές, τώρα που θα τεθούν στο τραπέζι ακόμη και τα σύνορα της χώρας (είδατε πως ο Γιούνκερ επιμένει;), τώρα που επαληθεύεται ακόμη μια φορά ότι αυτά που φοβόμασταν έξω από το ευρώ θα τα πάθουμε μέσα στο ευρώ, τώρα οι όποιες αντίθετες φωνές θέλουν να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει από την ανεξαρτησία της Ελλάδας, τώρα αρχίζουν και γίνονται επικίνδυνες για το σύστημα. Και η συκοφάντιση είναι ένα καλό εργαλείο εναντίον τους.

Έκπληξη επίσης προκάλεσε η δήλωση του βουλευτή της ΝΔ που είπε: «Κάποιοι έχουν καλλιεργήσει μια λογική μίσους». Καλά, σε ποιο κόσμο ζουν; Τόσα χρόνια που οδηγούν χιλιάδες στην εξαθλίωση και στις αυτοκτονίες με τα μνημόνια που η παράταξή τους υπέγραψε, ποιος καλλιεργεί τη λογική μίσους; Τόσα χρόνια που έβαζαν κάγκελα μπροστά από τη Βουλή και η αστυνομία τους έσπαγε τα κεφάλια των διαμαρτυρόμενων ή τους έπνιγε στα χημικά, ποιος καλλιεργεί το μίσος; Τόσα χρόνια που οι ίδιοι έβγαζαν τα υπέρογκα λεφτά τους έξω, μέσα από τα ΑΤΜ της Βουλής, τα οποία σημειωτέον ήταν τα μόνα που δεν υπόκειτο σε capital controls!- ποιος καλλιεργεί τόσα χρόνια το μίσος; Αυτό δείχνει πόσο θρασείς ή πόσο παθολογικά αποκομμένοι από την πραγματικότητα είναι, μέσα στο γυάλινο μικρόκοσμο της Βουλής τους, όπου μεθυσμένοι από τη εξουσία, θεωρούν ότι οι θάνατοι είναι ένα παιχνίδι. Έτσι δεν μας λένε εξάλλου συνέχεια; ‘Αλλάζει τώρα το παιχνίδι’, ‘θα πάρουμε το πάνω χέρι στο παιχνίδι…’, 'αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού'... και κόσμος πεθαίνει με το ‘παιχνίδι’ τους…Δεν υποστηρίζω τη βία, καθώς τέτοια περιστατικά μόνο εκείνους τελικά εξυπηρετούν, όμως μη μας παρεξηγιούνται κιόλας όταν βλέπουν μίσος από τον κόσμο. Οι πράξεις τους το προκάλεσαν.

Έκπληκτη έμεινα επίσης με την ανακοίνωση άλλου κόμματος ότι λέει ο διαχωρισμός σε προδότες και πατριώτες διχάζει το λαό. Το λαό διχάζει;!!! Ή τους πολιτικούς με το λαό που υποτίθεται θα υπερασπίζονταν; Αυτοί που υπέγραψαν πολλάκις την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, την έχουν προδώσει χίλιες φορές είτε το θέλουν είτε όχι. Κι εμείς βέβαια την  έχουμε προδώσει, είτε επειδή ψηφίσαμε τους συγκεκριμένους, είτε επειδή τους ανεχτήκαμε, είτε επειδή έχουμε παραιτηθεί- αλλά όχι στο βαθμό που το έχουν κάνει εκείνοι! Αυτοί όμως προσπαθούν τώρα το δικό τους μίασμα της προδοσίας να το περάσουν στο λαό, με την ίδια λογική του ‘εμείς τα φάγαμε’. Η Ελλάδα έχει προδοθεί είτε θέλουν οι πολιτικοί της να το παραδεχτούν είτε όχι. Δεν μπορούμε να ωραιοποιήσουμε την πραγματικότητα επειδή δεν μας αρέσει. Η Ελλάδα έπρεπε να είχε προστατευτεί κι εγώ δεν βλέπω άλλον εδώ γύρω με την ευθύνη να την προστατέψει εκτός από εμάς! Δεν υπάρχουν κάποιοι φανταστικοί, εξωπλανητικοί, εξωαστρικοί, εξωγαλαξιακοί Έλληνες, που θα έχουν τη ζέση των αρχαίων Σπαρτιατών και θα έρθουν να θυσιαστούν για την ελευθερία της Ελλάδας, ώστε εμείς να συνεχίσουμε να ζούμε την ‘ομαλή’ μας ζωούλα χωρίς να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας. Εμείς κι εμείς είμαστε. Και μέχρι τώρα δεν το κάναμε. Εκείνοι όμως που ενεργά πρωτοστάτησαν στην προδοσία της Ελλάδας, εκείνοι ναι, δικαιούνται τον τίτλο και ας μη πάνε να βαφτίσουν το άσπρο μαύρο.

Κι ενώ ακόμη πιο έκπληκτοι παρατηρούμε άτομα που ΔΕΝ έχουν δικαίωμα να διατυπώνουν προσωπικές απόψεις, λόγω του δημόσιου αξιώματός τους, πολύ περισσότερο δε, όταν πρόκειται για κραυγαλέα και επώδυνα  ιστορικά γεγονότα, βλέπουμε μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα του Σύριζα να περνάει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια προστασίας της ακεραιότητας της χώρας ισοδυναμεί με ‘εθνικισμό’ –τζιζ κακό! Τα αριστερά κανάλια ασχολούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ με το προσφυγικό για να αποφύγουν να ασχοληθούν με τα αίσχη που ψηφίζονται μέσα στη Βουλή. Καλλιεργούν σιγά σιγά την παρεξηγημένη ‘διεθνιστική’ άποψη, ότι αν υπερασπιστείς το δικό σου τόπο, τότε είσαι εθνικστής! Πρέπει να κάνεις τα πάντα για να υπερασπιστείς την κουλτούρα των άλλων (έστω και να αυτή περιλαμβάνει δημόσιους λιθοβολισμούς γυναικών) αλλά αν υπερασπιστείς τη δική σου κουλτούρα, α, τότε είσαι εθνικιστής! Τζιζ κακό. Με αυτόν τον τρόπο ο Σύριζα ένα πράγμα τρέφει. Δεν τρέφει ούτε την αποδοχή της διαφορετικότητας, ούτε την αλληλεγγύη στους άλλους λαούς. Με αυτές του τις θέσεις και στάσεις, τρέφει την ακροδεξιά. Και αυτή η ακροδεξιά δεν είναι το Επαμ, όπως τα κανάλια της αριστερής προπαγάνδας κατηγόρησαν, αλλά η Χ.Α και ομοϊδεάτες. Μέσα σε ένα κλίμα άκρατου διεθνισμού και ‘αλληλεγγύης’, δε βαριέσαι, ας δώσουμε και λίγο από το Αιγαίο, να μην είμαστε κι εθνικιστές! Ας δώσουμε και λίγο από την εθνική μας κυριαρχία, ας μην είμαστε κι εθνικιστές! Ας δώσουμε και λίγα αεροδρόμια στο γερμανικό δημόσιο, ας μην είμαστε εθνικιστές!

Και μια τελευταία σημείωση για τον απαράδεκτο τρόπο που χειρίζονται το προσφυγικό και ο Σύριζα και η ακροδεξιά: το θέμα με το προσφυγικό δεν είναι άσπρο- μαύρο. Υπάρχουν τεράστια και περίπλοκα διαπλεκόμενα συμφέροντα σε διεθνές γεωπολιτικό επίπεδο, που επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν διαφορετικούς στόχους με την χειραγωγούμενη και καθοδηγούμενη μαζική μετακίνηση πληθυσμών. Οι άνθρωποι σαν άτομα δε φταίνε γιατί απλά αποτελούν πιόνια-θύματα, αυτού του παγκόσμιου κυκλώματος δουλεμπορίας. Η οποιαδήποτε επιθετικότητα εναντίον των μεταναστών, ως άτομα, είναι αδικαιολόγητη και το έχω υποστηρίξει σε όλους τους τόνους τόσα χρόνια τώρα. Το φαινόμενο όμως δεν είναι μόνο η αθώα, αυθόρμητη μετακίνηση για να αποφύγουν τον πόλεμο, τουλάχιστον όχι για τους μη-Σύριους. Κάποιος άλλος το καθοδηγεί με συγκεκριμένο σκεπτικό. Το να βγαίνουν οι αριστεροί δημοσιογραφίσκοι και να λένε ‘δεν υπάρχουν λάθροι’, ‘50.000 είναι λίγοι, να έρθουν περισσότεροι!’, ή 'λυπάμαι που δεν θέλουν να μείνουν σε εμάς',  λες και είναι χίππιδες φοιτητές της δεκαετίας του ’60, είναι εκτός τόπου και χρόνου δηλαδή, δείχνει εγκληματική αφέλεια, ή (έστω και άθελά τους)  υπηρεσία συγκεκριμένων δουλεμπορικών συμφερόντων. Και δείχνει επίσης δειλία... Πρώτα μάθε να υπερασπίζεσαι το δικό σου τόπο από εκείνους που πραγματικά τον απειλούν (και ΔΕΝ είναι οι μετανάστες, αλλά οι δανειστές) και μετά ασχολήσου να ‘σώσεις’ τους άλλους. Αλλιώς, το να δίνεις πιάτα φαγητό στους πρόσφυγες ή να τους παίρνεις σπίτι σου, καλό μεν, αλλά ίσως είναι μια εύκολη προσπάθεια υπεραναπλήρωσης της ανεπάρκειάς σου να σώσεις το ίδιο σου το σπίτι από τους πραγματικούς κινδύνους. Και τότε δεν θα σε σεβαστεί κανείς-ούτε καν αυτός που βοήθησες.

