Βιβλία της Πρεκατέ Βικτωρίας

ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΚΑΤΕ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

1)"Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια", Ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ,2008, τηλ.για παραγγελίες αντικαταβολή 210-6714371, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607


2)"Γυναικεία ευτυχία:Πώς να ελευθερωθείτε από μια σχέση που σας πληγώνει και να ανακτήσετε την προσωπική σας δύναμη: Οδηγός αυτοβοήθειας για γυναίκες", ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΗΤΑ, 2011, http://betamedarts.gr/bookview.php?id=1076


3)"Πρόγραμμα αυτο-εκτίμησης για παιδιά .Ενίσχυση αυτοπεποίθησης, Εκπαίδευση αξιών και Προετοιμασία για την επαγγελματική ζωή". Β' ΕΚΔΟΣΗ

Εγχειρίδιο με βιωματικές ασκήσεις για γονείς κι εκπαιδευτικούς. Από τις Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ, παραγγελία με αντικαταβολή στο 210-6714371. http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3607. Δελτίο τύπου για το βιβλίο εδώ


4)ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ!"Συζητώντας με την εσωτερική μητέρα". Θεραπευτικός οδηγός για να ξαναβρούμε την ιδανική μητρική αγάπη μέσα μας.

Ιατρικές Εκδόσεις ΒΗΤΑ τηλ. 2016714371. Δελτίο τύπου εδώ

Πληροφορίες και περιεχόμενα http://betamedarts.gr/bookview.php?id=3791



ΟΜΙΛΙΕΣ

Η εκπαιδευτικός και ψυχολόγος Πρεκατέ Βικτωρία έχει εκπαιδευτεί στην Αγγλία και ασχοληθεί με θέματα κακοποίησης παιδιών και γυναικών, σεμινάρια αυτοεκτίμησης, θεραπείας τραύματος, κατάθλιψης, αποχωρισμού-απώλειας, καθώς και θέματα ψυχοπαιδαγωγικής στήριξης για μαθητές με δυσκολίες.


Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Πρεκατέ Βικτωρία προσφέρει περιορισμένο αριθμό δωρεάν ενημερωτικών ομιλιών σε σχολεία (μέσω συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, απογευματινές ώρες) σχετικά με θέματα βίας, αυτοεκτίμησης, ψυχικής ανθεκτικότητας στα παιδιά, προετοιμασίας για την επαγγελματική ζωή κ.α.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε και να ρωτήσετε απορίες (δωρεάν συμβουλευτική μέσω email) στο vprekate@gmail.com.




---------------------------------------------------------

Η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή ως ανάγκη του παιδιού και ανθρώπινο δικαίωμά του.

Στην Ελλάδα της συναισθηματικής αγριότητας, της διάβρωση της συμπόνιας, της αλλοτρίωση κάθε έννοιας ανθρωπιάς, της μετάλλαξης του ‘ενδιαφέροντος για τον άλλον’ σε κακεντρεχές κουτσομπολιό, της αντικατάστασης των αξιών από το lifetsyle, της υιοθέτησης αυτόματων αντανακλαστικών χλευασμού και υποτίμησης οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινης αδυναμίας, είναι περισσότερο σημαντική από ποτέ η εκπαίδευση στην πνευματική ζωή. Περισσότερα εδώ brightplanet.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ


ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ
Προωθούνται οι σύνδεσμοι για κάποια 20λεπτα εκπαιδευτικά βίντεο που έχω φτιάξει και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στους συναδέλφους για θεματική εβδομάδα, προγράμματα αγωγής υγείας, δράσεις κατά του εκφοβισμού, σχολική και κοινωνική ζωή κλπ.

Σχολικός εκφοβισμός https://www.youtube.com/watch?v=1BFJou1I7_s

Οικολογία, διατροφή, προστασία των ζώων https://www.youtube.com/watch?v=B9f0E6fI1TM

Ενδο-οικογενειακή βία https://www.youtube.com/watch?v=utM9r3j49iE&t=200s

Αυτο-εκτίμηση για παιδιά https://www.youtube.com/watch?v=Gh9QPKzMYJU

Αξιολόγηση μαθητών και σχολείων και δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος ζωγραφίζει την Ελλάδα


Μπήκε λοιπόν η Τράπεζα θεμάτων σε εφαρμογή. Πέρα από την αδικία (γιατί εφαρμόστηκε τελευταία στιγμή) αναρωτιέται κανείς κατά πόσον η επιλογή συγκεκριμένων θεμάτων για συγκεκριμένα σχολεία είναι πραγματικά τυχαία και κατά πόσον είναι δίκαιο να δίδονται ευκολότερα θέματα σε άλλα σχολεία και σε άλλα πιο δύσκολα. Αλλά γιατί άραγε γίνεται όλη η φασαρία για την Τράπεζα θεμάτων; Είναι ο στόχος μια υψηλότερη απαίτηση από το δυναμικό των παιδιών; Το αίτημα αυτό έχει βάση, αλλά υπάρχουν άλλοι τρόποι να επιτευχθεί (περισσότερα παρακάτω). Ή μήπως ο στόχος είναι να μπουν τα σχολεία σε πίνακα κατάταξης ανάλογα με τα ποσοστά επιτυχίας των 15χρονων μαθητών, σύμφωνα με το αγγλοσαξωνικό μοντέλο, άρα σε αυτήν την περίπτωση δεν μιλάμε για αξιολόγηση μαθητών, αλλά αξιολόγηση σχολείων;

Το μοντέλο αξιολόγησης μαθητών μέσω Τράπεζας θεμάτων ίσως λοιπόν φιλοδοξεί να ακολουθήσει το αγγλοσαξωνικό μοντέλο αξιολόγησης των σχολείων μέσω league tables (πινάκων κατάταξης), όπου τα αποτελέσματα των μαθητών σε εθνικές εξετάσεις στην ηλικία των 15 ετών χρησιμοποιούνται για να αξιολογηθεί πόσο ‘καλό’ είναι το σχολείο. Κατόπιν τα αποτελέσματα δημοσιοποιούνται σε πίνακες ‘καλών’ και ‘κακών’ σχολείων, όπου οι γονείς επιλέγουν το σχολείο του παιδιού τους και αντίστοιχα χορηγείται ή διακόπτεται η χρηματοδότηση του σχολείου. Η αξιολόγηση των σχολείων μέσω αξιολόγησης των μαθητών ακούγεται σαν καλή, δήθεν αξιοκρατική ιδέα, όμως έχει ήδη παρουσιάσει πολλά προβλήματα, ακόμη και σε κράτη όπου η αξιολόγηση λειτουργεί πραγματικά με διαφάνεια. Τα σχολεία κατατάσσονται σε πίνακα ανάλογα με το ποσοστό των μαθητών που βαθμολογούνται με Α ως C. Κάποια από τα αναφερθέντα προβλήματα είναι (σύμφωνα με το άρθρο του Graeme Paton στον Telegraph, 4/7/2011):

1)      Οι εκπαιδευτικοί διδάσκουν με στόχο το βαθμό στα εξεταζόμενα μαθήματα. Το σχολείο γίνεται βαθμοθηρικό φροντιστήριο κι όχι τόπος παιδείας.

2)      Τα δύσκολα μαθήματα αποφεύγονται από τα σχολεία, τα μαθήματα γενικής παιδείας και οι δραστηριότητες σφαιρικότερης προσωπικής καλλιέργειας καταργούνται, γιατί δεν προσφέρουν βαθμούς στη μηχανή αξιολόγησης σχολείων μέσω league tables

3)      Το σχολείο τείνει να αδιαφορεί για τους αδύνατους μαθητές, καθώς ούτως ή άλλως θεωρείται ότι δεν θα περάσουν το όριο της βάσης C (‘καμμένα χαρτιά’), άρα το σχολείο δεν έχει όφελος να ασχοληθεί μαζί τους. Πολύ χειρότερα δε, τα σχολεία δεν θέλουν να εγγράψουν αδύνατους μαθητές, ή μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες ή προβλήματα συμπεριφοράς, για να μην κατεβάσουν το μέσο όρο του σχολείου.

4)      Η έμφαση των εκπαιδευτικών είναι στα παιδιά λίγο κάτω του C, ώστε να το περάσουν, ενώ η βαθύτερη κατανόηση της ύλης αποφεύγεται ως χάσιμο χρόνου, ο οποίος αξιοποιείται καλύτερα στα SOS  θέματα.

5)      Το αποτέλεσμα της εστίασης στα league tables είναι ότι η θέση του Ηνωμένου Βασιλείου έπεσε στα διεθνή τεστ της PISA που επικεντρώνονται περισσότερο στην κατανόηση (Nick Collins, The telegraph, 25/1/2012)

6)      Οι πίνακες ευνοούν τα σχολεία σε περιοχές υψηλού κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου, όπου τα σχολεία έχουν μαθητές με μεγαλύτερη υποστήριξη στο σπίτι. Περιοχές με φτώχεια, υψηλό ποσοστό μεταναστών (όπου η αγγλική δεν είναι η μητρική γλώσσα) όπως είναι αναμενόμενο δεν ‘σκοράρουν’ στον πίνακα κι έτσι υπο-χρηματοδοτούνται, εντείνοντας την περιθωριοποίηση και τον κοινωνικό αποκλεισμό των μαθητών τους.

7)      Από την αρχή εισαγωγής τους, οι πίνακες κατάταξης των σχολείων έχουν κατακριθεί αδιάλειπτα και συστηματικά από εκπαιδευτικούς, διευθυντές, και συνδικαλιστές, αλλά ακόμη και από διευθυντές ‘επιτυχημένων’ σχολείων κορυφής, ως μέτρο ‘άδικο και άδικο’ (Times Educational Supplement magazine, 11/5/2008).