Κι ενώ λοιπόν τα αριστερά κανάλια ασχολούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ με το προσφυγικό, γιατί είναι μια βολική απόκλιση της προσοχής της κοινής γνώμης από τα απίστευτα που υπογράφουν (κι ΟΧΙ ότι τους έπιασε ο πόνος για τους πρόσφυγες), η κύρωση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης πέρασε στο ντούκου. Την προηγούμενη Δευτέρα βράδυ σε φιλοκυβερνητικό κανάλι, άκουσα ότι η κυβέρνηση λέει είχε «προβληματισμούς» γιατί η τράπεζα αυτή που συγκροτείται από την ΕΕ (ποιον άλλον;), είναι σε καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας και ασυλίας-κανένας εισαγγελέας, δικαστικός ή ελεγκτικός φορέας δεν μπορεί να μπει στο κτίριό της για κανένα λόγο. Τα αρχεία της είναι παντελώς απόρρητα. Και όλοι οι υπάλληλοί της, συμπεριλαμβανομένων των συζύγων, παιδιών και οικιακών βοηθών (!), χαίρουν πλήρους ασυλίας από οποιαδήποτε σύλληψη. Είναι να γελάς, αυτό έκαναν και οι δημοσιογράφοι που τα ανέφεραν… Μόνο που την επόμενη μέρα, με μια σύντομη ανακοίνωση το ίδιο μέσο, έγραψε ότι η συμφωνία με την τράπεζα κυρώθηκε. Τίποτα άλλο. Για το καθεστώς ασυλίας τίποτα. Και μετά, δώστου πάλι με το προσφυγικό.  Την κυβέρνηση αυτή οι δανειστές την έχουν λιώσει. Δεν ξέρω τι τους έχουν κάνει, αλλά την έχουν κυριολεκτικά λιώσει, έχουν γίνει σαν την αλοιφή. Μπορεί να ξεκίνησαν με καλές προθέσεις, όμως δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο θα μπορέσουν πλέον να αντισταθούν.

Και ερχόμαστε στο πιο κρίσιμο σημείο. Είδατε ότι ο Γιούνκερ επιμένει για κοινές περιπολίες με την Τουρκία- κάνοντας έτσι τα σύνορα του Αιγαίου γκρίζα; Θα επιμείνει κι άλλο ο κύριος Γιούνκερ.... Δεν πρόκειται να πτοηθεί από το ‘όχι’ της ελληνικής κυβέρνησης, γιατί ξέρει πολύ καλά σε τι μετατρέπονται τα όχι των ελληνικών κυβερνήσεων. Το θέμα εδώ είναι πώς θα αντιδράσει ο ψυχισμός του λαού. Τόσα χρόνια, ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ, το απώτατο ψυχικό ταμπού του Έλληνα σε σχέση με την έξοδο από την ΕΕ ήταν ένα: Η Τουρκία. ‘Τι θα κάνουμε αν μας επιτεθεί η Τουρκία’. ‘Τώρα τουλάχιστον μέσα στην ΕΕ, είμαστε προστατευμένοι’. Επειδή όμως το σύμπαν λειτουργεί έτσι ώστε ο φοβισμένος να αντιμετωπίσει το φόβο του, τώρα θα δούμε τα σύνορα μας να κινδυνεύουν από την Τουρκία, επειδή ακριβώς είμαστε μέσα στην ΕΕ. Ό,τι φοβόμασταν ότι θα συμβεί έξω από την ΕΕ θα το δούμε να συμβαίνει εντός. Ελπίζω, ελπίζω, όταν επιμείνει ασφυκτικά ο Γιούνκερ (γιατί πολύ φοβάμαι ότι θα το κάνει), τότε αυτή η υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση να έχει μια τελευταία  σταγόνα αξιοπρέπειας και να παραιτηθεί, αντί να υποχωρήσει για μια ακόμη φορά. Το θέμα όμως είναι πώς θα λειτουργήσει το εναπομείνον ηθικό και ψυχικό σθένος των Ελλήνων-  θα εγκαταλείψει μια για πάντα την ψευδαίσθηση της άρνησης που ζητά δεκανίκια σαν το ανάπηρο παιδάκι, ή θα το πάρει απόφαση επιτέλους και με μια βαθιά ανάσα θα υπερασπιστεί ό,τι τέλος πάντων έχει μείνει άξιο σε αυτόν τον κόσμο να υπερασπιστείς, πριν γίνει κι εκείνος ηθική αλοιφή όπως οι κυβερνώντες; Κι αν δεν μπορεί να υπερασπιστεί ούτε τον εαυτό του, ούτε την αξιοπρέπειά του, θα υπερασπιστεί τουλάχιστον το χώμα που τον γέννησε; Αν όχι, θα ανακαλύψει για μια ακόμη φορά, ότι όσο κι αν νομίζει ότι με την αποφυγή είναι ασφαλής, ο φοβισμένος θα έλξει ξανά και ξανά το φόβο του- μέχρι να τον αντιμετωπίσει….

Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 8/11/2015

«Σωτηρία»: ένα συγκλονιστικό ιστορικό ντοκουμέντο με πολλαπλά μηνύματα για το σήμερα


Πρόσφατα ανακάλυψα καταχωνιασμένο ένα βιβλίο που μου είχε δώσει μια εκλεκτή συνάδελφος πριν καιρό, με τίτλο «Η ‘Σωτηρία’ τόπος μαρτυρίου των φθισικών», που γράφηκε το 1936 από τον δημοσιογράφο Κώστα Στούρνα. Το βιβλίο ρίχτηκε στην πυρά από τη δικτατορία του Μεταξά, ξεχάστηκε και εκδόθηκε πολύ καιρό μετά, το 2010, από τον «Σύλλογο Φίλων Περιθαλπομένων Νοσοκομείου Σωτηρία», σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, με επιμέλεια του Γιώργου Σταυράκη. Το βιβλίο αποτελεί ένα σπάνιο ιστορικό ντοκουμέντο, τόσο συγκλονιστικό, που από ένα τυχαίο ξεφύλλισμα, τελικά το διάβασα όλο μονορούφι μέσα σε μία ώρα.

Ο Κώστας Στούρνας περιγράφει με γλαφυρότατο τρόπο, αλλά και με μια συμπόνοια κι αθωότητα που σε αγγίζει λες και τα βλέπεις μπροστά σου, για τις απίστευτες συνθήκες που βίωναν οι φθισικοί στο σανατόριο της Σωτηρίας, για πάνω από τρεις δεκαετίες.  Το σανατόριο δεν είχε καθαρισθεί ούτε μία φορά για  χρόνια… Πτώματα άθαφτα ανάμεσα στους ασθενείς, μερμηγκιασμένα, ακόμη και για πέντε ημέρες. Βετεράνοι πολέμου, ηλικιωμένοι και νέοι, χιλιάδες εγκαταλελειμμένοι άρρωστοι, στο κολαστήριο της Σωτηρίας, σε συνθήκες σχεδόν απόλυτης αστεγίας. Ο Κ. Στούρνας περιγράφει αναλυτικά πώς οι θέσεις στα ελάχιστα κτίσματα ήταν πολλάκις λιγότερες από τις ανάγκες, κι έτσι οι φθισικοί είχαν καταλάβει όλα τα ημιτελή γιαπιά, όλες τις τουαλέτες, κοιμόνταν στα υπόγεια χάμω και τέλος, έφτιαχναν παράγκες από ξύλινες τάβλες ανάμεσα στα δέντρα. Μόνη προστασία από το κρύο και τη βροχή  ήταν τίποτα τενεκέδες, τάβλες, παλιές κουβέρτες που έστηναν γύρω τους για να τους…προστατεύουν από τη βροχή και το κρύο… Οι πιο φτωχοί ακόμη, δεν είχαν ούτε κουβέρτα, ούτε τάβλες. Αυτοί οι δύστυχοι προσπαθούσαν να προστατευτούν από το κρύο, βάζοντας πέτρες και χαρτιά γύρω από τη στρωματσάδα τους…έτσι έβγαζαν τις παγωμένες μακρές νύχτες του χειμώνα μέσα στο βασανιστικό βήχα και τις ψείρες. Περιγράφει την απόλυτη απλυσιά, τις ουρές για μία και μόνο βρύση μέσα στην οποία πλένονταν τα πάντα, από τα πτυεολοδοχεία μέχρι τα σφουγγαρόπανα-πάντα μόνο  με κρύο νερό, γιατί δεν υπήρχε ούτε σαπούνι, ούτε κλίβανος. Περιγράφει το ελάχιστο φαγητό που δεν ήταν ποτέ αρκετό και τις εργάτριες που μαγείρευαν κι έτρωγαν από τα ίδια (πλυμένα με κρύο νερό) πιάτα, με αποτέλεσμα να παίρνουν κι εκείνες τη σειρά τους ως ασθενείς. Τα ρυάκια των βόθρων που έρεαν ανάμεσα στις παράγκες ορθάνοιχτα, καθώς δεν υπήρχε λειτουργικό σύστημα αποχέτευσης. Το απόλυτο σκοτάδι μετά το σούρουπο και τους κατάκοιτους ετοιμοθάνατους να σαπίζουν μέσα στις ακαθαρσίες τους, με μόνη βοήθεια την αλληλεγγύη των πιο ικανών ασθενών που τους τάιζαν και τους βοηθούσαν να αλλάξουν ρούχα -αν τύχαινε και παρέμεναν ζωντανοί στο διάστημα των δύο μηνών (που γινόταν το καθάρισμα των ρούχων), καθώς περισσότεροι από τους μισούς από τη στιγμή της εισόδου δεν επεβίωναν πάνω από ένα μήνα. Όταν ο αριθμός των ασθενών ήταν μέχρι και 3000 τη φορά, και με το ρυθμό που εναλλάσσονταν, καταλαβαίνει ότι στις τρεις αυτές δεκαετίες, εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές μαρτύρησαν εκεί...

Πώς είναι δυνατόν να έγιναν αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα; Για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;  Πέρα από την ιστορικότητα του νοσοκομείου δεν γνώριζα τίποτε για αυτές τις φρικιαστικές συνθήκες. Πώς είναι δυνατόν να έγιναν αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα; Έκλεισα το βιβλίο με την αίσθηση ότι η Ελλάδα είχε το δικό της στρατόπεδο συγκέντρωσης εκείνη τη σκοτεινή εποχή. Στο οποίο ο δήμιος δεν ήταν οι ναζί, αλλά η αρρώστια και η αδιαφορία…. Πώς είναι δυνατόν να έγιναν  αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα; αυτή η σκέψη μου τριβέλιζε το μυαλό... Στη χώρα που γέννησε όχι μόνο την ιατρική, αλλά και την ηθική της ιατρικής; Στη χώρα που ήταν γεμάτη Ασκληπιεία από το βάθος των χρόνων, προσβλέποντας στην ανάπαυση, φροντίδα και θεραπεία των ασθενών; Δεν μπορούσα παρά να συμπεράνω ότι η παραμέληση εκείνη ήταν εσκεμμένη. Μπορεί να μην υπήρχαν αποτελεσματικά φάρμακα εκείνη την εποχή, υπήρχαν όμως σε αφθονία και πιάτα και σεντόνια και σαπούνια. Γιατί όχι στο Σωτηρία;  Ίσως αυτός ήταν ο τρόπος  των διεστραμμένων εξουσιών της εποχής να κάνουν τους ανθρώπους να υποφέρουν, ώστε να ανταγωνιστούν επάξια τους ανερχόμενους στην Ευρώπη ναζί. Και μετά από το ερώτημα «πώς είναι δυνατόν;» έρχεται ένα άλλο, ακόμη πιο αδυσώπητο. «Θα μπορούσε το ίδιο να γίνει ξανά σήμερα;»….

Το 1936 δεν είναι και τόσο μακριά…. Το δηλητηριώδες μείγμα της αναλγησίας, του απομονωτισμού και της εσκεμμένης αποστέρησης, θα μπορούσε κάλλιστα να  δημιουργήσει τέρατα, ακόμη και σήμερα. Δεν συγκρίνεται φυσικά με τον τότε ‘ανθρώπινο στάβλο’, αλλά όταν στα νοσοκομεία σήμερα βρίσκεις εγκαταλελειμμένους κατάκοιτους ασθενείς, σε απόκεντρα δωμάτια, χωρίς σαπούνι και νερό, να έχουν σκάσει από τη δίψα και τη μυρωδιά των ούρων να είναι αποπνικτική, ίσως τίποτε δεν είναι απίθανο. Ίσως ακόμη μια φορά, πρέπει να διδαχθούμε από την ιστορία.

Το πιο συγκλονιστικό όμως από όλα δεν ήταν οι φρικαλεότητες που περιγράφει ο Κ. Στούρνας. Ήταν οι εξεγέρσεις των φθισικών. Από το 1921 ως το 1936 που γράφηκε το ντοκουμέντο  (και πριν ακόμη η Σωτηρία γίνει κέντρο ανάρρωσης αντιστασιακών) έγιναν κοντά στις δέκα εξεγέρσεις, ακόμη και με πορείες προς το Σύνταγμα,  από τους ίδιους τους ασθενείς. Σε μια τέτοια πορεία, σύμφωνα με τον Κ. Στούρνα, το ελληνικό κράτος έδειξε τον (από τότε) απύθμενο κρετινισμό του, με την απαράμιλλη ελληνική αστυνομία να χτυπά βάναυσα με γκλομπς τους διαμαρτυρόμενους φθισικούς στα πλευρά, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να κάνουν αιμόπτυση και πολλοί να πεθάνουν πολύ σύντομα από τα τραύματα στα καταπονημένα τους πνευμόνια. Τον Ιούλιο του 1932, πρόεδρος της Πανελληνίου Ενώσεως Φυματικών ήταν ένα 28χρονο παλληκάρι, ο  Χαρ. Σωχωράκης. Στην ακμή της ηλικίας του, τότε που θα μπορούσε να βλέπει  με ανυπομονησία τη ζωή να ανοίγεται μπροστά του, να προσδοκά τις χαρές της ζωής, τον έρωτα, την επαγγελματική προκοπή, τη δημιουργία του δικού του σπιτικού, -ό,τι τέλος πάντων σημαίνει για τον μέσο άνθρωπο η ζωή-  βρέθηκε άρρωστος, στην εξορία της Σωτηρίας, με μόνη βεβαιότητα το ραντεβού με τον θάνατο. Παρόλα αυτά, δεν παραιτήθηκε στη μοίρα του, ούτε αποσύρθηκε πικραμένος. Σε αυτό το πλαίσιο που βρέθηκε, στο λίγο χρόνο που του απόμεινε, αποφάσισε να παλέψει για τους άλλους, τους δύσμοιρους συνασθενείς του- ανθρώπους αγνώστους μέχρι τότε σε αυτόν, αλλά με τους οποίους ξαφνικά ένιωσε ενωμένος σε αυτή τη σκληρή μοίρα. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, δολοφονήθηκε άνανδρα μέσα στο Σωτηρία τον Ιούλιο του 1932, ηγούμενος των εξεγέρσεων της ‘Ενωσης εναντίον των καταχρήσεων της διεύθυνσης και της εξαθλίωσης των συνθηκών ζωής. Η διαφθορά και το παρακράτος λειτουργούσαν από τότε… ακόμη και ανάμεσα στους μελλοθάνατους…..

Το επαναστατικό πνεύμα άνθισε έκτοτε στο Σωτηρία. Ανάμεσα στο θάνατο ξεπήδησε η φλόγα για μια καλύτερη ζωή, έστω κι αν η καλύτερη ζωή αφορούσε  αποκλειστικά πια μόνο τους άλλους. Ίσως τόσο κοντά στο θάνατο, οι άνθρωποι αποκτούν περισσότερο θάρρος, περισσότερη εκτίμηση για τη ζωή -τη ζωή των άλλων…. Μετά τη συγγραφή του ντοκουμέντου του Κ. Στουρνά, σημαντικοί αντιστασιακοί κατά τη διάρκεια της κατοχής αγωνίζονται και εκτελούνται μέσα στη Σωτηρία .

Ο Χαρ. Σωχωράκης είναι δυστυχώς παντελώς άγνωστος στην ελληνική κοινωνία σήμερα, όπως και πολλοί άλλοι ήρωες. Θα έπρεπε η ιστορία του- όπως και η ιστορία του "Σωτηρία"- να διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία. Όχι μόνο γιατί πρέπει να γνωρίζουμε τις πιο σκοτεινές πτυχές της ιστορίας μας ώστε να μην τις επαναλάβουμε. Όχι μόνο γιατί ήταν μια κοιτίδα ηρωισμού και αλληλεγγύης στις πιο δύσκολες συνθήκες που μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους. Αλλά γιατί -πώς να το κάνουμε-, όταν άνθρωποι αποστεωμένοι από την πείνα, εξαντλημένοι από την ασθένεια, παρατημένοι από όλη την κοινωνία -ακόμη και την ίδια τους την οικογένεια- όταν άνθρωποι μελλοθάνατοι, κατεβαίνουν στο Σύνταγμα με 40 πυρετό για να διεκδικήσουν καλύτερη ζωή, τότε τι δικαιολογία έχουμε εμείς να παραιτηθούμε;;;;;;……….

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 15/10/2015

Ριψοκίνδυνη συμπεριφορά στην εφηβεία


Οι έφηβοι, ειδικά τα αγόρια, πολλές φορές αναζητούν την αδρεναλίνη και το αίσθημα ηρωισμού που τους προσφέρουν το ρίσκο, οι περιπέτειες κι ενδεχομένως μια ελαφρά «παραβατική» συμπεριφορά. Δοκιμάζουν τα όρια των ενηλίκων, καθώς και τα δικά τους, όπως επίσης και την ανεξαρτητοποίησή τους. Η εντός λογικής πειραματισμοί είναι φυσιολογικοί σε αυτήν την ηλικία, παρόλο που δημιουργούν μεγάλο στρες στους γονείς. Ο έλεγχος της παρορμητικότητας δεν είναι τόσο ανεπτυγμένος όπως στους ενήλικες και πολλές φορές παίρνουν αποφάσεις χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες. Όταν όμως η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά γίνεται ιδιαίτερα επίμονη, συχνή ή έντονη, χρειάζεται να ασχοληθούμε με τα αίτιά της πριν καταλήξει σε τραγικές συνέπειες.

Ριψοκίνδυνη συμπεριφορά μπορεί να αποτελούν:

Οι τσακωμοί, ιδιαίτερα σε οργανωμένα πλαίσια «συμμοριών» κλπ.

Σεξ χωρίς προφυλάξεις, που μπορεί να οδηγήσει σε βία/βιασμό/ σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα ή ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, που θα απομακρύνουν το παιδί από το σχολικό πλαίσιο με μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Χρήση ουσιών ή υπερβολική χρήση αλκοόλ. Οι αρνητικές συνέπειες της χρήσης αλκοόλ και ουσιών (συμπεριλαμβανομένης της μαριχουάνας) είναι γνωστές. Τα αποτελέσματά τους συμπεριλαμβάνουν βλάβες στον εγκέφαλο (ειδικά τον αναπτυσσόμενο εφηβικό εγκέφαλο) και ζωτικά όργανα. Ταυτόχρονα, η χρήση συχνά σχετίζεται με άλλες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, όπως σεξ χωρίς προφύλαξη, βίαιοι τσακωμοί, επικίνδυνη οδήγηση.