8)      Προωθεί τον αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ των σχολείων, κάποια από τα οποία φτάνουν στο σημείο να κάνουν επιπλέον μαθήματα για τους μαθητές στο όριο της βάσης (παραμελώντας όλους τους άλλους)

9)      Η συστηματική δουλειά για την σωστή κοινωνικο-συναισθηματική αγωγή των παιδιών που κάνουν πολλοί εκπαιδευτικοί δεν φαίνεται πουθενά, ενώ τα παιδιά με ειδικές ανάγκες αναγκαστικά κρίνονται ανεπιθύμητα σε αυτό το αδυσώπητο σύστημα μάρκετινγκ σχολείων, για να μην τους κατεβάσει τα ποσοστά.

Εντυπωσιακό είναι ότι όταν η Ουαλία και η Σκωτία αποφάσισαν να ΜΗΝ δημοσιοποιούν συγκεντρωτικά αποτελέσματα εξετάσεων των μαθητών ανά σχολείο, το έκαναν κάποιες εφημερίδες για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των γονιών στην ελεύθερη πληροφόρηση! Μήπως δεν θα βρεθούν κι εδώ αντίστοιχοι καλοθελητές; Το σχολείο είναι ζωντανό κύτταρο γενικής μόρφωσης, παιδείας και κοινωνικοποίησης που δεν μπορεί να ποσοτικοποιηθεί. Το σχολείο δεν είναι υπεραγορά δεξιοτήτων, αλλά ανάπτυξης ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων. Πολύ περισσότερο δε στην Ελλάδα  του σήμερα, που ξέρουμε πόσο διάτρητη είναι η διαφάνεια σε οποιαδήποτε αξιολόγηση.

Ας πάμε τώρα στο στόχο της αξιολόγησης των μαθητών. Υπάρχει σήμερα υπερβολική επιείκεια στην αξιολόγηση και τις απαιτήσεις μας από τους μαθητές; Αναμφισβήτητα υπάρχει και σε αυτό ευθυνόμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί. Είναι η λύση η τράπεζα θεμάτων; Κατά τη γνώμη μου, όχι με τον τρόπο που πάει να εφαρμοστεί. Έχουμε ευθύνη εμείς οι εκπαιδευτικοί να αυξήσουμε τις απαιτήσεις μας από το κάθε παιδί να μπορέσει να εκπληρώσει το δικό του δυναμικό. Για αυτό χρειαζόμαστε υποστήριξη, καθώς οι αυξημένες απαιτήσεις σημαίνουν παραπάνω δουλειά και παραπάνω στήριξη στους μαθητές. Ένα από τα πολύ σημαντικά πράγματα που έχει πει ο Καζάκης (ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα σεμινάρια αυτό-μόρφωσης) είναι ότι έχουμε μάθει να είμαστε η γενιά της ήσσονος προσπάθειας. Να είναι όλα εύκολα και γρήγορα. Πώς θα βγάλουμε μαχητές της ζωής, όταν διευκολύνουμε τους μαθητές και ζητούμε από εκείνους τα ελάχιστα δυνατά; Όταν αποφοιτούν από το γυμνάσιο παιδιά ουσιαστικά αναλφάβητα; Όταν θέλουν όλη τη τροφή της γνώσης έτοιμη για παπαγαλία, χωρίς να παιδέψουν λίγο το μυαλουδάκι τους να σκεφτούν;

Ο λόγος που η Τράπεζα θεμάτων δεν με πείθει είναι ότι ο μοναδικός που έχει απομείνει, υποτιθέμενα αξιοκρατικός θεσμός αξιολόγησης, αυτός των Πανελλήνιων εξετάσεων έχει μετατραπεί σε φιάσκο υποκριτικής και κοροϊδίας. Καθώς πλησιάζουμε στην αυλαία των Πανελληνίων εξετάσεων, δεν μπορώ παρά να ξανα-επισημάνω τον επικίνδυνο στρουθοκαμηλισμό μας σχετικά με την αντιγραφή στις Πανελλήνιες εξετάσεις: Από τη στιγμή που επιτρέπεται η τουαλέτα στις εξετάσεις, πολλά παιδιά αντιγράφουν, είτε από σκονάκια, είτε πολύ χειρότερα, από μετάδοση θεμάτων στο κινητό. Η απάντηση περί μισάνοιχτης πόρτας τουαλέτας δεν στέκει και δεν εφαρμόζεται στην πράξη. Οι πόρτες της τουαλέτας στην πλειοψηφία των σχολείων κλείνουν και φυσικά οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να ‘παίρνουν μάτι’ τους μαθητές (που είναι στην όψιμη εφηβεία). Ο ΜΟΝΟΣ τρόπος να μην  δίνεται στα παιδιά η ευκαιρία για αντιγραφή, η οποία συμβαίνει σήμερα κατά κόρον, είναι να σπάσει η μετάδοση των θεμάτων σε δύο ή τρεις δόσεις της μιάμισης ή μίας ώρας η κάθε δόση, με διαλείμματα για τουαλέτα ανάμεσα, αλλά χωρίς η έξοδος από την άιθουσα κατά τη διάρκεια της μίας ή μιάμισης ώρας που γράφουν. Στην εξαιρετική περίπτωση που κάποιο παιδί δεν μπορεί να συγκρατηθεί ούτε για τη μία ώρα, μπορεί να ζητήσει να επανεξεταστεί στις επαναληπτικές. Αλλιώς, απλά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Αποτελεί πραγματικά φαινόμενο κοινωνικής ψυχοπαθολογίας πώς διυλίζουμε τον κώνωπα στην μία πλευρά της αίθουσας εξέτασης, αλλά αφήνουμε τον ελέφαντα ακριβώς δίπλα. Δυστυχώς, ο στρουθοκαμηλισμός μας ( ίσως δεν αντέχουμε να σκεφτούμε ότι η νεολαία μας δεν είναι άσπιλη, αμόλυντη και άχραντη!)  ενθαρρύνει τη νοοτροπία της θρασύτητας, της αδικίας και της εξαπάτησης από μικρή ηλικία. Οι μάγκες με τις πλαινές τσέπες στις βερμούδες περνούν στο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα, ενώ ο τίμιος φουκαράς που ξοδεύει λεφτά σε φροντιστήρια καταλήγει να πληρώσει άλλα τόσα γιατί πέρασε στην επαρχία, αφού του ‘φαγε ο μάγκας με τη βερμούδα τη θέση στην Αθήνα. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην ιδιωτικότητα (οι τουαλέτες πρέπει να έχουν κλειστές πόρτες) ΚΑΙ στην πραγματική αξιοκρατία. Για αυτό πρέπει να εφαρμοστεί η μετάδοση θεμάτων σε σπαστές δόσεις της μιάς ή μιάμισης ώρας, με διαλείμματα ανάμεσα και χωρίς τουαλέτα στην κάθε δόση. Οτιδήποτε άλλο κάνει πολύ μεγάλη ζημιά, όχι μόνο στη αίσθηση δικαίου, αλλά πολύ περισσότερο στην ηθική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας μας,  γιατί διαιωνίζει την Ελλάδα της εξαπάτησης, του ‘παρτακισμού’ και της λαμογιάς.

Τέλος οφείλω να σχολιάσω κάποια σοβαρά ανακόλουθα στο πρόγραμμα σπουδών και τα διδακτικά βιβλία. Τα παιδιά πάσχουν από σοβαρή έλλειψη πατριδογνωσίας ( με την πραγματική έννοια αυτού του ωραίου όρου), η οποία όμως δεν είναι τυχαία. Κάποιες επιλογές του Υπουργείου Παιδείας είναι κατά τη γνώμη μου σκανδαλώδεις:

1)Η τελευταία φορά στην μαθητική τους ζωή που τα παιδιά διδάσκονται Γεωγραφία είναι στη Β Γυμνασίου. Όλα τα σχετικά με την Ελλάδα κεφάλαια (Γεωλογική ιστορία Ελλάδας,  Βουνά και πεδιάδες, κλίμα Ελλάδας, ποτάμια και λίμνες, διοικητική διαίρεση-πληθυσμός-μεγάλεις πόλεις της Ελλάδας, πρωτογενής-δευτερογενής-τριτογενής τομέας στην Ελλάδα) έχουν βγει ΕΚΤΟΣ ύλης, με τη δικαιολογία ότι τα είχαν διδάχθηκαν στην Ε Δημοτικού! (και φυσικά θα τα θυμούνται για πάντα…)

2)Παραθέτω χωρία από το Βιβλίο Γεωγραφίας της Β Γυμνασίου, αυτολεξεί,  σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση (η οποία είναι ΜΕΣΑ στη διδακτέα ύλη και για την οποία τα παιδιά διδάσκονται επανειλημμένα και σε άλλα μαθήματα). Η παρουσίαση της ΕΕ στο βιβλίο της Γεωγραφίας είναι απόλυτα μεροληπτική υπέρ της. Ομολογουμένως το βιβλίο έχει γραφεί αρκετά χρόνια πριν. Και πάλι όμως η επιλογή τέτοιας ύλης ως υποχρεωτική δεν δικαιολογείται.  Οι υπογραμμίσεις δικές μου και τα συμπεράσματα δικά σας…

Σελ.86 «Η κατάτμηση της Ευρώπης σε πολλά κράτη προκάλεσε προβλήματα επικοινωνίας, μετακινήσεων, κατασκευής μεγάλων έργων (οδικών, σιδηροδρομικών δικτύων), διαχείρισης πόρων (ποταμών, λιμνών, ορυκτού πλούτου)κλπ. Μέρος αυτών των προβλημάτων λύθηκαν με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Σελ. 92 «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μοναδική στον κόσμο. Οι χώρες που αποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα κράτη-μέλη της συνεχίζουν να είναι ανεξάρτητα, κυρίαρχα έθνη, αλλά συνενώνουν τις εθνικές κυριαρχίες τους, ούτως ώστε να έχουν παγκόσμια επιρροή…» (Συνένωση λοιπόν…)

Σελ. 95 «Τα σύνορα στην ενωμένη Ευρώπη έχουν καταργηθεί (!) και επομένως οι ευκαιρίες που παρέχονται στους πολίτες της …..είναι περισσότερες».

Σε μια λοιπόν Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς σύνορα, τα παιδιά δεν γνωρίζουν τι είναι π.χ. ακριτικός νομός, γιατί έχει βγει εκτός ύλης. Δεν γνωρίζουν τα βουνά και τις λίμνες της Ελλάδας, γιατί έχει βγει εκτός ύλης. Δεν γνωρίζουν για τη χλωρίδα και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας, γιατί έχει βγει εκτός ύλης.  Και πώς θα υπερασπιστούν αυτό που δεν γνωρίζουν; Δεν πειράζει γιατί γνωρίζουν ότι η ΕΕ είναι μοναδική στον κόσμο! Θεωρώ ότι αυτού του είδους η έλλειψη και διαστρέβλωση παιδείας είναι κατά κάποιο τρόπο πιο σοβαρή ακόμη και από τον απαράδεκτο «συνωστισμό» της κ. Ρεπούση. Μιλάμε για ολόκληρο τον ελληνικό μαθητικό πληθυσμό, που δεν γνωρίζει ποια είναι η χώρα του!

Επειδή μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, η ζωγραφιά αυτή είναι σοκαριστικά ενδεικτική: Πώς ένας 14χρονος μαθητής της Β Γυμνασίου ζωγράφισε την Ελλάδα. Ο μαθητής δεν έχει μαθησιακές ή άλλες δυσκολίες, αλλά όταν ΔΕΝ διδάσκονται ΚΑΘΟΛΟΥ Γεωγραφία της Ελλάδας ούτε στο Γυμνάσιο, ούτε στο Λύκειο, αυτό είναι το αποτέλεσμα.... Παρακαλώ προωθήστε σε όποιον ευαισθητοποιημένο εκπαιδευτικό ή γονέα, για να συνειδητοποιήσουν τη ζημιά που συμβαίνει σε μια ολόκληρη γενιά… 

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 12/6/2014

 

Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα αποκαλυπτικό βιβλίο και η συγκλονιστική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας


Πρόσφατα (ξανα)διάβασα ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ «Half the Sky: How to change the world” των N. Kristoff &S. Wudunn, που δίνει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο τον μισογυνισμό στην υφήλιο του 21ου αιώνα, ο οποίος φαίνεται ότι σήμερα είναι πιο έντονος από ποτέ. Μετά από αλλεπάλληλες ειδήσεις φρίκης για τους ομαδικούς βιασμούς και φόνους στην Ινδία, για λιθοβολισμούς σε θάνατο γυναικών για λόγους δήθεν «τιμής», για απαγωγές μαθητριών, διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, κατάλαβα ότι οι αυτές οι πρακτικές είναι καθημερινή πρακτική σε πολλές χώρες του τρίτου κόσμου, άλλο αν εμείς δεν ακούμε και δεν νοιαζόμαστε. Κι όμως πολλές από τις νοοτροπίες μίσους που καταλήγουν στα πιο φρικτά εγκλήματα, έχουν με τον τρόπο τους αφήσει το στίγμα τους κι εδώ. Μπορεί να μην γίνονται τέτοια εγκλήματα -τουλάχιστον όχι στη σημερινή ιστορική περίοδο- όμως ο μισογυνισμός δεν είναι ούτε ξένος, ούτε καινούριος. Κι ενώ τα ΜΜΕ αγωνιούν νυχθημερόν για τα δικαιώματα του τρίτου φύλου (ποιος νοιάζεται πια για το δεύτερο, αφού υπάρχει τώρα το τρίτο;…), οι αριθμοί δείχνουν ότι ένα σημαντικό ποσοστό από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες τρόμου και κακοποίησης (1/3 των γυναικών στην υφήλιο έχουν κακοποιηθεί από τον σύντροφό τους και ο φόνος από το σύζυγο είναι η πρώτη αιτία θανάτου των γυναικών παγκοσμίως).

Το βιβλίο είναι συγκλονιστικό γιατί περιγράφει απίστευτες αληθινές ιστορίες γυναικών, που επεβίωσαν μέσα από αδιανόητες επιθέσεις ανδρών (αλλά και γυναικών), που επέζησαν, αγωνίστηκαν με θάρρος κι αξιοπρέπεια. Ξεκινά με μια παρουσίαση της πορνείας στον 3ο κόσμο, όπου καταλήγει στο ίδιο περίπου συμπέρασμα με την Lydia Cacho, για την οποία έχω γράψει σε παλιότερο άρθρο: η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών που καταλήγουν στην πορνεία ΔΕΝ το επιλέγουν. Είτε απάγονται από διακινητές, είτε πωλούνται από τους γονείς τους σε ηλικία 12-13 (ή και μικρότερη). Οι αντιστάσεις των κοριτσιών κάμπτονται με το γνωστό τρόπο: ξύλο, ξύλο, ξύλο, τις σαπίζουν στο ξύλο και στα βασανιστήρια μέχρι να εξουθενωθούν και να μην αντιστέκονται πλέον. Πολλές φορές, τις ποτίζουν ναρκωτικά, ώστε λόγω της εξάρτησης να μη μπορούν να ξεφύγουν από την πορνεία. Ταυτόχρονα, οι διακινητές τις βιάζουν ομαδικά, ή το ξεπαρθένιασμα γίνεται έναντι αδράς αμοιβής από κάποιον ‘εκλεκτό’ πελάτη, ώστε να είναι ούτως ή άλλως ‘χαλασμένες’. Ως τέτοιες δεν έχουν καμία ελπίδα να παντρευτούν και ταυτόχρονα εξοστρακίζονται από την κοινότητά τους (ΚΑΙ τις άλλες γυναίκες) ως ‘βρώμικες’. Σε τέτοιες συνθήκες, δεν μπορούν να εργαστούν πουθενά αλλού και τελικά παραμένουν στην πορνεία, ως μόνη επιλογή για την επιβίωσή τους. Τέτοιες πρακτικές δεν είναι και ΤΟΣΟ ξένες στη χώρα μας, για θυμηθείτε πώς οι διακινητές εγκλώβιζαν κι ακινητοποιούσαν τις γυναίκες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, που έρχονταν στη χώρα μας να δουλέψουν ως σερβιτόρες ή μπέιμπι σίτερ; Ξύλο, ξύλο, ξύλο, ομαδικοί βιασμοί, ναρκωτικά για να μπορούν οι αξιοπρεπείς έλληνες οικογενειάρχες να ικανοποιούν την  ασωτία τους και οι ελληνίδες οικογενειάρχισσες να κατηγορούν τις αλλοδαπές ότι ξεμυαλίζουν τους άνδρες τους (αντί να παραδεχτούν την αλήθεια για το ποιόν του συζύγου τους, πράγμα που δεν τους συνέφερε γιατί τότε θα έπρεπε να κάνουν κάτι για αυτό, π.χ. να τους χωρίσουν!). Και πάλι τα θύματα του τράφικινγκ είναι που στοχοποιούνται και από άνδρες ΚΑΙ από γυναίκες, όταν μια κοινωνία τις τοποθετεί σε αυτή την θέση ‘τουαλέτας’ με τη βία, για να μπορέσει να κάνει τη βρώμικη δουλειά της και να μην αναλάβει καμία ευθύνη για αυτό.

Όσον αφορά το ‘χάλασμα’, δεν είναι και τόσο μακρινό. Είχα φρίξει πριν από κάποιο  διάστημα, όταν πρώην πρόεδρος δημοκρατίας παρακαλώ, είχε δημόσια πει σε κάποια παρουσίαση πώς όταν ήταν νεαρός πήγαινε με εκδιδόμενες για να μην στιγματίσει τις καλές κοπέλες της γειτονιάς. Έκανε κι αγαθοεργία από πάνω! Το έλεγε και με καμάρι και χαριτολογώντας κι οι γυναίκες από κάτω χαμογελούσαν! Το σενάριο οι εκδιδόμενες να ήταν θύματα μιας παλαιότερης διακίνησης κι εξοστρακισμού, το σενάριο να κάνει εγκράτεια, ή τέλος πάντων, το σενάριο να μην διαφημίζει τα άπλυτά του, γιατί με αυτόν τον τρόπο προβάλλει ως φυσιολογική μια κατάσταση κάτι που δεν είναι-όλα αυτά τα σενάρια δεν παίζουν, σωστά;

Οι συγγραφείς του βιβλίου μιλούν για σύγχρονη δουλεία του σεξ, ανάλογα με την Lydia Cacho που χρησιμοποιεί τον όρο sex slavery. Το ιατρικό περιοδικό Lancet αναφέρει ότι ο αριθμός των εκδιδόμενων παιδιών στον κόσμο σήμερα είναι 10 εκατομμύρια. Σε μια παγκόσμια κοινωνία, που αποκόβεται όλο και περισσότερο από την ανθρώπινη φύση της και στην οποία σκοτεινά πρότυπα και σκοτεινοί εθισμοί προβάλλονται μανιωδώς από τα ΜΜΕ, φαίνεται ότι αριθμός των παιδόφιλων αυξάνεται, κυρίως από τον ανεπτυγμένο και πολιτισμένο κόσμο. Τα κορίτσια που φαίνεται ότι διασκεδάζουν τραβώντας πελάτες από το μανίκι στους οίκους ανοχής, βρίσκονται εκεί ΠΑΡΑ τη θέλησή τους και παρά τα χαμόγελα, δεν διασκεδάζουν. (Θυμάται κανείς τις 14χρονες αφρικανές που είχαν κατακλύσει την Περικλέους και την Ασκληπιού πριν από 3-4 χρόνια; Τι έκανε αλήθεια η ελληνική αστυνομία τότε; Τι έκαναν οι έλληνες πελάτες;) Οι συγγραφείς υπολογίζουν ότι ο αριθμός των γυναικών και κοριτσιών που διακινείται  σήμερα στην υφήλιο είναι πολλά εκατομμύρια. Ο αριθμός των μαύρων σκλάβων που μετακινήθηκαν από Αφρική προς ΗΠΑ μεταξύ 1780 και1850 ήταν 120.000. Συνεπώς η δουλεία σήμερα είναι περισσότερο διαδεδομένη από τότε. Η οικονομική καταστροφή στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ άνοιξε νέες αγορές για τον παγκόσμιο καπιταλισμό, αγορές για ρύζι, πατάτες και λευκή σάρκα. Υπάρχουν χωριά στην Μολδαβία, που δεν μπορείς να βρεις ούτε μία γυναίκα ηλικίας 15 ως 30.  Η διαφορά όμως της παλαιάς δουλείας με τη σύγχρονη είναι ότι τα σημερινά θύματα συχνά πληρώνουν τη δουλεία με τη ζωή τους-λόγω του AIDS.