Βανδαλισμοί, χουλιγκανισμός/καταστροφές

Εγκατάλειψη του σχολείου για εντονότερη εμπλοκή στην ριψοκίνδυνη συμπεριφορά, με αρνητικές μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Αυτοτραυματισμός/αυτοκτονικότητα/ πράξεις που προκαλούν πόνο, όπως υπερβολική χάραξη τατουάζ.

Η ριψοκίνδυνη οδήγηση είναι η σημαντικότερη κατηγορία, με τα περισσότερα νεαρά θύματα, ειδικά στη χώρα μας. Υπερβολική ταχύτητα/ ‘κόντρες’/ οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ/ουσιών/ οδήγηση χωρίς ζώνη/ οδήγηση χωρίς συγκέντρωση, π.χ. με άλλους εφήβους στο αμάξι, που γελούν, πίνουν, εμπλέκονται σε σεξουαλική δραστηριότητα/ οδήγηση και χρήση κινητού-sms την ίδια στιγμή. Στις ΗΠΑ, η επικίνδυνη οδήγηση είναι η πρώτη αιτία θανάτου στην εφηβεία, ακολουθούμενη από τους τραυματισμούς, δολοφονία και αυτοκτονία.

Η «παραβατικότητα» αυτών των συμπεριφορών είναι ακριβώς αυτό που έλκει τους εφήβους, που αναζητούν τη γοητεία του απαγορευμένου και τον ηρωισμό εκείνου που ‘σπάει τους κανόνες’.

Επιβαρυντικοί παράγοντες

Χαμηλή αυτό-εκτίμηση/ αρνητική επιρροή από συνομιλήκους/ έλλειψη φιλοδοξιών-ονείρων για το μέλλον/έλλειψη ενδιαφέροντος από την οικογένεια/ κακές οικογενειακές σχέσεις/ κακή επικοινωνία μεταξύ μελών της οικογένειας/ χαμηλό κοινωνικο-οικονομικό υπόβαθρο.

Τι μπορούμε να κάνουμε

Η υπερβολική υπερπροστασία, σε σημείο συναισθηματικού ευνουχισμού του παιδιού, θα επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα: αναζήτηση ανόητου (και επικίνδυνου) ρίσκου. Η εφηβεία είναι μια περίοδος που το παιδί επαναδιαπραγματεύεται τις σχέσεις του και αναζητά νέες τοποθετήσεις και ρόλους σε αυτές. Δυστυχώς, πολλές φορές οι γονείς, δεν ‘μεγαλώνουν’ αντίστοιχα κι επιμένουν να βλέπουν το παιδί όπως ήταν στα 9 και στα 10. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι απρόβλεπτες εκρήξεις, ή διαφυγή προς επικίνδυνες ατραπούς. Αναγνωρίστε ότι το παιδί σας μεγαλώνει και φροντίστε να επαναδιαπραγματευτείτε τα όρια μαζί του, δίνοντάς του σταδιακά όλο και περισσότερη ελευθερία/ανεξαρτησία, ενώ ταυτόχρονα διατηρείστε μια στενή σχέση επικοινωνίας μαζί του. Παρότι τα σώματά τους μοιάζουν με αυτά των ενηλίκων, γνωσιακά δεν αναπτύσσονται πλήρως παρά μόνο στα 20. Έτσι δεν έχουν την ικανότητα να ζυγίζουν όλα τα ενδεχόμενα και να λαμβάνουν αποφάσεις, υπολογίζοντας τις μακροπρόθεσμες συνέπειες. Μπορεί το παιδί σας να εκτονώσει της αίσθηση περιπέτειας που αναζητά μέσα από μια οργανωμένη οδό με ασφαλή τρόπο, όπως π.χ. κάποιο άθλημα, προσκοπισμό, θέατρο κλπ. Αν το παιδί έχει ανάγκη την αδρεναλίνη που του προκαλεί η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά, είναι προτιμότερο να εκπαιδευτεί σε ένα άθλημα εξωτερικού χώρου, π.χ. ορειβασία, αναρρίχηση, κατάδυση, που προσφέρει την ευφορία της αδρεναλίνης, αλλά σε ασφαλή πλαίσια. Επίσης, ο εθελοντισμός είναι μια δραστηριότητα που δίνει μεγάλη ικανοποίηση σε νέα άτομα και τα οδηγεί σε βελτιωμένες συμπεριφορές, και καλύτερες αξίες σε βάθος χρόνου.

Μιλήστε αναλυτικά και με επιχειρήματα στο παιδί για τις συνέπειες της ριψοκίνδυνης συμπεριφοράς-και με πραγματικά παραδείγματα αν είναι δυνατόν. Τα μνήματα στους δρόμους δεν είναι εκεί τυχαία, αντιπροσωπεύουν ένα πραγματικό πρόσωπο που χάθηκε-ας το θυμίζουμε αυτό στα παιδιά.

Συμφωνήστε σε κοινούς κανόνες με το παιδί σας και προσπαθήστε να είστε λογικοί σε αυτούς. Δώστε τους εναλλακτικές σε εκείνο που δεν μπορείτε να δεχτείτε. Πάντα εξηγείστε την λογική πίσω από έναν κανόνα. Στερήστε προνόμια από το παιδί σας όταν παραβιάζει αυτούς τους κανόνες αλλά όχι με εκδικητικό τρόπο. Φροντίστε οι κανόνες και οι προσδοκίες να είναι ξεκάθαροι και να έχουν αιτιολογηθεί.

Μιλήστε για τις αξίες, για την αξία της ζωής, του σεβασμού των άλλων. Όσο νωρίτερα γίνει το παιδί συνειδητοποιημένο στις αξίες, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να τις παραβιάσει.

Προσέξτε τις παρέες του παιδιού σας- μιλήστε του αν κρίνετε ότι εμπλέκονται σε ριψοκίνδυνη συμπεριφορά και τονώστε την αυτό-εκτίμησή του, ότι μπορεί να αρνείται να αντιγράψει τις συμπεριφορές των άλλων. Φροντίστε να γνωρίζετε-διακριτικά-τις παρέες του παιδιού σας. Προσκαλέστε τους στο σπίτι. Φροντίστε επίσης να γνωρίζετε και τους ενήλικες με τους οποίους το παιδί σας έρχεται σε επαφή κι επικοινωνία. Φροντίστε να γνωρίζετε που κινείται, αλλά να έχετε και επικοινωνία με το σχολείο, ώστε τουλάχιστον να γνωρίζετε τις συμπεριφορές και κοινωνικοποίηση του παιδιού. Στην επικοινωνία σας με τον έφηβο, φροντίστε να γίνεται με έναν τρόπο που του είναι αποδεκτός, π.χ. με μηνύματα την ώρα που είναι με τους φίλους τους.

Φροντίστε επίσης το παιδί σας να έχει ανοιχτό κι ευρύ κύκλο γνωριμιών, ώστε να μην είναι ευάλωτο στο ‘παραστράτημα’ μιας παρέας.

Διατηρήστε μια στενή σχέση επικοινωνίας με το παιδί σας, ώστε να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο ανοιχτό σε εσάς. Αν υπάρχει μια στενή σχέση οικειότητας κι εμπιστοσύνης με το παιδί, θα είναι πιο ανθεκτικό στις πιέσεις συνομιλήκων για χρήση ουσιών/σεξ κλπ.

Μπορείτε να δώσετε στο παιδί σας κάποιες έτοιμες απαντήσεις στη πίεση των συνομιλήκων και να τις κάνετε πρόβα μαζί του. Π.χ. αν επιμένουν οι παρέες για κάπνισμα, μπορεί να πει απλά «δεν μου αρέσει, μου φέρνει ναυτία» ή «μου προκαλεί άσθμα».

Αν το παιδί είναι ιδιαίτερα αντιδραστικό, διαπραγματευτείτε μαζί του τους χώρους που θα επιτρέψετε τον πειραματισμό. Καλύτερα να βάψει τα μαλλιά του πράσινα (έστω κι αν δεν σας αρέσουν!) παρά να δοκιμάσει μαριχουάνα.

Όταν η ριψοκίνδυνη-παραβατική συμπεριφορά είναι συστηματική και ακραία, ίσως είναι ένδειξη βαθύτερου προβλήματος, οπότε χρειάζεται η συνδρομή ειδικού.

Δείτε κατά πόσον η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά του παιδιού οφείλεται στην έλλειψη αυτό-εκτίμησης και στην ανάγκη του να επιδειχτεί στους συνομιλήκους τους, ειδικά εκείνους του αντίθετου φύλου. Η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά, ακόμη κι αν έχει ‘επιτυχές’ αποτέλεσμα, ΔΕΝ θα του δώσει αυτό-εκτίμηση. Ακόμη κι αν εισπράξει τον πρόσκαιρο θαυμασμό, σύντομα θα νιώσει πάλι όπως πριν.

Κρατήστε ανοιχτή τη γραμμή επικοινωνίας με το παιδί. Όσο κι αν τα δικά του προβλήματα σας φαίνονται ‘μικρά’, δείξτε του ότι τα παίρνετε στα σοβαρά.  Χρησιμοποιήστε μικρές καθημερινές αφορμές για να μιλήσετε στα παιδιά για σημαντικά ζητήματα, έστω και για λίγο. Μην προσβάλλετε και μη μειώνετε τα παιδιά. Μην το παίρνετε προσωπικά αν κάποιες στιγμές τα παιδιά δείχνουν θυμωμένα μαζί σας- είναι μέρος της εφηβείας.

Βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει δικές του δεξιότητες αυτοβοήθειας και αυτοπροστασίας, π.χ. να διακρίνει πότε ένα άτομο είναι έμπιστο και πότε όχι, ποιες συνθήκες μπορεί να είναι απειλητικές για την ασφάλειά του, πώς να λέει όχι κλπ.

Τέλος, φροντίστε να μην εμπλέκεστε σε ριψοκίνδυνες συμπεριφορές οι ίδιοι. Ένας γονιός που καπνίζει ή πίνει ασταμάτητα και οδηγεί χωρίς ζώνη, δεν μπορεί να πείσει το παιδί του να μην κάνει το ίδιο. Τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που κάνουμε, όχι αυτά που λέμε.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 11/10/2015

Πηγές/περισσότερες πληροφορίες

http://raisingchildren.net.au/articles/risktaking_teenagers.html

http://www.ianrpubs.unl.edu/pages/publicationD.jsp?publicationId=786

Σεξουαλική ελευθεριότητα στην εφηβεία


Η έναρξη έντονης σεξουαλικής ζωής σε πρώιμη ηλικία έχει γίνει το κυρίαρχο πρότυπο που προωθούν χρόνια τώρα μεγάλες μερίδες των ΜΜΕ σε αγόρια και κορίτσια. Η πίεση είναι τέτοια που πολλά παιδιά νιώθουν μειονεκτικά αν δεν έχουν «εμπειρίες» στην ηλικία π.χ. των 15 ή ακόμη μικρότερα. Η πίεση για σεξουαλική δραστηριότητα παρουσιάζεται ως αυτοσκοπός, απογυμνωμένη από το προστατευτικό κάλυμμα μιας ισορροπημένης  συναισθηματικής σχέσης. Τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, επιδίδονται σε έναν κρυφό ανταγωνισμό ποιος θα κάνει τα περισσότερα, ποιος θα συγκεντρώσει τις πιο ασυνήθιστες εμπειρίες, ενίοτε σύμφωνα με παραφιλικές συμπεριφορές  που συχνά προωθούν τα ΜΜΕ και έντεχνα απευθύνονται σε αυτές τις ηλικίες. Στις δε φοιτητικές ηλικίες, η σεξουαλική ελευθεριότητα εξελίσσεται σε ξέφρενη κούρσα, όπου για ένα μέρος της νεολαίας, η εναλλαγή ερωτικών συντρόφων ακόμη και κάθε βράδυ, ακόμη και με αγνώστους, είναι πλέον ρουτίνα.

Ποια όμως παιδιά έλκονται αλήθεια από αυτού του είδους την πίεση; Και είναι αυτός ο εθισμός η ‘διασκέδαση’ που υπόσχεται; Είναι όλες οι ‘εμπειρίες’ επιθυμητές; Ή μήπως μαζί με τις σεξουαλικές εμπειρίες, που σύντομα θα ξεχαστούν, θα παραμείνει η συναισθηματική διάσταση τους, η οποία δεν θα είναι καθόλου ευχάριστη καθώς συχνά συνοδεύεται από βαθιά ντροπή κι ενοχές, έλλειψη σεβασμού και αυτοσεβασμού; Αυτή τη διάσταση δεν διαφημίζουν τα ΜΜΕ, όμως αυτή είναι που θα παραμείνει στη συνέχεια της ζωής τους.

Η σεξουαλική ελευθεριότητα, ιδιαίτερα σε μικρή ηλικία, διαστρεβλώνει την εκκολαπτόμενη εικόνα του νεαρού ατόμου για τον εαυτό του, σε μια περίοδο ιδιαίτερα ευαίσθητη, όταν αυτή η εικόνα είναι ακόμη υπό διαμόρφωση. Επίσης διαστρεβλώνει το πώς βλέπει το νεαρό άτομο τις συντροφικές σχέσεις. Ταυτόχρονα, αυξάνει τον κίνδυνο για άλλα προβλήματα, όπως σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, και βιασμό.

Αίτια

Η πίεση από τα ΜΜΕ είναι ένας ισχυρά επιβαρυντικός παράγοντας, αλλά συνήθως η πρωταρχική αιτία αυτής της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς ανάγεται στην οικογενειακή ζωή. Η χαμηλή αυτό-εκτίμηση συνήθως πρωτοστατεί και το άτομο (είτε αγόρι, είτε κορίτσι)  προσπαθεί να αποδείξει την αξία του με αυτόν τον τρόπο. Όσους περισσότερους ερωτικούς συντρόφους ‘κατακτούν’ τόσο περισσότερο μπορούν να λένε στον εαυτό τους ότι είναι επιθυμητοί. Δυστυχώς η ψευδαίσθηση διαρκεί μόνο μερικά δευτερόλεπτα και το άτομο ξεκινά μια νέα μάταιη αναζήτηση. Αιτία μπορεί να είναι επίσης η εφηβική κατάθλιψη.  Σύμφωνα με διαχρονική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Abnormal Psychology δείχνει ότι έφηβοι με συχνές εμπειρίες περιστασιακού σεξ έχουν διπλάσιες πιθανότητες να πάσχουν από κατάθλιψη από ότι οι υπόλοιποι. Οι ερευνητές κάνουν ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ περιστασιακού σεξ και ερωτικών εμπειριών μέσα σε μια συντροφική σχέση. Η συσχέτιση μεταξύ συχνότητας περιστασιακού σεξ και κατάθλιψης είναι τόσο ισχυρή, ώστε η σεξουαλική ελευθεριότητα στην εφηβεία να θεωρείται πλέον συμπτωματική της εφηβικής κατάθλιψης. Η μελέτη καταλήγει το συμπέρασμα ότι νεαρά άτομα με κατάθλιψη ψάχνουν για εμπειρίες που τους προσφέρουν αδρεναλίνη και απόλαυση, ώστε να ξεφεύγουν από τα συναισθήματα χρόνιας λύπης, απελπισίας, έλλειψη νοήματος κι απάθειας.

Η σεξουαλική ελευθεριότητα είναι ένας εθισμός κι ως τέτοιος, στοχεύει στην αποφυγή μιας επώδυνης πραγματικότητας και την αλλαγή διάθεσης. Πολλές φορές είναι μια απεγνωσμένη έκκληση για βοήθεια και προσοχή από νέα άτομα που δεν έχουν μάθει να προσελκύουν προσοχή με άλλο τρόπο. Νιώθοντας ανασφαλή και ανεπαρκή να διαχειριστούν τις συναισθηματικές τους ανάγκες με πιο λειτουργικό τρόπο, καταφεύγουν στην καταναγκαστική αναζήτηση ερωτικών συντρόφων, τον ένα μετά τον άλλον. Άλλα αίτια μπορεί να  είναι η αντίδραση εναντίον των γονιών, η προσπάθεια απόσχισης και ανεξαρτητοποίησης από την οικογένεια. Ιδιαίτερα για τα κορίτσια, όταν μεγαλώνουν χωρίς πατρικό πρότυπο, είναι ίσως μια αντίδραση αναπλήρωσης της πατρικής προσοχής που δεν είχαν ποτέ.  

Υπάρχει συνήθως διαφοροποίηση στον ορισμό της σεξουαλικής ελευθεριότητας μεταξύ  κοριτσιών κι αγοριών. Η κοινωνική κατάκριση εναντίον των κοριτσιών είναι εξαιρετικά έντονη, ενώ ταυτόχρονα τα μηνύματα που δέχονται από τα ΜΜΕ είναι εντελώς αντίθετα με αποτέλεσμα την αντίφαση και τη σύγχυση. Για τα αγόρια, η σεξουαλική ελευθεριότητα θεωρείται συχνά ως ανδροπρεπής τολμηρή συμπεριφορά, σχετικά φυσιολογική για τα χρόνια της νιότης, αν όχι επιθυμητή. Δεν παύει όμως να είναι ένας εθισμός για τα δύο φύλα, με όλες τις συνέπειες ενός εθισμού.

Η σεξουαλική ελευθεριότητα που ξεκινά στην εφηβεία πολλές φορές παγιώνεται σε εθισμό που συνεχίζεται και στην ενήλικη ζωή. Είναι από τις πιο αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, που περιέχουν πολλούς κινδύνους, από εκτρώσεις σε μικρή ηλικία μέχρι και βιασμό/ληστεία/βία, ενώ η απιστία που είναι σύνηθες επακόλουθο της ελευθεριότητας καταστρέφει τις οικογενειακές και συντροφικές σχέσεις.

Ενδείξεις σεξουαλικής ελευθεριότητας

Πολλαπλές ταυτόχρονες σχέσεις

Πολλές και συχνές περιστασιακές σχέσεις

Παραπάνω από ένας ερωτικός παρτενέρ σε μία νύχτα

Πολλές ερωτικές σχέσεις με ανθρώπους που γνωρίζει για λιγότερο από ένα μήνα

Σεξ με αγνώστους/ ή υπό την επήρεια αλκοόλ

Αναζήτηση ερωτικών περιπετειών σε ταξίδια

Διατήρηση διάφορων κοινωνικών επαφών σε διάφορα σημεία ως ‘ρεζέρβα’ για ερωτικές επαφές

Εκπόρνευση χωρίς καθαρά οικονομικούς λόγους

Αίσθηση ‘επιτεύγματος’ όταν κατακτούν ένα νέο άτομο, ειδικά όταν το άτομο αυτό είναι ‘δύσκολο’

Αναζήτηση αδρεναλίνης και ριψοκίνδυνη συμπεριφορά, ειδικά για γυναίκες που εμπλέκονται με εντελώς άγνωστους άνδρες

Σεξ σε κοινόχρηστους χώρους με κίνδυνο έκθεσης σε άλλους

Ταυτόχρονη χρήση αλκοόλ/ουσιών

 Συστηματικά ψεύδη για να καλύψουν τη συμπεριφορά τους

Έλλειψη αυτοσεβασμού (η οποία γίνεται ιδιαίτερα έντονη όταν αποπειραθούν να συνάψουν σοβαρή σχέση)

Υπονόμευση και καταστροφή μιας σοβαρής σχέσης που θα μπορούσε να καλύψει τις συναισθηματικές τους ανάγκες, ώστε να επιστρέψουν στην αναζήτηση ερωτικού ρίσκου.