Το βιβλίο έχει τη μία ηρωική ιστορία μετά την άλλη και σε όλες σχεδόν πρωτοστατεί η υποκριτική, μισογυνιστική υπεροψία της τοπικής κοινωνίας: Ιερείς, αστυνομικοί, και η καλοβαλμένη μεσαία τάξη, όλοι γνωρίζουν για το σκλαβοπάζαρο παιδιών και κάνουν ότι δεν βλέπουν. Σε πολλές περιπτώσεις, η συμβουλή σε θύματα ομαδικού βιασμού ήταν «μην πας στην αστυνομία, γιατί θα σε βιάσουν κι εκείνοι ομαδικά». Η θέση των συγγραφέων είναι πως η νομιμοποίηση της πορνείας τελικά δεν αποδίδει. Η μόνη λύση στις χώρες που η εκμετάλλευση γίνεται με τη βία, είναι η δραστική λύση των αστυνομικών επιδρομών και κλεισίματος των οίκων ανοχής, των συλλήψεων των διακινητών και της αποκατάστασης των θυμάτων. Σε χώρες που η πορνεία είναι δήθεν κατ’ επιλογήν, με εργασιακά δικαιώματα κλπ, όπως Ολλανδία, βρήκαν ότι υπάρχει σημαντικός αριθμός γυναικών που βρίσκεται εκεί παρά τη θέλησή του. Οι ίδιες οι εκδιδόμενες λένε ‘κανείς δεν είναι εδώ επειδή το θέλει-η ανάγκη σε κάνει’. Βλέπεις, οι νεαρές ανατολικο-ευρωπαίες που εκδίδονται στους οίκους της Ολλανδίας είναι εκεί επειδή νοσταλγούσαν την Ολλανδέζικη απελευθέρωση, όχι το ψωμί που δεν είχαν να φάνε. Αν η πορνεία ήταν πραγματικά κατ’ επιλογήν, τα Ολλανδέζικα πορνεία θα ήταν γεμάτα Ολλανδέζες εκδιδόμενες, όχι πεινασμένες Ρωσίδες…Αυτό το παραμύθι της ελεύθερης επιλογής, επινοήθηκε για να κατευνάζονται οι συνειδήσεις πελατών, αστυνομικών και μιας ολόκληρης κοινωνίας σε σχέση με το μισογυνισμό της. Είναι ένα ψέμα που πρέπει να σταματήσει.

Σύμφωνα πάντα με τους συγγραφείς, το μοντέλο της Ολλανδίας έχει αποτύχει και η Ολλανδέζικη απελευθέρωση κατέληξε να κάνει το Άμστερνταμ παγκόσμιο κέντρο σεξουαλικού τουρισμού και (σεξ τράφικινγκ), με πολλά ανήλικα θύματα. Το μοντέλο της Σουηδίας, όπου το αδίκημα επιβαρύνει τον πελάτη, όχι το θύμα, δούλεψε πολύ καλύτερα για να μειωθεί η ζήτηση, που είναι και το ζητούμενο. Κάτι ανάλογο εφαρμόζεται στη Γαλλία ήδη και θα έπρεπε να εφαρμοστεί κι εδώ. Βέβαια, σε μια βαθιά συντηρητική και σεξιστική κοινωνία, όπως η ελληνική, θα ξυνίσουν πολλοί και πολλές όταν ακούσουν ότι η χρήση πορνείας είναι ποινικό αδίκημα (εδώ κοτζάμ πρώην πρόεδρος της δημοκρατίας καμάρωνε, ενώ άθλια λαϊκοτράγουδα ηρωποιούν την ‘παλλικαρίσια αναπνοή’ του άντρακλα πελάτη). Όμως κάποια στιγμή αυτή η κοινωνία θα πρέπει να σηκώσει το κέντρο βάρους της σκέψης της από τη γεννητική της περιοχή και να το μεταφέρει προς την περιοχή της καρδιάς και του νου-εκεί που πραγματικά οφείλει να είναι.  Οφείλει να σκεφτεί με όρους ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με όρους κοινού καλού, με όρους σεβασμού και αυτοσεβασμού.  Έχω ξαναγράψει-δεν είναι τυχαίο που το εκκρεμές γύρισε και βρισκόμαστε εμείς σήμερα στη θέση της Ρωσίας.

Μία από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες του βιβλίου είναι εκείνη της Usha Narayane από την Ινδία. Δείχνει πως η αποφασιστικότητα μίας και μόνο γυναίκας, έδωσε θάρρος σε μια κοινότητα ανέγγιχτων που λεηλατούνταν και βιάζονταν συστηματικά από  τοπικούς μαφιόζους με την απόλυτη κάλυψη της αστυνομίας. Δεν θα πω την ιστορία, το συμπέρασμα όμως είναι ότι όταν ένα άτομο έκανε το πρώτο βήμα να σπάσει το φόβο, όλη η κοινότητα ακολούθησε και ενωμένη, εξολόθρευσε την μαφιόζικη συμμορία .Ίσως η ιστορία αυτή έχει κάποια διδάγματα για την ηττοπάθεια που μας έχει κυριεύσει.

Τα παραδείγματα τραγικότητας και θάρρους στο βιβλίο αυτό είναι πάρα πολλά. Ο κοινός παρονομαστής τους είναι ο μισογυνισμός: εκείνος που οδηγεί την σκλαβιά και την εξαθλίωση των διακινούμενων ατόμων, εκείνος που οδηγεί οικογένειες να τρέφουν τα αγόρια και να λιμοκτονούν τα κορίτσια, εκείνος που οδηγεί κοινότητες να τιμωρούν θύματα ομαδικού βιασμού,  αποδεχόμενοι τους βιαστές, εκείνος που οδηγεί ολόκληρα χωριά να εγκαταλείπουν έφηβες που έπαθαν συρίγγιο κατά τη διάρκεια της γέννας να πεθάνουν στην άκρη του χωριού. Το βιβλίο δίνει όμως και πολλά παραδείγματα αλληλεγγύης, κυρίως από τις ανεπτυγμένες χώρες προς τις χώρες του τρίτου κόσμου. Η βοήθεια από τα άτομα που ταξίδεψαν, είδαν με τα μάτια τους και προσέφεραν ότι μπορούσαν, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τα καλά που οι ίδιοι έχουν, είναι πολύ σημαντικό μάθημα και η ουσία της πραγματικής αλλαγής. Χαμένοι στην εσωστρεφή μας αυτολύπηση (όχι τώρα-από πάντα), έχουμε πολλά να διδαχθούμε από τη δοτικότητα άλλων. Επίσης, πολύ σημαντική είναι η ανάλυση που κάνει το βιβλίο με πολλές μελέτες περιπτώσεων για την εκπαίδευση των κοριτσιών, που είναι πλέον το νούμερο 1 ζητούμενο στη, ανθρωπιστική βοήθεια και την ανάπτυξη των τρίτων χωρών. Μιλά επίσης για τις γυναίκες θύματα πολέμου, όπου ο βιασμός χρησιμοποιείται ως όπλο από αντίπαλες στρατιωτικές ομάδες. Υπάρχουν περιοχές εμφύλιων συρράξεων, π.χ. στην κεντρική Αφρική, όπου το να είσαι γυναίκα είναι πιο επικίνδυνο από το να είσαι στρατιώτης.