Τι μπορεί να γίνει

Το «κήρυγμα» από μόνο του όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά ίσως εντείνει την ελευθεριότητα του εφήβου ως αντίδραση. Χρειάζεται ειλικρινής συζήτηση μεταξύ γονιών κι εφήβων σχετικά με τους σωματικούς και ψυχικούς κινδύνους της εθιστικής αυτής συμπεριφοράς, καθώς και συζήτηση σχετικά με τις υγιείς σχέσεις και την αυτοεκτίμηση. Χρειάζεται οι έφηβοι να γνωρίζουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της ‘διασκέδασης’, κυρίως σε σχέση με τον αντίκτυπο στον ψυχικό τους κόσμο, αλλά και τον αυτοσεβασμό τους. Παράλληλα είναι σημαντικό να δεχτεί το παιδί κατάλληλη κοινωνικοσυναισθηματική αγωγή καθώς και αγωγή διαφυλικών σχέσεων, ώστε να θεωρηθεί η σεξουαλική δραστηριότητα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ανθρωπίνων σχέσεων που βασίζονται σε αλληλοσεβασμό κι όχι  ένα ‘χόμπι’ που γίνεται εγωιστικός αυτοσκοπός. Βεβαίως, τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που κάνουμε, όχι αυτά που λέμε. Αν η  συντροφική σχέση των γονιών πάσχει, αν υπάρχει κρυφός (ή/και φανερός) σεξουαλικός εθισμός στους γονείς, δεν μπορούν απλά τα αποτρεπτικά λόγια να αλλάξουν τη συμπεριφορά του εφήβου. Ο έφηβος ασυνείδητα φέρνει στην επιφάνεια αυτό που συμβαίνει υπόγεια στην οικογένεια. Θα πρέπει τα παιδιά να έχουν κάποιο άτομο εμπιστοσύνης στο οποίο μπορούν να εκμυστηρευτούν τις δυσκολίες και τις απορίες τους. Αν η προσέγγισή μας είναι να κατακεραυνώσουμε ηθικολογικά το παιδί, αν το κατηγορούμε ως ‘αμαρτωλό’, χωρίς πειστικά επιχειρήματα και προπαντός χωρίς συμπόνια, τότε απλώς το βοηθούμε να συνεχίσει τον εθισμό κρυφά- με όποιους κινδύνους συνεπάγεται. Τα παιδιά θα πρέπει επίσης να ενημερωθούν για τους κινδύνους που εμπεριέχονται στην αποστολή σεξουαλικών εικόνων, βίντεο, ή μηνυμάτων στον/ην σύντροφό τους (sexting). Ο,τιδήποτε αποστέλλεται ηλεκτρονικά  δεν είναι ασφαλές και δεν είναι σήμερα ασυνήθιστα τα περιστατικά ‘εκδικητικής πορνογραφίας’. Αν τα θέματα του παιδιού σας προβληματίζουν σε σημείο που δεν μπορείτε να διαχειριοτείτε, σκεφτείτε την περίπτωση συμβουλευτικής.
Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 29/9/2015

Πηγές

http://www.counseling4less.com/blog/promiscuity-a-form-ofself-mutilation



Εφηβική κατάθλιψη


Τα σημάδια και συμπτώματα της κατάθλιψης στους εφήβους είναι παρόμοια με αυτά της κατάθλιψης των ενηλίκων, όμως η εικόνα μπορεί να είναι πιο θολή, καθώς πολλά από αυτά  συχνά αποτελούν περιστασιακές εκφάνσεις των αλλαγών της εφηβικής ηλικίας. Όταν όμως τα συμπτώματα αυτά διαρκούν περισσότερο από 2 εβδομάδες, είναι ιδιαίτερα έντονα, συχνά ή επίμονα, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε κατά πόσον δεν είναι «απλή εφηβεία», και να αναζητήσουμε βοήθεια ειδικού.

Συμπτώματα/σημάδια

  • Απουσία ενδιαφέροντος για καθημερινές ασχολίες/έλλειψη χαράς από προηγούμενες  ευχάριστες δραστηριότητες
  • Θλίψη/έλλειψη χαμόγελου-γέλιου
  • Υπερβολικό κλάμα ή κατήφεια
  • Συνεχής εκνευρισμός και ξεσπάσματα χωρίς λόγο
  • Απόσυρση και απομόνωση από οικογένεια και φίλους
  • Υπερβολικά χαμηλή αυτό-εκτίμηση/αίσθημα αναξιότητας και ματαιότητας
  • Υπερβολική ευαισθησία στην κριτική και την απόρριψη
  • Έλξη σε μουσική/αισθητική/ντύσιμο/λογοτεχνία που είναι σκοτεινή, απαισιόδοξη, εξυμνεί τον πόνο, και την αυτοκαταστροφή
  • Αλλαγές στις συνήθειες ύπνου/διατροφής
  • Κόπωση/έλλειψη ενέργειας/βραδυκινησία
  • Ψυχοσωματικά συμπτώματα, ανεξήγητοι πόνοι
  • Πτώση στη σχολική επίδοση/ έλλειψη ενδιαφέροντος για μαθήματα/ έλλειψη στόχων-ονείρων για το μέλλον
  • Παραμελημένη εμφάνιση/παραμέληση υποχρεώσεων ή δεσμεύσεων
  • Δυσκολίες στην μνήμη και συγκέντρωση/πτώση νοητικών ικανοτήτων
  • Ριψοκίνδυνη συμπεριφορά/σεξουαλική ελευθεριότητα/ εθισμοί/ χρήση ουσιών
  • Αυτοτραυματισμός/ υπερβολικά χρήση τατουάζ body piercing
Αν το παιδί έχει εκφράσει σκέψεις αυτοκτονίας («θέλω να πεθάνω», «μακάρι να τελειώσει η ζωή μου» κλπ.) τότε θα πρέπει να το πάρουμε σοβαρά, να μιλήσουμε μαζί του και να αναζητήσουμε βοήθεια. Άλλα σημεία που θα πρέπει να μας θορυβήσουν είναι η αναζήτηση στο Διαδίκτυο για μεθόδους αυτοκτονίας, συζητήσεις στο Διαδίκτυο σχετικά με την αυτοκτονία, τακτοποίηση πραγμάτων-εκκρεμοτήτων. Μην απορρίπτετε αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια ως "αναζήτηση προσοχής". Η πλειοψηφία των ολοκληρωμένων αυτοκτονιών είχε δώσει προειδοποιήσεις.


Αίτια/επιβαρυντικοί παράγοντες

  • Ορμονικές αλλαγές
  • Χαμηλή αυτό-εκτίμηση/ανασφάλεια σε σχέση με το σχολείο, την εμφάνιση, τους συνομίληκους
  • Κακοποίηση/παραμέληση στην παιδική ηλικία
  • Σχολικός εκφοβισμός
  • Ιστορικό κατάθλιψης στην οικογένεια

Οι απόπειρες αυτοκτονίες και ο αυτοτραυματισμός είναι συχνότεροι στα κορίτσια, ενώ η ολοκληρωμένη αυτοκτονία συνηθέστερη στα αγόρια. Οι ηλικίες 18-24 είναι από τις πιο ευάλωτες για αυτοκτονία.

Θεραπεία

Ψυχοθεραπεία/συμβουλευτική (ατομική και οικογενειακή)/φαρμακευτική αγωγή/ ή και νοσηλεία σε βαριές περιπτώσεις. Ο συνδυασμός φαρμακευτικής αγωγής και συμβουλευτικής φαίνεται πιο αποτελεσματικός στις δύσκολες περιπτώσεις- μόνο με τη συμβουλή γιατρού.