Η συγκλονιστική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας

Η ιστορία αυτή είναι διαφορετική από τις προηγούμενες ιστορίες των γυναικών, αλλά και κατά κάποιους τρόπους παρόμοια. Κάποιες φορές όταν διαβάζω μία είδηση, ή ακούω μια ιστορία, έχω πολύ έντονη διαίσθηση για το αν η ιστορία είναι αληθινή ή όχι. Έτσι λοιπόν, χωρίς να γνωρίζω τίποτα για τις πολιτικές καταβολές του συγγραφέα, ούτε κάτι για τον ίδιο, βρήκα αυτό το άρθρο στο διαδίκτυο από το Γιώργο Ανεστόπουλο, που μιλά για την αφανή ηρωίδα πίσω από το γνωστό κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από τους Γλέζο και Σάντα κατά τη διάρκεια της κατοχής. Παρότι θεωρώ ότι ο συγγραφέας ασκεί πολύ σκληρή και ίσως άδικη κριτική ενάντια στον γηραιό αγωνιστή της αριστεράς, η δική μου διαίσθηση και διόραση μου έδειξαν με επίμονο τρόπο ότι όσα λέει για την αφανή ηρωίδα είναι αληθή. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, θα ήμουν πολύ επιφυλακτική να αναφέρω οτιδήποτε σχετικό με διαισθητική επιβεβαίωση γεγονότων, όμως τώρα το επιβάλλει η συνείδησή μου, καθώς θεωρώ ότι είναι μεγάλη αδικία να αποσιωπάται η αυτοθυσία μιας ελληνίδας γυναίκας, για λόγους καθαρού μισογυνισμού. Εξάλλου, δεν είναι μόνο η δική μου διαίσθηση, αλλά  είναι και τα πρακτικά της Βουλής που αναφέρει ο συγγραφέας Γιώργος Ανεστόπουλος, αλλά και εύλογα ερωτήματα που προκύπτουν. Πιστεύω λοιπόν ακράδαντα ότι η κοπέλα αυτή πράγματι υπήρξε, ήταν νεαρή και χρησιμοποίησε πράγματι το φλερτ για να αποσπάσει την προσοχή των Γερμανών φυλάκων, ώστε να γίνει το ανέβασμα της ελληνικής σημαίας από τους γνωστούς έκτοτε αγωνιστές. Αυτό δεν μειώνει το ρίσκο που πήραν οι δύο αγωνιστές, καθώς το οτιδήποτε θα μπορούσε να είχε πάει στραβά, όμως κατά κάποιο τρόπο το ρίσκο που πήρε η κοπέλα ήταν πολύ μεγαλύτερο, καθώς πήγε στην κυριολεξία σαν το αρνί στην αγέλη των λύκων. Όπως ήταν αναμενόμενο, την βίασαν ομαδικά, σε σημείο που πράγματι έμεινε ημιθανής, με κατόπιν φυλάκισή της, βασανιστήρια για εκδίκηση και αποσιωπημένη εκτέλεσή της. Το μαρτύριο που πέρασε στη φυλακή είναι ανείπωτο, καθώς φυσικά οι Γερμανοί αμέσως κατάλαβαν το ρόλο που έπαιξε. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να κρατήσει τους φύλακες απασχολημένους παρά μόνο η ερωτική απασχόληση, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση σήμαινε φρικτό ομαδικό βιασμό, με κίνδυνο της ζωής της. Κι όμως. Το ανδροκρατούμενο κατεστημένο της εποχής (της τότε και δυστυχώς και της σημερινής) αποφάσισε να αποσιωπήσει το ρόλο της, καθαρά και μόνο γιατί «Πώς μπορούμε να βγάλουμε ηρωίδα μια γυναίκα που φλέρταρε ομαδικά; Αυτά τα κάνουν μόνο τα κακά κορίτσια. Τι παράδειγμα θα δώσουμε εμείς στις κόρες μας;» Χαρακτηρίστηκε λοιπόν ως ‘κακό κορίτσι’, ίσως ακόμη και ‘πόρνη’, παρά το γεγονός ότι αυτό δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά η γυναίκα αυτοθυσιάστηκε. Κι όμως ο τρόπος του φλέρτ (που παρεπιπτόντως έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές από γυναίκες κατασκόπους για πατριωτικούς καθαρά σκοπούς) είχε πιο βαρύνουσα σημασία για το ανδρικό κατεστημένο (ακόμη και αν εντέλει επωφελήθηκε) από την απόλυτα ηρωική αυτοθυσία της. Και δυστυχώς –δυστυχώς- μπροστά στο μισογυνισμό, δεξιοί κι αριστεροί άνδρες φαίνεται ότι συμφωνούν…. Κάποια ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν. Είμαι σίγουρη ότι χειρότερο μαρτύριο, ακόμη και από αυτά των Γερμανών, ήταν για την κοπέλα το ότι ο ελληνικός λαός όχι μόνο αγνόησε παντελώς την θυσία της, αλλά όπου αναφέρθηκε, αναφέρθηκε ως μια τυχαία ‘πόρνη’, που έτυχε να γνωρίζουν οι αγωνιστές ότι απασχολούσε τους Γερμανούς τυχαία εκείνη την ώρα. Η ηρωική αυτοθυσία της είναι κληρονομιά της ελληνικής ιστορίας, του έθνους, της πατρίδας και του λαού, τόσο όσο είναι η αυτοθυσία των Γλέζου και Σάντα. Είναι ντροπή να αποκρύπτεται μόνο και μόνο επειδή ήταν γυναίκα. Οφείλει αυτή η ηρωική συμπατριώτισσά μας να αποκατασταθεί στις μνήμες και στις καρδιές όλων των Ελλήνων κι Ελληνίδων. Στον τόπο, όπου για χιλιετίες, η θεότητα της σοφίας, της άμυνας και της δράσης ήταν γυναικεία, στον τόπο που απελευθέρωσε η Παναγία από τους Τούρκους (θυμηθείτε τα λόγια του Αθανασίου Διάκου « Η Παναγιά μου το ‘πε, θα ελευθερωθεί η Ελλάδα»), είναι ντροπή να ατιμάζουμε έτσι τη μνήμη μιας ηρωίδας.

Πρεκατέ Βικτωρία, www.brightplanet.blogspot.gr, 11/6/2014

make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία


Έχω μιλήσει αρκετές φορές για τη δύναμη της θετικής (ή αρνητικής σκέψης) και για την αυτό-εκπληρούμενη προφητεία. Ας μιλήσουμε λίγο και για την ετερο-εκπληρούμενη προφητεία. Πώς δηλαδή οι σκέψεις και πεποιθήσεις των άλλων γίνονται η δική μας πραγματικότητα,  όταν δεν είμαστε εμβολιασμένοι με προσωπική κρίση κι επίγνωση, όταν δεν γνωρίζουμε τι πιστεύουμε και γιατί το πιστεύουμε, όταν καταπίνουμε αμάσητα τα πιστεύω των άλλων. Τότε, κάποιοι άλλοι  μεθοδικά θα φροντίσουν να γίνει αυτή η κατάποση όσο πιο αναπαίσθητα γίνεται και να είμαστε τόσο αποχαυνωμένοι ώστε να μην μπορούμε όχι μόνο να μασήσουμε, αλλά να γευτούμε καν. Δεν είναι τυχαία τα  αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας από το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ που βρήκε ότι άντρες εθισμένοι στην πορνογραφία έχουν λιγότερη φαιά ουσία στο ραβδωτό του εγκεφάλου από την ομάδα ελέγχου… Παίζει και η πορνογραφία το ρόλο της…

Η δύναμη της ετερο-εκπληρούμενης προφητείας βασίζεται: α) Στον αριθμό των άλλων ατόμων που εκφράζουν ένα συγκεκριμένο πιστεύω, β) στην συναισθηματική εγγύτητα με τα άτομα αυτά, γ)στο χρονικό διάστημα που ένα πιστεύω διατηρείται, δ)στον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται και ε)σημαντικότερο- στις νοητικές άμυνες του ατόμου απέναντι στην πίεση των πιστεύω των άλλων. Το σοκαριστικό είναι ότι το περιεχόμενο των πεποιθήσεων δεν φαίνεται να παίζει ρόλο! Μπορεί δηλαδή να είναι το πιο παράλογο, το πιο οξύμωρο, το πιο εξωφρενικό. πιστεύω Αν ισχύουν όμως τα παραπάνω ΚΑΙ αν το άτομο δεν έχει αναπτύξει συνειδητά τη δική του νοητική άμυνα, κρίση και διάκριση, θα το καταπιεί και θα υιοθετήσει- όσο παράλογο κι αν είναι. Ούτε σημαίνει ότι αν πολλά άτομα, ακόμη και η πλειοψηφία, έχουν ένα παράλογο πιστεύω, αυτό είναι και το σωστό. Απίστευτες παρανοϊκές πεποιθήσεις έχουν διατηρηθεί πεισματικά στο πέρασμα των αιώνων από μεγάλα τμήματα του ανθρώπινου πληθυσμού –αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν σωστές. Τραγικό παράδειγμα τα εγκλήματα εναντίον των γυναικών σε μουσουλμανικές χώρες που βλέπουν αυτή τη στιγμή το φως της δημοσιότητας. Δεν έχουν καμία λογική κι όμως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού τις υποστηρίζει (όπως π.χ. να παντρεύονται τα κορίτσια από 9 ετών!). Η Δύση έχει κι αυτή τη δική της ιστορία μαζικών παρανοιών. Δυστυχώς πολλές φορές τα πιστεύω αυτά μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, καθώς η συναισθηματική εγγύτητα μεταξύ μελών της οικογενείας καθιστά τις διανοήσεις των ανθρώπων πιο διάτρητες.  Ο κάθε πρώην επαναστατημένος έφηβος γνωρίζει πώς είναι πολύ πιο δύσκολο να ελευθερωθείς πραγματικά από τις περιοριστικές αντιλήψεις των γονιών σου, από ότι απλώς να το διαλαλείς. Επίσης, το χρονικό διάστημα μιας πεποίθησης συσσωρεύει αδράνεια και την κάνει ακόμη πιο δυσκίνητη. Πώς αλλιώς, εκτός από φόβο κι αδράνεια, μπορεί να εξηγηθεί ότι το μεγαλύτερο ποσοστό στα κυβερνώντα κόμματα δόθηκε από συνταξιούχους, ακόμη κι να δεν έχουν να αγοράσουν φάρμακα;

Ποιες είναι λοιπόν οι κυρίαρχες ετερο-εκπληρούμενες προφητείες, τα make-believe, που πρωτοστατούν, ακόμη κι αν δεν έχουν καμία λογική υπόσταση;