Πώς μπορεί ο εκπαιδευτικός να βοηθήσει;

  • Ενίσχυση/ Επιβράβευση
  • Κλίμα ηρεμίας και ασφάλειας στο σχολείο
  • Συζήτηση για την ενίσχυση της αυτό-εκτίμησης
  • Ακρόαση/ανοιχτές ερωτήσεις

Πώς μπορούν να βοηθήσουν γονείς

  • Όχι υπερβολική υπερπροστασία ή έλεγχος/όχι ευνουχισμός του «θελήματος» του εφήβου
  • Δείξτε συνεχές ενδιαφέρον για το παιδί, ακόμη κι αν δείχνει απόσυρση
  • Βοηθήστε το παιδί να μιλήσει σε κάποιον που εμπιστεύεται/μιλήστε με τους φίλους του παιδιού, που θα μπορούσαν να τον ενθαρρύνουν
  • Αφιερώστε ποιοτικό χρόνο στο παιδί
  • Δείτε τις δυσλειτουργίες και το πιθανό αρνητικό κλίμα στην οικογένειά σας
  • Προσέξτε τις επιρροές που δέχεται το παιδί από το διαδίκτυο/ή τα ΜΜΕ
  • Ρωτήστε το παιδί τι το ευχαριστεί και φροντίστε να του  το παρέχετε
  • Δώστε του θάρρος κι ελπίδα-οι δυσκολίες θα ξεπεραστούν και μπορεί να ανυπομονεί για μια ζωή που θα χαρεί να τη ζήσει και θα είναι όλη δική του.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 24/9/2015

 Πηγές

http://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/teen-depression/basics/symptoms/con-20035222

Αρκετά με τον εγχώριο ανθελληνισμό


Σε αυτό το ιστολόγιο, έχω πολύ συχνά στηλιτεύσει τις αρνητικές πτυχές της νεοελληνικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς, όπως την απληστία, τη ζήλεια, τον εγωκεντρισμό και τη διαφθορά. Δεν τρέφω αυταπάτες για τα ελαττώματά μας. Από κάποιο σημείο και μετά όμως, οι αλλεπάλληλες και στοχευμένες επιθέσεις εναντίον των Ελλήνων ως έθνος, του πατριωτικού αισθήματος, αλλά και των ιστορικών μας επιτευγμάτων, είναι τόσο προκλητικές, που πραγματικά αρχίζω να πιστεύω ότι αποτελούν μέρος ανθελληνικού σχεδίου καταρράκωσης κάθε εναπομείνουσας αυτοεκτίμησης και αντίστασης στο λαό μας. Δεν μπορούν να εξηγηθούν αλλιώς οι ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΙΣ αλλεπάλληλες δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού κ. Τσίπρα να λέει: 1)  «Επιλέξαμε ένα δύσκολο συμβιβασμό από έναν ηρωικό χορό του Ζαλόγγου», 2) «Πολλές φορές τα ΌΧΙ στην ιστορία έχουν οδηγήσει σε εξελίξεις υπαναχώρησης. Το ΌΧΙ του 1940 ακολούθησε μια τετράχρονη κατοχή», συνέντευξη του ALPHATV [26.08.2015]. Συγνώμη, ποιος του τα λέει αυτά; Δεν μπορούν όσοι έχουν απομείνει στο Σύριζα με σώας τας φρένας να σταματήσουν αυτήν την συκοφάντηση των πιο ιερών ιστορικών μας στιγμών; Με ποιο δικαίωμα ο κ. Τσίπρας,  που είπε «ναι σε όλα», που υπέγραψε την υποθήκευση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας, γελοιοποιεί και διαστρεβλώνει και  κακοποιεί τις πιο ηρωικές στιγμές αντίστασης στην ελληνική ιστορία για να δικαιολογήσει τη δικές του προδοσίες;

Δεν είναι όμως αυτές οι δηλώσεις τυχαίες! Ο στόχος τους είναι ακριβώς να ευτελιστεί κάθε ίχνος αντίστασης στο θυμικό των Ελλήνων, να καταστεί η αντίσταση «γραφική», «μη ρεαλιστική», μια «κουτουρουράδα» στην παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα του σήμερα, «μη αποτελεσματική» και στην τελική ανάλυση ΛΑΘΟΣ…. Αυτό δεν μας είπε για το χορό του Ζαλόγγου με ειρωνικό τρόπο;  Ότι ήταν λάθος….μια άχρηστη θυσία βρε αδερφέ… Αφού ούτως ή άλλως θα χάσουμε, γιατί να παλέψουμε…Να δεν είδατε… και τι έγινε που είπαν ΟΧΙ το 40; Πάλι κατοχή είχαμε… Ενώ αν είχαν συνθηκολογήσει…θα τα γλυτώναμε όλα αυτά…Ε, για αυτό κι εγώ είπα ναι… για να σας γλυτώσω από την ταλαιπωρία… για σας το κάνω…εξάλλου η ήττα είναι αναπόφευκτη βρε παιδιά… Αυτά μας λέει ο κ. Τσίπρας με περισσό θράσος. Εξακολουθώ να ΜΗΝ πιστεύω ότι όλη η διαπραγματευτική πορεία τους τελευταίους 7 μήνες ήταν ένα στημένο θέατρο για να περαστεί το πιο επώδυνο μνημόνιο που έχει υπάρξει, αν και πολύς κόσμος πια αυτό πιστεύει. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ξεκίνησε με καλές προθέσεις, αλλά σαθρές δυνάμεις και ίσως πολλή αλαζονεία. Τώρα όμως, τώρα, με τη στάση που κράτησε ΜΕΤΑ τη συνθηκολόγηση, πιστεύω ότι ο άνθρωπος αυτός έχει γίνει επικίνδυνος και πρέπει να φύγει άμεσα και από το Σύριζα και από την πολιτική σκηνή του τόπου. Μην ξεχνούμε τις ψυχολογικές δυναμικές της προδοσίας που αναπτύσσονται. Αυτός που θα προδώσει μία φορά -αν δεν του διακοπεί άμεσα οποιαδήποτε πρόσβαση στην δυνατότητα επαναπροδοσίας- αναπόφευκτα θα το κάνει ξανά και ξανά και ξανά. Η πτώση της αυταξίας είναι τέτοια, που νιώθει ότι ο μόνος δρόμος που του έχει απομείνει είναι να κάνει κάτι ακόμη χειρότερο. Εξ’ ου και η κραυγαλέα αναισθητοποίηση στις δηλώσεις του. Η προδοσία από εδώ και μετά γίνεται εθιστική, όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και άλλα μέλη του κινήματός του. Εξ’ ου και η ανατριχιαστική δήλωση βουλευτή του «ναι» που διάβασα στον Guardian «Η πρώτη ψηφοφορία (σ.σ.στο ναι) ήταν ένας εφιάλτης. Μετά αρχίσαμε να το συνηθίζουμε…».

Και μιας και βιάζονται για ανεξήγητα πιεσμένες εκλογές, ας δούμε κάποια πράγματα από μια μακρύτερη οπτική: Τι κατάφερε τελικά η «πρώτη φορά Αριστερά»; Η  πρώτη και δεύτερη δανειακή σύμβαση ψηφίστηκαν με οριακή πλειοψηφία κοντά στις 155 έδρες, γεγονός που τις καθιστά παράνομες καθώς χρειάζονταν 180 ψήφους αυξημένης πλειοψηφίας και άρα μπορούν να προσβληθούν νομικά στο μέλλον. Τι κατάφερε όμως η «πρώτη φορά αριστερά;» Να ψηφιστεί το τρίτο μνημόνιο με 220 ψήφους, ώστε να γίνει πολύ πιο δύσκολη η νομική αμφισβήτησή του στο μέλλον. Μπράβο σύντροφοι… Συγχαρητήρια… Συγνώμη, δεν θα μπορούσαν, αν είχαν λίγη περισσότερη τσίπα οι νεοεκλεγμένοι του «ναι», να φροντίσουν ώστε να περάσει έστω με 179; Έστω με 179;! Έπρεπε να περάσει με 180; Τόσος υπερβάλλον πια ζήλος από τους «θα σκίσω τα μνημόνια;»! Αφού τόσο πολύ φοβήθηκαν τη «δύναμη του χρήματος», αφού τόσο πολύ το ψήφισαν παρά τη θέλησή τους- και μετά κλαιγόντουσαν στα κανάλια- δεν μπορούσαν να το περάσουν με μικρότερη δύναμη από τους 180; (Δεν έπρεπε καθόλου, αλλά λέμε τώρα, ρητορικό το ερώτημα…). Προφανώς όχι. Προφανώς είναι τόσο εθελόδουλοι και τόσο ελεγχόμενοι και τόσο κατευθυνόμενοι, αυτοί και τα κόκκινα παπαγαλάκια τους, που ψήφισαν με τη μεγαλύτερη θέρμη αυτά που πριν έλεγαν ότι θα ακύρωναν… και τώρα αυτοί οι άνθρωποι μας ζητούν την ψήφο… Τι να πεις…

Μέχρι πριν λίγες στιγμές ελπίζαμε ότι θα μπορούσε να συνταχθεί  ένα ευρύ πατριωτικό αντιμνημονιακό μέτωπο του ΟΧΙ με πρωτεργάτη τη Λαϊκή Ενότητα.  Δυστυχώς φαίνεται ότι  η ΛΑΕ έχει περιχαρακωθεί στην «αριστερή» της ταυτότητα, ενώ το θέμα του ΟΧΙ δεν περιορίζεται ούτε στην αριστερά ούτε στη δεξιά. Το ΟΧΙ είναι θέμα εθνικής και δημοκρατικής επιβίωσης. Αν η ΛΑΕ επιλέξει μόνο αριστερές συνιστώσες  στην συνεργασία της, θα μείνει εκεί που είναι: μια αριστερή οργάνωση που βάζει την αριστεροσύνη πάνω από την επιβίωση της Ελλάδας. Θα πρέπει κατά τη γνώμη μου, αν θέλει πραγματικά να κάνει αλλαγή κι όχι απλά να φωνάζει ως αντιπολίτευση, να συμπεριλάβει σε ισότιμη συνεργασία (όχι απορρόφηση) και δεξιές, κεντρώες ή αχρωμάτιστες δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και το ΕΠΑΜ. Αλλιώς θα είναι απλά ένα ακόμη κόμμα για να υπάρχει. Το ΕΠΑΜ, που κατεβαίνει πια αυτόνομα,  θα συνεχίσει τον αγώνα του αδιάλειπτα, όπως και τα τελευταία τρία χρόνια, όπου οι θέσεις του, τα προτάγματά του, αλλά και οι προβλέψεις του Γ.Γ. Δ. Καζάκη (αποκλεισμένου από όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ) εξακολουθούν να επαληθεύονται το ένα μετά το άλλο.