-«Έλλειψη, υπάρχει παντού έλλειψη εργασίας, δεν θα βρω με τίποτα δουλειά». Ο φόβος της ανεργίας δεν είναι προϊόν της κρίσης! Υπήρχε και από πριν, ακόμη και σε περιόδους που η ανεργία ήταν χαμηλή. Ο καλά συντηρημένος αυτός φόβος, έχει ριζώσει σε βάθος χρόνου και σε πλήθος ατόμων. Είναι νομίζω από τους βασικούς λόγους, που ανεχόμαστε ή/και ξαναψηφίζουμε κόμματα που τον μεταμορφώνουν σε πραγματικότητα. Κατά κάποιο τρόπο, θεωρούμε την έλλειψη εργασίας  -ανεπιθύμητη μεν- αλλά δεδομένη. Έτσι δεν μας κάνει εντύπωση όταν τη βλέπουμε με σάρκα και οστά. Με κάποιο τρόπο άθελά μας βοηθούμε τις κυβερνήσεις να την μεγαλώσουν. Σε πρόσφατη έρευνα, η πλειοψηφία των νέων απαντούσε ότι  δεν την ενδιαφέρει ποια δουλειά θα κάνει, αρκεί να έχει σταθερό μισθό. Αυτή η νοοτροπία είναι ύπουλα επικίνδυνη, ιδιαίτερα όταν υιοθετείται από νέους ανθρώπους. Σημαίνει ότι δεν έχουν πια όνειρα… Έχουν εγκαταλείψει ακόμη και την ιδέα ότι θα μπορούσαν να έχουν όνειρα. Δεν βλέπουν πια τη ζωή από την άποψη της δικής τους αφθονίας «έχω τόσα να προσφέρω», «θέλω τόσα πολλά να κάνω», αλλά από την άποψη του ζητιάνου «δώστε μου μια δουλίτσα, ότι να ‘ναι, κάνω τα πάντα». Με τέτοια νοοτροπία, η γενιά αυτή γαλουχείται να αποδεχτεί κυβερνήσεις που θα δημιουργήσουν 70% ανεργία. Όμως ακόμη και αυτή η πεποίθηση είναι παντελώς διαστρεβλωμένη: δεν είναι η ανεργία η φυσική εξέλιξη μιας ανθρώπινης κοινωνίας. Σε όλες τις πρωτόγονες κοινωνίες για χιλιετίες όλοι εργάζονταν στη γη, στο κυνήγι, στις τέχνες και όλοι είχαν να προσφέρουν σε πολλούς χώρους. Η ανεργία είναι μια αφύσικη συνέπεια μιας αφύσικης εξέλιξης στην ανθρώπινη κοινωνία που δυστυχώς έχουμε μάθει να την αποδεχόμαστε ως φυσιολογική και δεδομένη.

Άλλες ψευδαισθήσεις, που σχετίζονται με την ψυχολογική κατάσταση του λαού μας σήμερα, αλλά και με την ψήφο του!:

-‘Αν δεν υπακούσω, θα χάσω τα πάντα’. Στην πραγματικότητα, όταν υπακούς χάνεις τα πάντα, αργά και βασανιστικά, ενώ η άρνηση, όταν αυτή είναι εναρμονισμένη με την αλήθεια της καρδιάς σου, οδηγεί, έστω και μέσα από δυσκολίες στην απελευθέρωση.

-‘Κερδίζω όταν χάνει ο άλλος’ -‘Ο θάνατός σου, η ζωή μου’-‘Είμαι μόνος σε ένα εχθρικό κόσμο’. Αυτές οι παράλογες πεποιθήσεις είναι αποτελέσματα καθαρά της πνευματικής αποκοπής. Είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες με την πίστη και τη σύνδεση με την πνευματική μας πηγή. Είναι ο ορισμός του διαχωρισμού ανάμεσά μας και του διαχωρισμού από τον Δημιουργό. Ακόμη κι αν ο Θεός, μας έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι δεν μας αφήνει, πολύ εύκολα επαναφέρουμε το τόσο διαδεδομένο αρχέτυπο ‘είμαι μόνος σε ένα εχθρικό κόσμο’ και συμπεριφερόμαστε αντίστοιχα, αποξενώνοντας άλλους. Μόνο η συστηματική πνευματική σύνδεση, η προσευχή και η πνευματική επίγνωση μπορούν να μειώσουν αυτές τις διαστρεβλώσεις που είναι τόσο κοινές, όσο η ανθρώπινη φύση.

-‘Η Ελλάδα είναι χαμένη, οι Έλληνες δεν αλλάζουν με τίποτα’. Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει… Ίσως από εκείνους που βολεύονται σε αυτήν την πεποίθηση ώστε να μην αναλάβουν καμία ευθύνη για αλλαγή. Ίσως από εκείνους που ελπίζουν έτσι να κατευνάσουν τις τύψεις τους για το ότι οι ίδιοι κρατούν τα παλαιά κόμματα στην εξουσία, για προσωπικό όφελος. Έχω τις αμφιβολίες μου σχετικά με την ακρίβεια του εκλογικού αποτελέσματος (π.χ. γιατί η μη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων του κάθε εκλογικού κέντρου στο διαδίκτυο; γιατί, τυφλή τη πίστη, ανάθεση σε μία και μόνη ιδιωτική εταιρία διαχείρισης των αποτελεσμάτων, η οποία μάλιστα ανήκει σε τραπεζίτη!...).Ακόμη κι έτσι όμως, είμαι περήφανη που σε μια χώρα με τόση ανεργία, τόση ανέχεια, τόσα δεινά, η πλειοψηφία του κόσμου δεν στράφηκε σε κόμματα μίσους, ρατσισμού και διχόνοιας, όπως στη Β. Ευρώπη,  αλλά στην αριστερά που πρεσβεύει ανθρωπιστικά ιδεώδη. Διαφωνώ σε πολλά με τον Σύριζα, όμως αυτή η επιλογή δείχνει ότι ούτε η Ελλάδα, ούτε οι Έλληνες είναι χαμένοι. Τι θα ψήφιζαν αλήθεια στην πολιτισμένη Β. Ευρώπη, αν είχαν τα προβλήματα που έχουμε εμείς;…

-‘Η αλλαγή με φοβίζει, δεν μπορώ να την αντιμετωπίσω’. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η αλλαγή θα έρθει. Αν τη βοηθήσουμε, αν την ενθαρρύνουμε, μπορούμε τουλάχιστον να την διοχετεύσουμε σε μια πιο θετική κατεύθυνση για εμάς. Αν την αρνηθούμε, απλά θα έρθει όπως εκείνη νομίζει, κατραπακιά,απροσδόκητα κι επώδυνα.

-‘Ας το αφήσω στους ηγέτες. Εκείνοι ξέρουν και θα τα τακτοποιήσουν όλα’. Είδαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και είπαν ‘πήραμε το μήνυμα, θα δούμε τι θα κάνουμε’. Πόσο ταπεινωτικό για τους λαούς! Ποία αποδυνάμωσις! Σαν να είναι τα 500 εκατομμύρια των Ευρωπαίων ένα μωρό παιδί, που κλαίει  και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να περιμένει από το μπαμπά-ηγέτη αν θα ακούσει, πώς θα το ακούσει και αν θα κάνει κάτι. Οι πολίτες θα έπρεπε να έχουν τη δύναμη να αποφασίσουν οι ίδιοι άμεσα τι θα γίνει στον τόπο τους, ακόμη και με εβδομαδιαία δημοψηφίσματα αν χρειαστεί. Όχι να εκλιπαρούν κάποιους αντιπροσώπους να τους ακούσουν, αν τους ακούσουν, όποτε και όπως τους ακούσουν.  Ντροπή μετά από τόσους αιώνες που έχει ανακαλυφθεί η δημοκρατία, ντροπή να κρατούνται οι λαοί ακόμη σε τέτοια βρεφική αδυναμία κι εξάρτηση…

-‘Κάποιος ηγέτης θα με σώσει-θα μου δώσει ελπίδα’ .Αυτή είναι η ψευδαίσθηση της ανάθεσης, για την οποία μιλά συχνά το ΕΠΑΜ. Στόχος του ΕΠΑΜ είναι να κινητοποιηθεί ο ίδιος ο κόσμος κι όχι να περιμένει έναν ηγέτη-σωτήρα-μπαμπά να κάνει τη δουλειά (–και να τακτοποιήσει το δικό του παιδί του στο δημόσιο). Δυστυχώς το ΕΠΑΜ –αν πιστέψουμε την αλήθεια των εκλογικών αποτελεσμάτων, δεδομένου ότι το ΕΠΑΜ δεν είχε εκλογικούς αντιπροσώπους σε πολλά κέντρα- δεν κατάφερε να πάει τόσο καλά στις εκλογές. Ίσως επειδή ακριβώς αυτά που αντιπροσωπεύει φοβίζουν τον κόσμο, που ψάχνει ακόμη για ηγέτη-μπαμπά. Η δουλειά όμως αφύπνισης που κάνει το ΕΠΑΜ είναι πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας από τις ψήφους και θα συνεχίσει, προετοιμάζοντας τον ελληνικό λαό, για το επόμενο βήμα.

-‘Από την τηλεόραση θα μάθω τι γίνεται στον κόσμο (έστω κι αν δεν την πιστεύω)’. Την τηλεόραση δεν την ενδιαφέρει κατά πόσον πιστεύουμε αυτά που λέει ή κατά πόσον εκτιμούμε τους τηλεπαρουσιαστές της. Την τηλεόραση το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να την ανοίγουμε. Άπαξ και την ανοίξουμε ξέρει ότι θα πετύχει το στόχο της. Έχει την επιστημονική μέθοδο να μετατρέψει τα δικά της πιστεύω της σε σκάγια που θα αφήσουν τα δικά μας διάτρητα. Ο μόνος τρόπος για να μην πιστέψεις την τηλεόραση, είναι να την έχεις κλειστή!

-‘Αυτό που με περιμένει εκεί έξω είναι πιο τρομακτικό από αυτό που ζω σήμερα’. Όπως το ινδικό χοιρίδιο του πειράματος της μαθημένης αβοηθησίας: του έκαναν ηλεκτροσόκ κάθε φορά που προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα και να βγει από το κελί του. Όταν τέλος του άνοιξαν την πόρτα, το ινδικό χοιρίδιο, δεν δοκίμαζε καν. Έμενε μέσα στο κλουβί. Έτσι εξηγείται πώς είχαν το θράσος κάποιοι δημοσιογράφοι, μετά από όσα δεινά έχει περάσει αυτός ο τόπος, να μιλούν περί ατυχήματος, ή ότι θα χύσουμε την καρδάρα με το γάλα, αν αλλάξει ο πολιτικός συσχετισμός. Μόνο σε ινδικά χοιρίδια μπορεί να απευθύνεται τέτοιος παραλογισμός.

-‘Δεν έχω άλλη επιλογή. Μόνο απαξίωση μπορώ να περιμένω’. Είναι βέβαια πεποίθηση πολλών και για αυτό έλκονται ακόμη μια φορά σε εκείνους που θα τους απαξιώσουν. Για αυτό αδυνατούν να διακρίνουν τον ειλικρινή από εκείνον που θα τους προδώσει –ξανά. Από τις πολλές προδοσίες, η κρίση έχει θολώσει. Ένα παραπλήσιο παράδειγμα είναι η δύστυχη εκείνη γυναίκα στο Πακιστάν που λιθοβολήθηκε από τους γονείς της, επειδή παντρεύτηκε έναν άνδρα που δεν ενέκριναν. Ένα τραγικό ακόμη παράδειγμα της εκτεταμένης βίας εναντίον των γυναικών για την οποία σπάνια ασχολούνται τα ΜΜΕ (τα οποία είναι πολύ απασχολημένα τελευταία με το τρίτο φύλο και πώς τέλος πάντων θα κάνουμε make believe στον κόσμο ότι υπάρχει και τρίτο φύλο). Το αξιοσημείωτο στην περίπτωση αυτής της γυναίκας ήταν ότι οι γονείς της είχαν ήδη σκοτώσει την αδερφή της (για αντίστοιχους λόγους … «τιμής») κι ότι ο άνδρας που επέλεξε (;) να παντρευτεί –ίσως για να γλυτώσει από την κακοποίηση των γονιών- είχε επίσης σκοτώσει την προηγούμενη γυναίκα του. Περιβεβλημένη από φονιάδες, η διάκρισή της είχε τόσο διαστρεβλωθεί που αναζήτησε σωτηρία σε έναν ακόμη φονιά. Αναρωτιέμαι κατά πόσον η κρίση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού έχει επίσης διαστρεβλωθεί με αντίστοιχο τρόπο.

-‘Υπάρχει και τρίτο φύλο’. Δεν είναι βέβαια τυχαία η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα σε παγκόσμιο επίπεδο τους τελευταίους μήνες σχετικά με την αλλοίωση της ανθρώπινης φύσης και την εισαγωγή-διαφήμιση νέων ‘φύλων’, ειδικά στη νεολαία. Αυτό που συμβαίνει, δεν έχει καμία σχέση με την αποδοχή της διαφορετικότητας των ομοφυλοφίλων. Ο ομοφυλόφιλος μπορεί να έχει διαφορετικό προσανατολισμό, αλλά είναι ξεκάθαρος ως προς το φύλο του και το σώμα που έχει. Ομοφυλόφιλοι υπήρχαν ανέκαθεν σε κάποιο ποσοστό και η αποδοχή της διαφορετικότητάς τους αποτελεί σίγουρα ανθρώπινο δικαίωμα. Η αλλαγή φύλου όμως, οι παρά φύση και ψευδείς εμφανίσεις τύπου Κονσίτα, η πλύση εγκεφάλου σχετικά με το τρίτο, τέταρτο ή πέμπτο φύλο είναι δημιουργήματα των ΜΜΕ των τελευταίων δεκαετιών, έχουν συγκεκριμένη ατζέντα δημιουργίας σύγχυσης ειδικά στην νεολαία, και κατά τη γνώμη μου δεν έχουν καμία πνευματική ή φυσική αλήθεια. Υπάρχει ένα όριο στο οποίο μπορούμε να πειραματιζόμαστε με την ανθρώπινη φύση. Εμφανίσεις τύπου Κονσίτα θεωρώ ότι είναι το ίδιο αντιδεοντολογικές, όπως πειράματα στο DNA ζώων, όπου φτιάχνουν αρουραίους με αυτιά λαγού. Δεν υπάρχει περίπτωση ο συγκεκριμένος τραγουδιστής, ακόμη και με ορμονοθεραπεία, να έχει και τόσο θηλυκά χαρακτηριστικά και πλήρες μούσι. Κάτι από τα δύο ήταν ψεύτικο, εξαπατώντας το κοινό με μια ψεύτικη εικόνα, για να εξοικειώσει την νεολαία με παρά φύση χαρακτηριστικά (δεν πειράζει, δεν χρειάζεται να είμαστε πολιτικά ορθοί σε όλα!). Και μόνο το γεγονός ότι παρουσιάστηκε στην Γιουροβίζιον, μια ξεπεσμένη επιχείρηση φθηνού θεάματος και ψευτογκλαμουριάς, θα πρέπει να μας υποψιάζει. Δεν είναι τυχαία συγκυρία η πρόσφατη αναγνώριση 3ου φύλου από διάφορες χώρες ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ενορχηστρωμένη προσπάθεια διαστρέβλωσης, όπου το παρά φύση διαφημίζεται ως φυσιολογικό, όπως υπήρξε στο παρελθόν παγκόσμια ενορχηστρωμένη προσπάθεια  προώθησης παιδοφιλικών τάσεων μέσα από μουσική, τραγούδια, σταρ κλπ.
Το σώμα μας έχει δοθεί έτσι όπως είναι, για κάποιο λόγο. Με αυτό το σώμα, βολικό ή άβολο, οφείλουμε να συμφιλιωθούμε και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να δουλέψουμε στη Γη. Βέβαια, ενώ για τους περισσότερους το σώμα αυτό είναι απόλυτα βολικό, για κάποιους άλλους πολύ δύσκολο. Δεν μπορώ να κατακρίνω τα άτομα που έκαναν την επιλογή αλλαγής φύλου, εφόσον δεν γνωρίζω, ούτε κατανοώ το βίωμά τους,  όμως δεν νομίζω ότι η χρήση της ιατρικής τεχνικής αλλαγής φύλου  μπορεί να αλλάξει αποτελεσματικά και τα κοινωνικο-ψυχολογικά αίτια για τα οποία το άτομο ενδεχομένως νιώθει άβολα με το σώμα του. Ίσως υπάρχει άλλος τρόπος, μέσω ψυχολογικής υποστήριξης, για να νιώσει το άτομο άνετα με το φύλο του, ίσως πρόκειται για τραύματα παιδικής ηλικίας, ίσως ακόμη και τραύματα από προηγούμενες ζωές- δεν μπορώ να γνωρίζω, μόνο εκείνοι φυσικά το γνωρίζουν. Όμως σε κάθε περίπτωση, άλλο πράγμα είναι η μεμονωμένη προσωπική επιλογή, κι άλλο η διαφήμιση και η προπαγάνδα, ώστε να γίνει το φαινόμενο μαζικό, αν όχι μόδα... Ίσως ο στόχος των μίντια να είναι να πείσουν την νεολαία να αλλάζει φύλο, όπως αλλάζει πουκάμισα. Να παίζει το ρόλο του Θεού, ξεχνώντας πώς είναι να είσαι απλά άνθρωπος.
Βικτωρία Πρεκατέ, www.brightplanet.blogspot.gr, 1/6/2014

"Άνευ όρων και αμετάκλητα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία"
Αξιολόγηση μαθητών, αξιολόγηση σχολείων, δήθεν αξιοκρατία και πώς ένας 14χρονος μαθητής ζωγράφισε την Ελλάδα!
Μισογυνισμός τον 21ο αιώνα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο και η τραγική ιστορία μιας αφανούς ηρωίδας
Make believe:Η ετερο-εκπληρούμενη προφητεία
Grooming εφήβων: όταν ο 'έρωτας' ενηλίκου-έφηβης αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο
Το λάθος της αποχής
Γυναίκες μόνες στο δυτικό κόσμο: σχολιασμοί σε ένα βιβλίο
Πάσχα 2014

Οι χαμαιλέοντες (και η λαμπρή εξαίρεση του ΕΠΑΜ)
Σκέψεις σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας
Ακραία βία στα παιδιά
Αυτοτραυματισμός στους εφήβους
"Επανακαλωδίωση" και εργασία
Αφθονία, ευλογία, ασφάλεια
Ψυχολογικό αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά (2)
The way out is the way up
Σχόλια και προτάσεις για την παιδεία
Πώς να περάσουμε σε εθνικό κρατικό νόμισμα-οι 100 πρώτες μέρες-πρόταση ΕΠΑΜ
Αρπαγή γης, το νέο κυνήγι θησαυρού των επενδυτών
Καλή χρονιά (ή πώς να την κάνουμε...)