Και για όσους πάσχουν ακόμη από το σύνδρομο της ευρωλαγνείας, έχουν ακούσει για τα σχέδια της ΕΕ για την κατάλυση των εθνικών κρατών της Ευρώπης μέχρι το 2025;Ένα τέταρτο ράιχ να εξελίσσεται ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια μας, αλλά είμαστε ακόμη τυφλωμένοι από τη δήθεν ανωτερότητα της δήθεν πολιτισμένης Ευρώπης, χωρίς να βλέπουμε ότι αυτή η Ευρώπη σκοτώνει βάναυσα την ουσία του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ πολιτισμού, τον οποίο έχουμε ξεχάσει και τον οποίο απαξιούμε καθημερινά επηρεασμένοι από τα αλλεπάλληλα ανθελληνικά μηνύματα που ακούμε συνεχώς από επίσημα χείλη - και καθόλου τυχαία…

Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 31/8/2015

Αρκετά με τον εθισμό στην προδοσία


Με ανακούφιση είδα τη δημιουργία του νέου κόμματος που θα αποπειραθεί να υποστηρίξει το ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Παρά τον κυνισμό από τις αλλεπάλληλες απογοητεύσεις και ‘κυβισθήσεις’, εξακολουθώ να ελπίζω και να είμαι αισιόδοξη πώς δεν ‘είναι όλοι ίδιοι’ και πώς η προσπάθεια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα συνεχίζεται συνέχεια. Ελπίζω το νέο κόμμα του κ. Λαφαζάνη να μπορέσει να συμπράξει μαζί με δημοκρατικά, εξωκοινοβουλευτικά κόμματα (μεταξύ των οποίων είναι ελπίζω να είναι και το ΕΠΑΜ), ώστε να δημιουργηθεί ένας ευρύς πατριωτικός, δημοκρατικός συνασπισμός με πρώτο στόχο την απελευθέρωση της πατρίδας και του λαού από τη δικτατορία της ευρωζώνης. Δεν ξέρω αν θα γίνει, αλλά θα πρέπει να μπορέσουμε επιτέλους να συσπειρωθούμε και να υπερβούμε τις διαφορές μας, όσοι από εμάς δεν έχουμε πια ναρκωθεί από το παραισθησιογόνο της ΤΙΝΑ (There is no alternative), γνωστής πολεμικής τακτικής που ακολουθείται δεκαετίας τώρα σε κάθε πόλεμο, σύρραξη ή γενοκτονία (όχι, δεν την ανακάλυψε ούτε ο Σύριζα, ούτε ο κ. Καμμένος, μην μας την πουλάνε σαν φρέσκο φρούτο).

Το γεγονός ότι έστω και λίγοι συνεχίζουν να αντιστέκονται στην αποχαύνωση του «Δεν έχω άλλη επιλογή από τη μόνιμη κακοποίηση από τους  εταίρους», γιατί βεβαίως η χειρότερη καταστροφή του κόσμου δεν είναι ότι θα παραδοθεί ολόκληρη η δημόσια περιουσία (όπως υποθήκευσε ο κ. Τσίπρας), ούτε να πεθάνουν οι μισοί Έλληνες (όπως θα γίνει με την κατάπτυστη περικοπή των συντάξεων από 480 σε 390 και όλες τις άλλες περικοπές). Μεγαλύτερη καταστροφή στην υφήλιο (ever!) είναι φυσικά μία: «μη φύγουμε από το ευρώ». Δεν πειράζει αν δεν υπάρχει Ελλάδα μετά από μερικά χρόνια, αρκεί ο χώρος και όσοι γερμανόφωνοι θα έχουν απομείνει σε αυτόν να συναλλάσσονται σε ευρώ. Βέβαια. Αυτά μας έλεγε ο κ. Τσίπρας, όπως και όλοι οι προδοτικοί προκάτοχοί του.

Αυτό όμως που με σόκαρε περισσότερο σχετικά με την προδοσία του κ. Τσίπρα είναι το γεγονός ότι εμφανίστηκε μετά την κολοτούμπα, να χαμογελά μαυρισμένος από τα μπάνια! Είναι δυνατόν; Αυτά τα άτομα θα έπρεπε να είχαν ανοίξει μια τρύπα να κρυφτούν από το μέγεθος της προδοσίας που διέπραξαν, όχι να κάνουν μπάνια! Η δε παράκρουση που έχουν πάθει τα παπαγαλάκια των αριστερών καναλιών είναι επίσης σοκαριστική: άκουσα χθες δημοσιογράφο του κεντρικού αριστερού ραδιοφωνικού καναλιού να λέει ότι ο Σύριζα άλλαξε την Ευρώπη επειδή τώρα είπε ο Γιούνκερ ότι στηρίζει την επιλογή Τσίπρα για εκλογές στην Ελλάδα! Μα φυσικά, ο κ. Τσίπρας δεν κάνει τις εκλογές για να σεβαστεί τη δημοκρατική εντολή την οποία παραβίασε με κάθε τρόπο (θα έπρεπε να παραιτηθεί ΠΡΙΝ υπογράψει το τρίτο μνημόνιο που δεν είχε καμία λαϊκή εντολή να υπογράψει), τις κάνει ακριβώς για να ξεφορτωθεί το ΟΧΙ και να συμπράξει με τους παλιούς οπαδούς του ΝΑΙ σε ένα νέο γύρο άνευ προηγουμένου λεηλασίας και παράδοσης της χώρας. Σε αυτό ο κ. Γιούνκερ τον στηρίζει. Αυτό και μόνο είναι ανησυχητικό.

Και μόνο το γεγονός ότι η «το-παίζω-δύσκολη» πρώην συνεργάτιδα των Ναζί, Φινλανδία δέχτηκε ασυζητητί τη νέα δανειακή σύμβαση αποδεικνύει πόσο "καλή" είναι αυτή η σύμβαση. Και τα αριστερά κανάλια καμάρωναν, λες και απευθύνονταν σε ανεγκέφαλους «ζήτω, καταφέραμε και τους Φινλανδούς»! Ναι, καταφέραμε να τους δώσουμε τη χώρα μας, για να πάρουμε το χαρτί τουαλέτας που λέγεται ευρώ και οι οποίοι το κόβουν από το πουθενά, αλλά δεν μπορούμε να κόψουμε εμείς. Μία από τις χειρότερες στιγμές των τελευταίων ημερών ήταν όταν διάβασα πρώτη γραμμή στα διεθνή ΜΜΕ ότι ο διεθνής ποδοσφαιριστής Ρονάλντο έδωσε για γαμήλιο δώρο στον ατζέντη του ένα ελληνικό νησί! Αυτό απέγινε η Ελλάδα… Τα εδάφη για τα οποία χύθηκε αίμα χαρίζονται ως γαμήλιο δώρο μεταξύ ξένων πλουσίων. Ποιος τα ανέρτησε  αυτά προς πώληση στο διαδίκτυο; Ποιος για να καταδικαστεί με τη χειρότερη των ποινών; Με ποιο δικαίωμα, δικά του είναι; Αυτά είχαμε υποχρέωση να υπερασπιστούμε με τη ζωή μας και τα δίνουν για να πάνε ακόμη και τα ψίχουλα του ξεπουλήματος στους δανειστές. Γιατί τέτοια δουλοπρέπεια στους δανειστές…. Μήπως τελικά έχουν ίδιον όφελος…. προσωπικά χαρτοφυλάκια και ιστορίες. Όμως για το συγκεκριμένο περιστατικό, τα ανηρτημένα στο διαδίκτυο προς πώληση ελληνικά νησιά, κάποιος κάποια στιγμή όχι απλώς θα λογοδοτήσει, αλλά και θα τιμωρηθεί σκληρά από την ίδια την Ελλάδα. Όχι ίσως από τον ελληνικό λαό, αλλά την Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα, δεν είναι απλά γη για ξεπούλημα από τους προδότες. Είναι ύπαρξη και βλέπει και καταγράφει αυτή τη στιγμή υφίσταται από τα δήθεν παιδιά-προστάτες της.

Ο στόχος των δανειστών-δειναστών είναι να φτάσουμε να χάσουμε την ηθική αξιοπρέπεια, το θάρρος και την ψυχή μας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να παρακαλάμε να μας κακοποιούν. Να παρακαλάμε να μας σκοτώνουν. Να παρακαλάμε να μας κλέβουν. Να παρακαλάμε να μας λεηλατούν τη χώρα. Γιατί βέβαια θα μας έχουν πείσει μέχρι το μεδούλι του κοκάλου ότι (ναι, τι βαρετό…) «δεν έχουμε άλλη επιλογή, γιατί η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφή»... Αυτό θα είναι και το σύνθημα των δυνάμεων του ΝΑΙ- τι άλλο μπορούν να πουν, τα έχουν κάψει όλα τα πιθανά συνθήματα. Όταν φτάνουμε λοιπόν να χρησιμοποιούμε το ΤΙΝΑ για σύνθημα εκλογών –ακόμη και από τους ψεύτες πολιτικούς- καταλαβαίνει κανείς την παρακμή. Ας μην λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Έτσι υπολόγιζαν και με το δημοψήφισμα και άλλο τους βγήκε…

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 21/8/2015

Υ.Γ. Κι επειδή εναλλακτική πρόταση ομαλή εξόδου υπάρχει (εδώ και καιρό), μία από τις πιο στοιχειοθετημένες προτάσεις βρίσκεται εδώ. Δεν είναι η μόνη, αλλά είναι μια σοβαρή δουλειά, που αποδεικνύει ότι το ΤΙΝΑ είναι (ΠΑΝΤΑ) ψέμμα….

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org