2013
Κλείνοντας το 2013
Έφηβοι και κίνδυνοι στο Διαδίκτυο
Διεθνής Συνάντηση ΕΠΑΜ
Αυτοπροστασία των παιδιών από τη λεκτική βία
Μιλάμε στα παιδιά για την κρίση στις σχολικές εορτές;
Πώς να βοηθήσουμε τα απομονωμένα παιδιά
Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας στους νέους
Αναρτήσεις 2013
Η μιντιακή επίθεση στην αθωότητα
Η δύναμη της θετικής σκέψης και η δύναμη του θετικού λόγου
Σκέψεις σχετικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό
Κίνητρα μαθητών για μάθηση και δημιουργικότητα(2)
Κακοποίηση ζώων από παιδιά: αγνωστη,διαδεδομένη συνήθεια
Διαθεματικό μάθημα στην πολική αρκούδα
Bullying κράτους ενταντίον πολιτών
Σιωπηρή εκπαίδευση των παιδιών στη βία: μια βραδυφλεγής βόμβα;
Η επιλογή της ομορφιάς ή της ασχήμιας στην καθημερινή ζωή
Το σχολείο ως καταφύγιο: Ο ρόλος του σχολείου στην προάσπιση της ψυχικής υγείας των παιδιών
Παρεξηγημένη (κι επικίνδυνη) μεταφυσική

Κακοποίηση μαθητών από εκπαιδευτικούς
Συναισθηματική
υπερφαγία: Όταν το ψυγείο από ‘φίλος’, γίνεται ‘εχθρός’

Αγωγή διαφυλικών σχέσεων στους εφήβους
Παρεξηγημένη υπερηφάνεια και υπεροψία
Οι τρεις μηχανισμοί επιβίωσης και το διαλυτικό του φόβου
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Β'
Αξίες (των εφήβων;) την εποχή της κρίσης, Α'
Συνεξάρτηση
Η Οιδιπόδεια πληγή
Το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει χωρίς να μισεί
Το δίλημμα της μετανάστευσης
Καλή χρονιά με χαρά, ζωή και επίγνωση

Οκτώβρης 2012,Εκπαίδευση Ειρήνης-Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα,Απελυθέρωση από το καλούπι, Σεπτέμβριος 2012,Γαύδος, αρκούδες και Σομαλία, Αγχώδης διαταραχή και κρίσεις πανικού,Μιντιακή αισθητική και απλότητα, Αύγουστος 2012,Ζηλοφθονία:Εθνικό πάθος;,Ελευθερία επιλογής,Προβολή κι ενοχή(Η βροχή της λύπης),Ψυχολογική στάση απέναντι στην ηγεσία,Κυβισθήσεις στις λέξεις και το θέμα με τα στρατόπεδα (ξανά),Τα 'παιδιά της δραχμής' και οι 'μάγκες του ευρώ', Ιούλιος 2012Αναμνήσεις από εθελοντική εργασία σε μοναστήρι,Η μιντιακή τρομολαγνεία και πώς να προστατευτούμε , Ιούνιος 2012,Η αποξένωση στην ελληνική οικογένεια εν μέσω κρίσης, Μάιος 2012,Εθισμός στο χρήμα,Πώς να βοηθήσουμε τους άστεγους,Η βροχή του φόβου,Υστερόγραφο στην αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εθνική εξάρτηση και η αναλογία της κακοποιημένης γυναίκας,Εκλογές 6ης Μαϊου:Η αρχή ενός επώδυνου τοκετού,
Ποινικοποίηση της φτώχειας, ποινικοποίηση της ασθένειας Απρίλιος 2012,Η μικροβιοφοβία ως παράγοντας διακρίσεων, Ένα συγκινητικό συμβάν και ο ρατσισμός, Ο πολύ ύπουλος ρατσισμός Νο 2, Λαθρομετανάστες και ο πολύ ύπουλος ρατσισμός, Αναβλητικότητα:Τι είναι;Πώς αντιμετωπίζεται;, Μάρτιος 2012
Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου 2012, Χρήση των λέξεων σε δύσκολους καιρούς,,Φεβρουάριος 2012,Να θυμηθούμε..., Απεξάρτηση από τον υλισμό, Δουλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, Η αυτοεκτίμηση σε σχέσεις που πληγώνουν, Ιανουάριος 2012
Ζητιανιά, ελεημοσύνη κι υπευθυνότητα στο Σύνταγμα..., Η παραμέληση του εαυτού στους ενήλικες: Αίτια, μορ..., Αλήθεια νοσταλγούμε το παρελθόν; , 2012: Ελπίδα,αντί για παραίτηση

2011
(Δεκέμβριος 2011): Χριστούγεννα και αντίσταση στην αλλαγή, Κρίση (Μέρος 13ο):Πίστη (και αφθονία) ή τσιγκουνιά (και φτώχεια);, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 12ο): Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα παιδιά Ψυχολογικό αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στα πα..., ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ:H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΩΖΕΙ!!, Πίστη, φόβος και δοτικότητα, Η ορειβασία και οι άστεγοι (Νοέμβριος 2011): Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, Διαμαρτυρία για τα άθλια θεάματα της τηλεόρασης, Ασκήσεις ενίσχυσης αυτο-εκτίμησης, Κρίση (Mέρος 11ο):Αυτο-εκτίμηση ως έθνος (B'), Φυλλάδιο: Ψυχολογική αντιμεπτώπιση της ανεργίας, Κρίση (Μέρος 10ο): Συμμετοχική δημοκρατία, αυτοεκτ... (Οκτώβριος 2011): Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας Μέρος 2ο, Κρίση (Μέρος 9ο): ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΩΣ ΕΘΝΟΣ Α , Τι έχουμε κάνει στη γη;, Κρίση (μέρος 8ο): ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Προετοιμασία του παιδιού για την επαγγελματική ζωή...(Σεπτέμβριος 2011): Κρίση (Μέρος 7ο): Δεν μας αξίζει αυτό, ΚΡΙΣΗ (Μέρος 6ο): Γαλήνη ή πανικός, Τι μας ενώνει (Αύγουστος 2011): Κρίση (Μέρος 5ο): Αφθονία ή φόβος της έλλειψης, Ταραχές νέων και παραμέληση (Ιούλιος 2011): Κρίση (Μέρος 4ο):Κοινωνική συνείδηση ή Διαφθορά , Κρίση (Μέρος 3ο) Ηγεσία: Λειτούργημα ή Εξουσία , Κρίση (Μέρος 2ο): Ψυχραιμία ή μίσος (Ιούνιος 2011): Κρίση (Μέρος 1ο): ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ή ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, Διάκριση στην επιλογή θεραπευτή (Απρίλιος 2011): ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΩΝ, Τα διδάγματα της Φουκουσίμα (Μάρτιος 2011): Προσκόληση στα βρέφη κι αίσθηση του εαυτού, Παιδόφιλοι και θεραπεία

(Φεβρουάριος 2011): Η έξοδος από την κακοποιητική συντροφική σχέση, (Ιανουάριος 2011): Σεβασμός στα ζώα

2010 (16)

(Νοέμβριος 2010) Αυτοδιαχείριση και κρίση: πόσο προετοιμασμένοι είμ..., Πνευματική διάσταση της μετανάστευσης, The Earth is our home, Η Γη είναι το σπίτι μας (Αύγουστος 2010) Ανθρώπινες σχέσεις ή δημόσιες σχέσεις?, Το απαράδεκτο "τραγούδι" της "μπεμπε-λιλή" Ιούλιος, Διακοπές κι αποστεωμένα ζώα, Κοινωνικός ρόλος των σούπερ-μάρκετ; (Ιούνιος 2010) Ψυχολογική αντιμετώπιση της ανεργίας, Όταν κατακρίνουμε και δαχτυλοδείχνουμε…, Κακοποίηση παιδιών σε ιδρύματα φιλοξενίας, Ένα πρόβλημα με τις Πανελλήνιες (Απρίλιος 2010) Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, Η κατανάλωση κρεάτος στον πλανήτη των 7δις (Ιανουάριος 2010) Τα μαθήματα της ντουλάπας, Καλή χρονιά με εθελοντισμό

2009 (16)

(Δεκέμβριος 2009) H Πολική αρκούδα: ένα αξιοθαύμαστο ζώο, Σύγχρονος ελληνικός σεξισμός και νέα κορίτσια, BURN OUT: Πώς να αποφύγετε την επαγγελματική εξουθ..., Θάνατος για χόμπι (Νοέμβριος 2009) Η φροντίδα μικρών παιδιών με ειδικές ανάγκες, Έφηβοι σε συμμορίες (Αύγουστος 2009) Οι φύλακες των φαναριών, Δυσθυμία-η «καθημερινή» κατάθλιψη, Πένθος: Η ψευδαίσθηση του χρόνου (Ιούνιος 2009) Σενάρια για το 2012 (Μάιος 2009) Τηλεοπτική εξαθλίωση, Οικονομική κρίση, Πρωινή προσευχή, Κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, Βίαια επεισόδια στην Αθήνα, Σεξουαλικός Εθισμός


Προτεινόμενες οργανώσεις

http://www.heartsandhandsforafrica.com/ (Children in need in Zambia and S.Africa)



http://www.who-will.org/ (Children in need in Cambodia)



http://www.steppingstonesnigeria.org/ (Βοηθά παιδιά στη Νιγηρία που έχουν κακοποιηθεί)



http://www.diakonia.gr/ Εξαιρετική οργάνωση εθελοντικής παροχής βοήθειας προς παιδιά σε νοσοκομεία και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς (Αθήνα).



http://www.redcross.gr/ Εκπαιδεύει και τοποθετεί εθελοντές σε πολλούς φορείς ανά την Ελλάδα για την αρωγή ατόμων που έχουν ανάγκη. Τομέας Νοσηλευτικής και Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας



Αν
θέλετε να βοηθήσετε τους άστεγους και άπορους, δείτε τις ακόλουθες πηγές:


Οδηγός επιβίωσης αστέγων της «Κλίμακας»
http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/astegoi_odigos_epiviosis.pdf


Συσίτα της Εκκλησίας της Ελλάδος
http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/fagito.html


Καταφύγιο Αγάπης και Συμπαράστασης, Αθήνα τηλ. 201-5012608


Στα πλαίσια δραστηριότητας του ενεργού πολίτη, ενός πολίτη που ενδιαφέρονται γαι το περιβάλλον και τους συνανθρώπους, προτείνουμε τον ακόλουθο ιστότοπο για ενυπόγραφες διαμαρτυρίες, για διάφορους καλοπροαίρετους σκοπούς:

www.thepetitionsite.com

www.savejapandolphins.org